Lascivious Casanova (R-18) (Erotic Island Series #7)

SAINT JAXSEN (POV 03)

JAX'S POV 03

Before I was sent to a faraway country from Ireland, Grandma called. Nakarating sa kaniya ang nangyari. Narinig ko siya na umiiyak sa kabilang linya habang kausap niya si Mama. My eyes grew hot and my teeth clenched. Kahit si Lola na akala ko kakampi ko, hindi na muling dumalaw pagkatapos kong maglabing dalawang taon. The way you all neglect me, didn't you all predict that one day this would happen?

"Why are you all panicking and don't just put me in jail, Ma? If it's true that I killed, I have to pay for it-"

Muling sinalo ng namumulang pisngi ko ang sampal ni Mama. Natawa ako sa loob ng isip ko. Nakapaglinis na ako ng katawan at nakapagpalit na ng damit. Nahimasmasan na rin ako. I'm not afraid of going to jail. Isa sa mga araw na ito inaasahan ko na rin naman na mangyayari iyon. I just can't accept that I hurt and killed an innocent person. I still can't believe I did that, pero kung ako man, handa akong humingi ng pasensya sa pamilya ng biktima, pagbayaran iyon at makulong.

"Dala-dala mo ang pangalan namin ni Cael! Tingin mo ba hahayaan ka namin na makulong? I've talked to your father and he's working on it too!"

Pinatong ko ang mga siko sa aking tuhod, yumuko ako at ang mga kamay ay tinakip ko sa aking mukha. How many more times will I be hurt with my own mother's words? To say that it's more important for them to keep their name clean than worrying about their own child.

"Just throw me anywhere, Ma. Throw me anywhere." I painfully whispered, giving up.

"Your father is busy with our company abroad, but here you are, bringing us problems! You can ruin your life without killing people! You are stupid!"

Mama kept scolding me and screaming how brainless I am. Nakapikit ako, pinapapasok sa isang tenga ang mga sinasabi niya at pinalalabas sa kabila. If I was still young, I would blame myself now because I did something wrong. I'll said sorry to Mama and cry. But, that's not the case anymore, I knew it wouldn't change anything even if I cried blood in front of her.

Kung impyerno man ang hihila sa mga paa ko pailalim, I will not fight anymore, just drag me. If an unfortunate life is decided to be placed on a person like me, just be it. I don't want to waste any drop of emotion anymore. I don't want to think. I don't want to cry and feel sorry. I don't want to ask why nothing is going right. I'm tired of fighting. I'm giving up from everything.

"Thank you for flying with us..." Flight attendants are welcoming passengers.

Pagkarating sa Pilipinas at habang nagda-drive sa kalsada ng hindi pamilyar sa akin na probinsiya, walang laman ang isip ko. I'm like a wind-up toy that moves and walks on its own. Mula isilang ako, de-susi ako. Nothing has changed until now.

"Another hell..." Tukoy ko sa probinsiya kung nasaan ako ngayon.

Pinaharurot ko ang sasakyan sa walang tao na kalsada. Basa ang ilang parte na daanan na lupa at ang ibang parte na sementado ay lubak-lubak pa. Nilinga ko ang malawak na taniman sa gilid. Mayroon mga puno doon at ilang nakatali na hayop. Asul ang langit at kulay puti ang mga ulap. Maliwanag ang langit ngunit mukhang umulan kanina.

Hindi na rin masama dahil parang tahimik ang lugar. The problem is that I can be celibate here for a long time because I can't even bring drugs. Kunsabagay, kahit na may dala ako, I also think that I won't find my type of woman here. Walang tao sa kalsada na para bang bilang lang sa mga daliri ang nakatirang tao. I groaned because as soon as I arrived here, I was already bored.

Pagbalik ng mata ko sa harapan, napatitig ako sa nakapayong na babae. Huli na para mabagalan ko ang patakbo ng sasakyan. Ang babae sa gilid, natalsikan ng putik na nanggaling sa nadaanan ko na lubak. Awang ang labi at nanlaki ang mga mata ko habang pinapanood sa side mirror ang babae. Nakasimangot nitong pinadyak ang paa pagkatapos mapanganga sa putik na nasa damit niya.