Quit Making Me Fall

CHAPTER SEVENTEEN

Halos tandang tanda ko pa noon ang linyang sinabi nya. Nang dahil doon ay sumagi sa isipan kong baka may gusto syang ipahiwatig pero binalewala ko na lamang iyon noon dahil sa huli ako lang ang masasaktan kung mag-a-assume ako.

"Uy, kanina ka pa tulala." Saka lang ako nabalik sa wisyo nang magsalita sya.

"Bakit?" Tanong nya pa. Umiling lang ako at ngumiti.

"Wala, may naalala lang ako." Sagot ko.

"Alin tayo ba?" Napalunok tuloy ako nang marinig ko ang sinabi nya.

"Ha? Pinagsasasabi mo." Para syang sira na binabalikan pa ang nakaraan, I mean ako rin pala as if wala akong naaalala sa lugar na 'to.

"Oh sige sabi mo eh." Sabay tawa pa nya. Napairap nalang ako sa hangin.

Pero paano nga kaya kung parehas pala kaming may nararamdaman noon-- hay tapos na yun ano ka ba! Titigil na nga ako sa kakaisip at uuwi na ako dahil baka hinahanap na nila ako dahil ang dilim dilim na.

"Ah Chester, uuwi na nga pala ako kasi baka hinahanap na ko sa min--"

"Ihahatid na kita sa inyo." Agad naman akong napailing dahil hindi sya pwedeng makita nila Mama dahil baka kung ano na naman ang isipin nila.

"Hindi na! Salamat nalang."

"So, ibig sabihin ba nun hindi pa rin tayo ayos?" Biglang tanong nya sa akin habang seryosomg nakatingin diretso sa mga mata ko.

"Chester, hindi ganun--"

"Gets ko na, sige. Salamat nalang dahil sinamahan mo ko ngayong gabi." Naiwan akong mag-isa na naka-tanga sa kawalan. Tumakbo sya ng mabilis paalis sa harapan ko, nawala ng parang bula. Tulad ng pag-iwan nya sa akin noon, parang wala lang.

Napahinga na lamang ako ng malalim. Siya pa rin si Chester at hindi pa rin nagbabago ang ugali nyang hindi marunong makinig sa paliwanag. Kung anong sa tingin nyang intindi nya, iyon ang iisipin nya. Maikli rin ang pasensya nya. Ni hindi nya kayang tumagal magpakumbaba kahit sya naman ang may kasalanan at humihingi sa akin ng tawad.

Umuwi akong mabigat ang pakiramdam dahil sa kanilang dalawa. Naiinis pa rin ako kay Sir pati kay Chester! I mean sa kanilang magkapatid! Nakakagigil sila, mga panira ng araw.

***

Pagdating ko sa bahay, sobrang tahimik na ng paligid at tila tulog na lahat. Nagdahan-dahan ako patungo sa kusina dahil nauuhaw na ako. Bumungad sa ref ang isang ice cream in cup na may nakasulat na pangalan ko. Napangiti naman ako nang makita ito.

Tinanggal ko ang sticky note sa cup upang buksan na ito ngunit may napansin pa akong nakasulat dito.

'Happy?'

Kilala ko na agad kung kanino ito galing. Sa isang salitang nakasulat na iyon na binasa ko ay narinig ko pa ang boses nya. Pero kahit na sa kanya pa to galing, syempre ay kakainin ko pa rin ito hehehe.

Kakainin ko na sana ito nang may madinig akong magsalita.

"Still mad?" Inis akong napalingon kay Sir Chance.

"Hmph! Syempre!" Pagtataray ko sa kanya at diko na sya pinansin pa dahil kanina ko pa gustong lantakan ang rocky-road flavored ice cream ko.

"Then if you're still mad, why are you eating that? Huh."

"Oh bakit? Di ba binigay mo na to sakin? May pangalan ko pa nga e."

"You can only eat it, if you forgive me."

"Wow ah, ang galing mo talaga Chance! Nakakawalang gana ka. Eto na yung ice cream oh, binabalik ko na. Good night!" Padabog kong ipinatong ang ice cream at kutsara sa lamesa saka ako nag walk out. Kung hindi na sana sya lumabas edi ayos na kami. Kung hindi nya lang sana ako inabala.

---

CHANCE'S POV

I can't sleep because of what happened. I don't why am I bothered that we're not okay.

Why was she the one I asked to be my fake girlfriend in the first place? She's even one of my students too! Why did I bought her ice cream too? To make her feel better? Because she wanted that?

Fvck this day. I know in myself that it was all my fault. I shouldn't brought her with me and ended up like this.

It's already 2 o'clock in the morning, and I can't fvcking sleep.

So, I just decided to get out of my room and walk outside of the house. I feel better because of the cold air but my mind still reminds me of her face getting mad at me.

I don't know what I will do to her. On what should I do for her to forgive me.

I ended up writing a lot of math lessons out of nowhere even though it's Sunday and we have no classes. I thought of giving this reviewer to her for my upcoming quiz. I also want to teach her, one-on-one but I don't know what's stopping me.

I don't care if she will still not forgive me, but what I hope is that this will help her.

***

"Chance, hijo. Bakit dito ka natutulog?" I woke up, when I heard the landlord's voice, Lexie's father. As I also saw that I just slept on the sofa in their sala.

"Ah nakatulugan ko lang po kasi tong ginagawa ko."

"Matuto ka ring magpahinga, hijo. Tutal ay Linggo naman." I just smiled and nod as I fix my things and went upstairs.

I was about to knock on Lexie's room but I felt that someone was looking ay me, and it was her father. So I just continue walking until I reach my room that was just beside Lexie's.

I need to avoid issues, as much as possible because of what Lexie said to her parents, that I'm her boyfriend. They will think of something again once they saw us together.

As I enter my room, I heard my phone ringing, and an unknown number is calling. I was going to ignore it but my phone rang and rang, and the noise was just annoying so I just answered the call, whoever is it.

"Sabihin mo sa kin, may namamagitan ba sa inyo ni Lexie?"

"Nothing's going between us, she's just my student."

"Ginag*go mo ba ko? Nakita ko kayo kahapon sa mall at talagang dinala mo pa sya sa bahay. T*ngina mo!"

"As what I've said it's nothing, all was just fake. Fake relationship, fake date, fake feelings. I don't like her. She's not even my type."

"Bakit?"

"I don't want father to make me marry someone I don't even know."

"Tss. Wala akong pakialam. Basta layuan mo na si Lexie. Baka nakakalimutan mong estudyante mo sya, at pag nalaman ng lahat na may namamagitan sa inyo, matutulad ka sa kin. Kung na-expel ako noon, mawawala naman yang propesyon mo."

---