Chapter 20

238 10 0
                                        


Matagal kong pinagmasdan ang text ni Logan. I didn’t have the urge to reply to those early text as my mind wonder in his text. Wala akong maalala na nag text akong hindi na niya ako dapat e text. I didn’t do it but I’m one hundred percent na si Harden ang gumawa non. He was obsess in deleting Logan’s number kahit hindi ko alam kung bakit. 

I wanted to call him but I’m scared of what I’m going to say. If I told him I didn’t text it, baka isipin niyang may gumagamit ng cellphone ko at hinahayaan ko lang. I don’t want to dent my image on him. Baka hindi na niya ako pansinin pa. Matagal ko nang hinihintay ang text niya pero hindi ganito ang inaasahan ko. And I’m guilty as hell. Alam ko kasing at some point may mali ako. Hinayaan ko si Harden ng ganon. I did ask his number kay Phabe but that’s all. Hindi ako nag effort na hanapin pa ito. 

“Ate, dinner is ready! Kanina pa ako naghihintay!” reklamo ni Edward sa labas ng kwarto ko. 

I absentmindedly glanced at the digital watch at my side table at nakitang seven na ang gabi. I forced myself to stand. Pagbukas ko ng pinto ay napahinto si Edward nang makita ako. Did he saw my problem? I'm I that obvious? I sighed at nilampasan ko lang siya. 

Agad akong nagsimulang kumain nang marating ko ang dining area. I could see in my line vision na pinagmamasdan ako ni Edward. He say something about the dishes but I remained nonchalant. I couldn’t side comment dahil my mind wouldn't jut left the text. I shifted my weight. Gosh! I should just call Logan. Hindi ako mapakali. It’s been months since his last text at akala ko busy lang siya pero may galit na pala siya sa akin. 

“Ate, if it was about my tantrum earlier why you’re being like this, forget it. Parang hindi ka naman sanay,” pag alo ni Edward. Doon lang ako napatingin sa kanya. Nasa kabesira siya at nasa left side niya ako. I forced a smile. He shook his head when I didn’t say a thing. He then annoyingly started eating when he commented about food again and I didn’t say a thing. Tuluyan na siyang nawala sa mood.  I left him when I’m done eating.

Una kong kinuha ang phone ko pagdating sa kwarto. I exhaled deeply and with my hand trembling a bit, I dialled Logan’s number. I bit my nails and tried calming my staring to beat hard heart. It rang twice before he answered. Kumalabog ang puso ko. He didn’t say a thing but I could hear his sharp intake of oxygen. 

I cleared my throat. “Logan?” 

I bit my lower lip when he didn’t say a thing again. But I’m sure he could hear me. 

“Logan!” medyo malakas na boses na tawag ko. 

“Hmmm?” he exclaimed coldly. Nanuyo ang lalamunan ko sa tuno niya. 

“About doon sa text…” I trailed off when I heard him sigh. Napatungo ako. Shit naman! I missed his voice but hearing his disappointed sigh made me feel disappointed in myself too. 

“About doon sa…” I say again but he didn’t let me finish. 

“I don’t want to talk about it over the phone, Elea. I want to see you when you explain yourself!” matigas niyang sabi. Natuptup ko ang labi ko. Ilang minuto akong tahimik at wala din naman siyang sinabi. Just the gap silent made me feel his coldness. 

“Sige. Magkita na lang tayo?” guilty at naluluha kong tanong. I should be guilty. How the hell I couldn’t? Recently lang nagdadate pa kami patago. I always bring Reany with us para pagtakpan niya ako kay Harden and then all of a sudden, makakarecieve siya ng text na hindi na niya ako e text? 

This is Harden fault! Palagi na lang niya akong pinag-iinitan! I wouldn’t be shock if malaman ko na kaya niya ako kinu- confuse ay para siraan kami. He’s an evil! Tangina niya!

Hating Him (COMPLETED) Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon