Προσέξατε τον τίτλο του κεφαλαίου ε????
...................................
Στο δρόμο της επιστροφής ο Τζακ είναι περίεργα σιωπηλός ακόμη και για τα δικά του δεδομένα.
"Τζακ ο πατέρας μου γιατί πίστευε οτι αν ερχόμουν σε εσένα θα με βοηθούσες? Μου το ειπε μια μέρα πριν πεθάνει. Απο όλο τον κόσμο που ήξερε, μου ειπε να βασιστώ σε εσένα. Δεν είναι περίεργο?"
Ανασηκώνει τους ώμους χωρίς να πάρει το βλέμμα του απο το δρόμο " Δεν ξέρω. Ίσως γιατί με μάζεψε απο τους δρόμους. Όπως και να το κάνεις, μου έδωσε μια ευκαιρία να μπω σε έναν κύκλο που ως τότε για εμένα ήταν κλειστός"
Η απάντηση του όμως δεν με καλύπτει. Ο Ναντίν είπε πως ο Τζακ δεν έχει σχέση με την μαφία. Αρα σε τι κύκλους μπορεί να τον έβαλε? καταλαβαίνω οτι μάλλον δεν θέλει να μου μιλήσει. Δεν ειναι άλλωστε η πρωτη φορά που κρατά τα χαρτιά του κλειστά .
"Είναι μήπως ανοησία να πάμε σπίτι?" αλλάζει συζήτηση και με κοιτά λοξά καθώς παίρνει την στροφή για το ανηφορικό δρόμο προς το σπίτι.
"Μετάνιωσες την πρόσκληση? Εξάλλου πλέον δεν υπάρχει ανάγκη να μου μάθεις χαρτιά, θα μπορούσα να μεινω σε ένα ξενοδοχείο για μια μέρα ή να με φιλοξε-"
"Μην λες -" το κόβει. Κοιτά έξω χωρίς να παίρνει αποφαση να μου μιλήσει.
"Τζακ κάνε μια προσπάθεια να επικοινωνήσουμε μια φορά . Δεν μπορουμε επιτελους ως ώριμοι ενήλικες να διαχειριστούμε μια μεταξυ μας κατάσταση? Δεν είναι τα πάντα παρτίδα για όνομα. Είσαι τόσο κρυψίνους σε όλα όσα σκέφτεσαι"
"Απλά σκεφτόμουν αυτό που είπε ο γιατρός. Ίσως όντως δεν είναι καλή ιδέα να επιστρεψεις εκεί που σου συνέβησαν τόσα. Ίσως να πάθεις αυτό το τραυματικό σοκ που έλεγε εκείνος"
με κοιτάζει ξανά ίσα για να τσεκάρει το προσωπο μου. Κοιταζόμαστε για ένα δευτερο και επιστρέφει το βλέμμα στην οδήγηση. Φαίνεται πια η αρχή του δάσους.
"Η ζωή θέλει τσαμπουκά νομίζω οτι είπες"
"Ασε τι είπα"
Χαμογελάω με κόπο.
"Δεν προκειται να πάθω τίποτα. Ίσα ίσα Τζακ. Αρκετά φαντασματα είχα στην ζωή μου,δεν προκειται να αποκτήσω άλλα"
"Καλά" απαντά διστακτικά λες και δεν τον επεισα πλήρως. Αν και δειχνει οτι με απεχθάνεται τις περισσότερες φορές , καμία φορά νιώθω πως μου συμπεριφερεται με στοργή όπως όταν ήμασταν στο σπιτάκι του κήπου. Ναι εκείνον τον Τζακ, δεν μπορώ να τον ξεχάσω. Ήταν πολύ γλυκός και τρυφερός άντρας. Καμιά φορά αφήνει μια χαραμάδα ανάμνησης απο εκείνον. Θα ήθελα το λίγο διάστημα που θα μείνουμε μαζί να μου έλεγε τι συνέβη. Νιώθω οτι συνέβη κάτι. Αλλα δεν μπορώ να τον πείσω να μου το πει αν δεν θέλει.
