ချစ်မိကြတဲ့အခါ

2

Uni

ခပ်စိမ့်စိမ့်ရာသီရဲ့ ညနေခင်းက စိုစွတ်အေးမြနေသလောက် ရေပန်းအောင်မှာ ရပ်နေတဲ့ အဝတ်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုကတော့ အအေးဓာတ်ကို သိပြုမိပုံမရ...နံရံမှာ ထောက်ထားတဲ့လက်ကို ပြန်မရုပ်သလို လှုပ်ရှားခြင်းလဲ မရှိ...

ကြွက်သားတွေ အမြောင်းလိုက် ထင်းနေသည့် ခန္တာကိုယ်မှာ မွေးညှင်းနုနုတွေကို မြင်ရသည်..ခြောက်ပေနှစ် ကျော်အောင်မြင့်နေတဲ့ အရပ်မှာ ခေါင်းပေါ်က ရေပန်းကိုတောင် ထိလုလု...ခပ်ရှည်ရှည်ဆံနွယ်တို့ ဖုံးနေသည့် မျက်လုံးတွေမှာ နီရဲစူးရှလျှက်ရှိကြသည်...

ဒီရာသီ ရောက်လာတိုင်း အကင်းမသေသေးတဲ့ ဒဏ်ရာ ကတဖန်ပြန်နာသည်...ကိုယ်မှားခဲ့တာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အားနာစိတ်က ဒီအချိန်အထိ အမြစ်တွယ်သည်...

ခပ်မှောင်မှောင် အခန်းထောင့်လေးမှာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ငိုနေသူရဲ့ ပုံရိပ်တွေက ဆယ်စုနှစ်မကကျော်လာတာတောင် သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေကြဆဲ...အနားသွားလို့ နှစ်သိမ့်ပေးချင်ပေမဲ့ ကလေးက ကလေးလိုနေ. ဆိုတဲ့ စကားနဲ့သွားခွင့်ပိတ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်...

လူကြီးတွေမသိအောင် ခိုးသွားမိတဲ့အချိန်က သူ့အတွက် နှောင်းနေပြီမှန်း ထိုအချိန်ကမသိခဲ့ပါ...ကြိုးစ တစ်စလည်မှာ ရစ်ပတ်နေတဲ့ ထိုသူကိုမြင်လိုက်ရချိန်မှာပင် နှလုံးသွေးတို့ရပ်သွားသယောင်...

လူတစ်ယောက်သေတာ အဆန်းမဟုတ်သလို ငွေနဲ့ အာဏာဖိလို့ ဖုန်းပြစ်ကြတာ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သက္ခာကြောင့်တဲ့...သေသွားတဲ့သူက လူမဟုတ်လို့လား...ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးမပြည့်စုံတဲ့ အလုပ်သမားမို့လား...
ထိုအလုပ်သမားက မေတ္တာတရား ချမ်းသာတာကိုတော့ မပြောပြချင်တော့...ပြေပြလည်းသိကြမဲ့သူတွေမဟုတ်ကြ...

ထို့နေ့..ထိုအချိန်မှစ၍...

  " ဧည့်သည်ရောက်နေပါတယ်.Leo.."

  " အင်း..သိပြီ.."

တံခါးကိုခေါက်ကာ ပြောလာတဲ့ဝန်ထမ်းကြောင့် မျက်လုံးမှိတ်လို့ အတွေးတို့နှင်ရသည်...ဘယ်အချိန်တွေးတွေး..ဘယ်အချိန်ပဲ သတိရရ...သူ့အတွက်တော့ နာကျင်စရာသာဖြစ်သည်...
ရေချိုးခြင်းကို လက်စသတ်လို့ အနက်ရောင် တဘက်တစ်ထည်ကို ခါးမှာ ပတ်လိုက်သည်...