Μόνο οι ηλίθιοι και οι ερωτευμένοι δείχνουν τα χαρτιά τους απο την αρχή της παρτίδας.
Ο πατέρας της Κατ.
H Kάτια ανοιγόκλεισε τα μάτια της και οι φακοί επαφής ξεθόλωσαν . Έκανε μια μηχανική κίνηση να κοιταχτεί στο καθρέπτη του αυτοκινήτου . Οι ματιές του ταξιτζή και η δικιά της διασταυρώθηκαν.
"Έχει κρύο σήμερα. Θα χιονίσει"
Η Κάτια έγνεψε και σκέφτηκε πως αν χιόνιζε θα ήταν ένα καλό σημάδι, ένας οιωνός νίκης για το σχέδιο της. Αφησε μια αναπνοή που κρατούσε στα μισα του στομαχιού της εδώ και ώρα, να γλιστρήσει ελεύθερη.
Ο ουρανός εμφανιζόταν ανάμεσα απο τις πολυκατοικίες σαν μια λωρίδα θάλασσας, λερωμένης και παγωμένης.
Τα μάτια του Τζακ ήταν πιο μπλε. Πολύ καιρό μετά, ανακάλυψε πως μέσα στο μπλε χρώμα της ίριδας είχε διάσπαρτες καφές κηλίδες, σαν μικρά ζεστά νησιά μέσα σε μια βαθιά θάλασσα.
Είχε έρθει πολύ κοντα στο πρόσωπο της για να παρατηρήσει τα μάτια του.
"Οφθαλμίατρος?" της είχε πει σοβαρός καθώς είχε σκύψει να την φιλήσει κι εκείνη έκθαμβη κοιτούσε τα ζεστα νησιά των ματιών του.
"Οχι. Εξερευνήτρια. "
Είχε τραβηχτεί ελάχιστα απο τα χείλια της. Σαν να ξέχασε το φιλί και να απόκτησε απρόβλεπτα ενδιαφέρον τα λόγια της.
"Και τι εξερευνείς?" της είπε με γνήσια απορία . Τα χείλη του ήταν γεμάτα και ήταν σίγουρη πως αν τα άγγιζε θα ήταν ζεστά γεμάτα υποσχέσεις.
"Τα νησιά που πρόκειται να ναυαγήσω"
θυμάται το χαμόγελο του.
"Ακούστηκε σαν φτηνή ατάκα πεσίματος Κάτ"
"Επιασε όμως?" του ειπε μισοαστεία και μισοσοβαρά.Τις έβγαλε αργά τα γυαλιά της. Και μετά τα φόρεσε ο ίδιος. Την κοιταξε σοβαρός. Και μετά της απέδειξε πως όντως τα χείλη του ήταν πλασμένα απο υποσχέσεις.
Βέβαια τίποτα δεν έπιασε για πολύ.
Ήταν πολύ ερωτευμένη και αρκετά ανώριμη στον έρωτα και του άνοιξε όλα τα χαρτιά της απο το πρώτο φιλί.
Τα φωτα του σπιτιού ήταν ανοιχτά.
Το παράθυρο πάνω. Δεξιά.
Ο ουρανός είχε έντονες μαυρες ρωγμές.
Στο θηροτηλέφωνο δεν είχε όνομα.
Είχε αρκετές μέρες που έψαχνε τρόπο να τον βρεί. Ήταν γνωστός απο τα τουρνουά και είχε ένα αρκετά δημοφιλες ινστα. Θα μπορούσε να του στείλει μήνυμα εκεί και να του εξηγήσει ..αλλά..
Όχι.
Όχι μήνυμα.
Ο δικηγόρος του πατέρα της τελικά έδωσε την βοήθεια. Όταν της έδινε την διεύθυνση του τα μάτια του χαμογελούσαν.
"Του είπες οτι τον ψάχνω?"
"Όχι. Το ήθελες?"
"Οχι"
Απροειδοποίητα λοιπόν.
Πλεονέκτημα, που θα έλεγε και ο πατέρας της.
Το πρόσωπο του Ναντίν έλαμψε μέσα στην παγωμένη φλόγα που έκαιγε μέσα της.
Ναι. Ήταν εδώ για ενα σκοπό. Τα υπόλοιπα ήταν πια μια παλιά ιστορία. Ακολούθησε το παράδειγμα του Λάντον και υποσχέθηκε στον εαυτό της πως δεν θα σκεφτοτάν το παρελθόν ξανά. Τουλάχιστον όχι τώρα.
Χτυπησε με πυγμή το κουδούνι κρατώντας το χέρι της σχεδον ελάχιστα πιο παρατεταμένα απο ένα κανονικό χτύπημα κουδουνιού.
Κοιταξε στην οθόνη. Και μετά ψηλα στην κάμερα.
"Τι θέλεις?"
Η φωνή ..
Η φωνή που ακούστηκε δεν ήξερε αν ηταν δική του. Ήταν μπάσα , πολύ πιο μπάσα απο όσο την θυμόταν .
"Είμαι η Κάτια. Ήρθα να δω τον Τζακ. "
Ακούστηκε σίγουρα ένα αυτοκίνητο που πέρασε απο δίπλά της. Οχι κάποια φωνή , κάποια απάντηση. Ακούστηκαν οι ρόδες να τσακίζουν τον πάγο.
Μετά ένα μεταλλικό σύρσιμο , κάτι αδιόρατο . Σκέφτηκε οτι ίσως δεν την ακουγε. Δεν κατέβασε την ματιά της απο την οθόνη.
"Είμαι η Κάτια Μέντεζ. Η κόρη του Σάμιουελ Μέντεζ. Ήρθα να δω τον Τζακ."
"Ξέρω ποια είσαι"
Η Κάτια κατέβασε το βλέμμα της.
Η φωνή ήταν του Τζακ.
Όταν σήκωσε το βλέμμα ξανά στην οθόνη η παγωμένη φλόγα της εκδίκησης αναζωπύρωσε το θάρρος της.
"Τότε άνοιξε . Πάγωσα"
Το κλικ της πόρτας ήταν σαν ένα μικρό έπαθλο απο ένα μεγάλο παιχνίδι.
