Hungry for Life

21.

18 grudnia.

Dzień, na który wszyscy czekali, finał mistrzostw świata, Argentyna kontra Francja.

Wszyscy umówili się na wspólne oglądanie meczu w domu Pedriego i świętowanie bez względu na wynik. Nawet jeśli wszyscy chcieli, aby to Messi podniósł piłkę.

"Chcesz, żebym po ciebie przyjechał?".

Sprawy z Gavim po jego powrocie z Sevilli były dziwne. Nie chciał już u niego nocować, jeśli wychodził, to dlatego, że bardzo na to nalegał, a na treningach go unikał. Pedri nie rozumiał dlaczego, chciał myśleć, że to z powodu tego, co Ansu powiedział o tej Pameli, coś, do czego nie przywiązywał żadnej wagi, a może z powodu wiadomości, którą wysłała mu, gdy był z dala od Barcelony, jego usprawiedliwieniem dla tej wiadomości było to, że Gavi zaczął i nawet nie wiedział dlaczego, nie byli w stanie o tym porozmawiać, ponieważ młodszy chłopak nie był gotowy powiedzieć nic więcej niż "cześć".

"Nie, Ansu przejdzie."

-Jestem pewien, że Argentyna wygra, jestem pewien - powiedział Ferran, który przybył z Sirą.

-Nie mów tak Pepi, wystraszysz biedną Isobel -ten dureń Fernando zawsze musiał otworzyć usta, wyżej wymieniona tylko się zaśmiała, oczywiście również została zaproszona przez Pedriego. Jego sytuacja z nią nie mogła być lepsza. Na początku, gdy dopiero co go poznała była bardzo nieśmiała, ale po chwili rozluźniła się i okazała się bardzo miłą dziewczyną i w oczach kanarka bardzo zabawną. Byli już kilka razy na mieście, cokolwiek by się nie wydarzyło, każdy plan z nią musiał być dobry. Przez ten czas, jaki się znali Pedri nie mógł zaprzeczyć, że bardzo mu się podobała, ale nie był pewien czy również w sentymentalny sposób, ciężko było patrzeć na kogoś takimi oczami.

Ansu, który nawet nie zapukał do drzwi, wszedł jak gdyby nigdy nic z nieśmiałym Gavim na plecach.

- Dzień dobry - przywitał wszystkich obecnych uściskiem, dopóki nie wpadł na swojego największego wroga, Isobel. Dla Pabla była ona czarnym charakterem w historii, w której Pedri był jego wspólnikiem, a on główną ofiarą.

W jego głowie był piratem, który pokonał wszystkie możliwe przeszkody, aby znaleźć największy skarb, tylko po to, by ona pojawiła się znikąd, zły facet z tej historii, aby mu go odebrać bez najmniejszego wysiłku.

Uścisnął jej tylko dłoń.

Nie przytulił jej ani nie pocałował w policzek, jak to zrobił z Sirą.

A tuż za nią był antagonista jego historii, najcenniejszy skarb, Pedri.

Co miał zrobić? Też go przytulić? Uderzyć pięścią? A może po prostu stamtąd uciec? Cóż, trzecia opcja nie brzmiała tak źle... I tak wstydził się spojrzeć mu w oczy, jeśli się rozstali, to była jego wina, zachował się  jak rozkapryszone dziecko, wysyłając tę wiadomość, a Pedri odpłacił mu tylko tą samą monetą, tym który powinien przeprosić był on, a nie kanarek, ale duma mu na to nie pozwalała, przynajmniej na razie.

-Witaj- nie zrobił nic takiego jak wcześniej z innymi, tylko zmierzwił jego włosy, po czym usiadł na jedynej wolnej sofie.

Dwadzieścia minut gry, a Pedri już niósł w dłoni puszkę piwa. Czyj to był pomysł, by przynosić alkohol? Ach tak, Ansu, nie powinni mu już pozwalać na organizowanie "spotkań".

Potrzebował się przewietrzyć.

-Idę do toalety-nikt nie zwrócił na niego uwagi, wszyscy byli pochłonięci telewizją.

Atmosfera w środku była nieprzyjemna, przynajmniej dla niego. Widział, jak Gavi patrzy na Isobel oczami pełnymi nienawiści? Być może. To było kolejne pytanie do dodania do listy pytań do zadania najmłodszemu.