Hating Him (COMPLETED)

Chapter 8

Habang kumakain ang tatlo ay wala akong imik. I felt my stomach grumbles but my waist seek more attention than my hunger. Dahil siguro sa tension, marami ang mabilis na kumain at agad din umaalis ng cafeteria. And Fiona was one of them, together with her friends. 

May pinag-uusapan ang tatlo pero dahil sa sakit, hindi ko magawang pagtuunan ng pansin yon. And when they finished eating and I was about to go, Harden stopped me again. 

"You're not going anywhere!" banta niya nang sinubukan kong umalis. His eyes were cold. 

Hindi ko alam na big deal pala sa kanya ang masabuyan ng pagkain. But then, how about me? Pagkain lang ang natamo niya, ako pasa na siguro to. Kanina pa ako namimilipit sa sakit. And don't tell me he didn't know… kasi kanina pa ako napapahawak sa waist ko. 

"I have to go… I have exam… " I lied. 

He let out a mock laugh. "I don't give a damn shit!" 

Kita kong umiling si Wyatt at ngumisi. Theo acted like this isn't happening. Tangina nila! 

Pinasunod nila ako sa parking lot. Ramdam ko na ang malamig na pawis ko. I stopped showing them that something is hurting me dahil wala silang paki. I have to get out of here. I need to… dahil ramdam na ramdam ko na ang pagod. 

Unang pumasok si Wyatt sa kotse niya. Sumunod si Theo at agad silang umalis. I waited for Harden to do the same para makaalis na din ako pero hindi siya kumibo. Nanatili siyang nakatayo sa tapat ng isang sport car. 

Napalingon kami ng may dumating na isang student. He called Harden at may ibinigay ito dito. He then immediately went inside the campus kaya naiwan ulit kami. 

I gasped when he forcefully threw me the thing he had just got from the guy earlier. I stepped back when it hit me. Hindi naman mabigat ang laman non pero the force and the sudden act made me shocked. Nagpamulsa siya habang tumitig sa akin. He sport this cold eyes that intimidate me.

"You fix that." he said, menacingly. 

Agad siyang pumasok sa kotse niya at umalis din. Bumaba ang tingin ko sa paper bag na nasa floor. I then saw his white polo shirt. I tried swallowing my pride at saka pinulot. Hirap na hirap pa akong gawin iyon. Partly because I have to bend and my waist hurt and partly because it tinted my pride. Parang hindi ko nakikita ang sarili kong ginagawa to. 

Pinilit kong magmaneho at sa hospital na dumeretso. Tanggal na ang disguised nang paika ika akong pumasok. Mabilis naman akong na asikaso at thank God hindi naman malala. Pinagpahinga lang ako ng doctor sa isang room matapos akong painumin ng pain killer. May benda ang waist ko para mawala ang pamamaga pero overall hindi naman malala. 

Hindi ako tumawag sa amin. Pwede na akong umalis dahil may abiso na ang doctor pero hindi ako umalis. I waited and waited until I smiled when Mom name pop up on my screen. 

"Mom!" tawag ko na kunwari namimilipit sa sakit. 

I heard her gasp. "Elea! Asan ka? May nangyari ba sayo?" 

"I'm in a hospital, Mom. Please puntahan niyo ako dito."

Rinig ko na medyo nagkagulo sila. Naka loudspeaker siguro kaya narinig nina Dad. I send them the address at hindi pa nag thirty minutes ay dumating din sila sa room ko. Mom were worried. Mas lalo pa nang makita niya akong nakahiga. 

"Anong nangyari? Bakit ka nahospital?" Si Mom in her worried tone. Gusto kong ngumiti pero pinipigilan ko. I have to appear sick but the pain is long gone. Mabuti sana kung totoong namimilipit ako ng sakit para hindi na ako nag a-act dito pero umipekto na siguro ang gamot.

"Mom, I was bullied. May pumatid sa akin habang naglalakad ako. Muntik ng mauna ang ulo ko pero napahawak ako sa table kaya tumama ang balakang ko sa sahig." I tried to be teary eyed. Shit, mahirap pala.