Stay With Me

CHAPTER 77

Ara's POV

"Oh, fvck.." napahawak ako sa ulo ko dahil ang sakit. Ang ginawa ko lang naman ay pagkatapos ako halikan nung pesteng lalaki na yon ay uminom ako ng uminom hanggang sa malasing na ako at hindi ko na alam kung anong ginagawa ko.

Inilibot ko ang aking paningin, hindi ko to kuwarto ah? asan ako? kaagad kong tinignan ang sarili ko, nakadamit naman ako, kinakapa kapa ko ang sarili ko, safe naman.

Biglang bumukas ang pinto at iniluwa non ay si Adrian....—ADRIAN?!!! PINSAN KO? ANG NAPAYAPA KONG PINSAN?! tekaa! kinusot kusot ko ang mata ko pero totoo! si Adrian nga! buhay siya? tang'na! buhay si Adrian?!

"Let's have breakfast first, I'll explain to you later." Saad niya at tinulungan ako bumangon, kahit wala sa sarili ay pumunta ako sa banyo at nagsipilyo, at naghilamos. After non tulala akong lumabas ng banyo andon pa rin si Adrian! hindi nga ako namamalikmata dahil totoong buhay siya!

"Adrian?" Tanong ko, medyo naguguluhan pa, habang pinagmamasdan siya na parang hindi makapaniwala. "B-Bakit? Paano?"

Si Adrian, yung pinsan ko na matagal nang nawawala. Yung taong iniisip ko na matagal nang wala sa buhay ko, at ngayon siya ay andito sa harap ko, buhay.

"Calm down, Ara," sabi niya habang tinutulungan akong maglakad patungo sa mesa. "I’ll explain everything, I promise."

Habang naglalakad kami, nakatingin pa rin ako sa kanya, pinipilit intindihin ang lahat ng nangyari. Paano siya nakaligtas? Bakit siya nandito ngayon? Pero bago ko pa siya matanong pa ng mas marami, nilingon niya ako at ngumiti. "I know you have a lot of questions, but let’s just have breakfast first."

Nagmumukhang seryoso si Adrian, kaya nagpatuloy na lang ako, kahit na ang mga tanong ay naglalaro sa isip ko. Pumunta kami sa isang maliit na lamesa kung saan may pagkain na naka-set up.

"Sit down," sabi niya, nag-abot ng upuan. "We need to talk."

Habang umupo, hindi ko pa rin maiwasang magtanong, "Pero, Adrian… buhay ka ba talaga? I mean, anong nangyari?"

Hinawakan ni Adrian ang kanyang ulo at umupo sa harap ko, parang may kabigatan na bumabalot sa kanya. "Masyadong komplikado, Ara. But I’ll explain everything later. Just... trust me."

I could see it in his eyes—the pain, the guilt. Pero parang may tinatago siya.

"B-Bakit buhay ka?....h-hindi bat....hindi bat nagkaroon ng car accident at namatay ka? diba nagkaroon pa ng burol non at libing mo? paano nangyari na buhay ka?" Sunod sunod kong tanong

"The burol and libing is not really true, the coffin wala talagang laman na patay na tao doon. But I was there at the funeral, hindi niyo ako makita dahil maraming tao. The car accident you are talking about really happened, but I survived, they thought I was dead when they took me to the hospital but they were wrong. I'm alive."

"Bakit mo nilihim?"

Adrian sighed deeply, rubbing his temples before he looked at me. "I didn’t want you to find out this way, but… wala na akong choice."

Napalunok ako, hindi ko maintindihan kung anong nangyayari. Parang gusto ko na lang magtakip mata, pero hindi ko magawa.

"The accident... it wasn’t really just an accident, okay?" he continued, speaking slowly. "I was... targeted. I was supposed to be dead, as in dead-dead. Sila ‘yung nag-ayos ng lahat para magmukhang patay ako." He paused, as if searching for the right words. "The people who did this, they thought I was gone. Hindi nila alam na buhay pa ako, but I had to keep it that way. For your safety."