Mr. Sungit and Me (REVISING//EDITING)

Chapter 43 - Meet River Lee

Author's Note:

Hi friends! Sorry kung ngayon lang ulit ang update ah? Huhu naman kasi e. I'm banned from using my mom's smartphone and sira nanaman 'yung tablet. As usual. Hay buhay! Kailan ba aayos ang buhay ko? 'Di charot. Dito na ako nag-drama 'no? Haha. Anyway, this is an offical announcement from your lovely author. XD Sa June 1 po ang pasukan namin. So, yeah. Tuwing Sat. and Sun. nalang po ako makakapag-update kasi I need to focus on studying. 'Yun lang. So, sana magustuhan niyo ang last chapter ko, this summer.

***
CHAPTER 43 - MEET RIVER LEE

CHAIIRA'S POV

Gabi na ngayon at 8:00 pm palang. Nakakatamad. Walang masyadong gagawin. Tsaka, kakatapos lang namin kumain. Eh, Nathaniel palang. Hindi naman ako nanunuod n'un e.
Pangako Sa'yo ang hinihintay ko. Proud Kapamilya! Haha.

Dahil sa ka-boring-an ng buhay ay napagdesisyunan ko'ng magbisikleta muna.

Oo nga. Tama. Para masarap na hangin. Oh diba? Masaya. Pupunta nalang ako sa park. Matagal na akong hindi na nakakapunta do'n e. Do'n kami dati naglalaro ni Ate.

Yayayain ko sana si Ate kaso, mukhang busy ang lola niyo. Busy sa kadudutdut ng phone niya. Malamang, may katext. Sino pa ba?

Ang boyfriend niya.

Naningkit ang mata ko dahil sa asar. Pero, bayaan mo na. Masaya naman sila e. Ta's sisirain ko pa moment nila. Sabi nga nila, YOLO- You only live once kaya make everyday okay. Haha.

Sumakay na ako sa malambot na upuan ng bike at nagsimulang magpadyak. Nakakamiss din pala ang mag-bike. 'Yung feeling na parang bata ka ulit.

Walang inaalalang problema. Forever young. Walang exam. Walang bullies. Pwedeng matulog kahit kailan mo gusto. Hay. Nakakamiss tuloy maging bata.

Anyway, back to reality tayo. Nakarating na ako agad sa park nang walang nangyayaring masama sa'kin. Thank God for that.

Naks! Nandoon pa rin 'yung bench na inuupuan namin lagi ni Ate. Waahh! Throwback Monday lang ang peg? Haha.

Kaso, may umo-occupy na ng space e. Lalaki 'yun base sa buhok at pagkakaupo niya. Pwede naman yata tumabi, diba? Tsaka, hindi naman siya ang nagmamay-ari ng bench kaya pwede naman yata.

Ipi-nark ko ang bike sa may parking lot which is meant for bicycles only.

Tumungo ako sa kinauupuan nung lalaki.

Nasa gitna ang fountain. At, sa paligid no'n ay nandun ang nakapaligid na benches. Pero, 'yung inuupuan ng lalaki ay yung kung saan talaga kami lagi ni Ate tumatambay. Haha.

Hmm.. Baka pwedeng kaibiganin ko nalang. Matagal na akong hindi nakakausap ng mga neighbors e. Medyo naging introvert ang lola niyo.

Nakarating na ako agad sa bench at umupo na ako agad.

Nakatingin lang ako sa kawalan. Napakatahimik nga e. 'Di ko alam kung bakit. Wala akong maisip na topic.

Ayaw ko kasi yung pa-FC. 'Yung feeling close ang peg. Parang nakakahiya. Haha.

***

Lumipas na yata ang tatlompung minuto pero ni-isa saamin walang nagsasalita. Huhu naman e.

Aalis na lang ba ako?

Hmm. Sige na nga. Napagdesisyunan kong umalis nalang. Tutal, nakababa na ang kinain ko at mukhang walang magsasalita saamin.

Tsaka, mamaya na rin yung Pangako Sa'yo. Ka-excite kaya!
Pero hindi ako KathNiel Fan. Nagagalingan lang ako sa acting nila.

So, tatayo na ako ah? Tatayo na ako.

Pagkatayo ko, hindi ko alam kung anong nangyari sa paa ko. Aray. Shemay ka. Ang sakit.

Huhu! Na-sprain yata 'yung ankle ko! Pero, wait. Bakit parang hindi masakit 'yung likod ko?

Huh?

Napalingon at nakita kong may lalaki na nasa likod ko, hawak-hawak ang baywang ko.

Anong--?

Siya yung lalaking katabi ko! Mabait naman pala. Mahiyain lang pala siya. Hahahaha.

"Er, Can I let go of you now?" Tanong niya. Omo! Ang lapit pala ng mukha ko sa mukha niya. Lumingon kasi ako e.

"Er, hello? Did you get your head bump?" Aw. Napa-snap back ako sa reality. "Ah.. Y-Yeah.. I-I'm fine." At tumayo na ako ng maayos. Pero, hindi masyadong maayos kasi dahil nga na-sprain yung ankle ko.

Hmm.. Masakit talaga. "Really? You really feel good? Tell me if there's any problem." Saad niya pa. Ang bait naman ni Kuya.

"No, really. I'm good. By the way, are you new here? I've never seen you here before." Tanong ko.

"Well, yeah. Sort of. But, my family's been living here. I just came 3 days ago." Ah.. Napatango nalang ako nang sinabi niya iyon.

"I'm Chaiira. Chaiira Pendleton." Pagpapakilala ko sa sarili ko.

"River. River Lee." Saad niya pa. Nagshake hands kaming dalawa.

"Oh yeah. I think I need to get going. I have to watch a television program. I forgot. Haha." Kwento ko sakanya. Maglalakad sana ako kaso dahil sa sakit ng paa ko muntik na ulit ako matapilok. Buti, nasalo niya ako.

"T-thanks." Sabi ko. "I'll walk you home. Your condition is going to get worse if you won't let me." Giit niya. Tumango nalang ako pero sinabi ko na sakanya na may bike akong dala kaya, we're currently riding the bike.

Naka angkas ako sa kanya. Ano? Tinuro ko yung directions papunta sa bahay ko kaya. Ayun, okay okay na.

***

Nakarating na kami agad sa bahay namin. "Thank you for bringing me home, River. I'm sorry. I had to disturb you because of my condition."

"Nah. It's okay. You're my first friend here. Aside from my childhood friend, Renesmee." Kwento niya. Napa-"Ahhh.." nalang ako.

"I'd better get going. Bye, River. Take care! See you when I meet you again." Pagpapaalam ko.

At tuluyan na nga siyang nakaalis.

Sabi niya 3 days ago daw siya nakauwi sa Pinas diba? Nung time rin na yun yung may nakabangga saakin na lalaki hindi man lang nag-sorry.

Siya kaya yun?

Ay imposible. Oo. Napakaimposible. Si River mabait e. Iyong lalaking iyon, parang arogante.

***
END. TO BE CONTINUED...