On That Same Year

Chapter 26

Saturday came and I woke up so early today just to dress up and make myself pretty for me and RK are planning to have our very first date sa tanang buhay ko, not even a hint of a smile left my lips because i’m feeling overwhelmed and excited for today.

I just did a natural makeup look para kahit gano'n ay litaw pa rin ang simpleng kagandahang taglay ko, iyon din ang gustong look sa akin ni RK kesa sa makakapal na make up looks. Baka magmukha raw kasi akong coloring book.

Nag suot lang ako nang short sleeve chic denim line dress na above the knee and I paired it with my black two piece chunky heel, hinayaan ko lang din na nakalugay ang may maikling kulot kong buhok na kasalukuya'y straight na ngayon dahil ginamitan ko ito nang plantsa sa buhok.

Saglit ko pang pinasadahan ng tingin ang postura ko sa may kalakihang salamin ko rito sa kwarto at hindi ko mapigilang maakit sa sarili ng mapagtantong sobrang ganda ko ngayon. RK would be so happy to see me dressed like this.

Nang matapos na sa pagsamba sa sarili kong kagandahan ngayon ay gumayak naman na kaagad ako tungo sa labasan ng bahay namin upang hintayin si RK na sunduin ako, wala naman na si mama sa bahay dahil maaga na sy'ang umalis para mag trabaho. As usual.

I walk outside our house with no worries because I knew mom's aware that i'm having a date with the love of my life today, hindi naman na ako nag antay ng matagal kay RK dahil sumaglit ang ilan pang mga minuto ay nakarating naman na s'ya ka'gad dito sa bahay para sunduin ako. He even brought a motor para hindi na kami sa mag commute ngayon.

When I saw him walking towards my position I can't help but to feel captivated by his charms again, he look so undeniably handsome with his black polo shirt, black and white stripe long pants with a pair of a pure white shoe. He even put his leather gold watch on which is a plus to make him look more so dàmn attractive right now.

I bit my lower lip at the thought of mesmerizing his appearance right now.

Nang makalapit ang lalaki sa sa'kin ay kaagad n'ya naman akong hinigit para yakapin ng mahigpit, he even kiss my forehead and gently caresses my soft hair.

“I’ve missed you.” I heard him say this upon kissing my forehead, I can't help but surpress a small sweet smile within my lips. This man's so, argh!

Ramdam ko naman ang pag iinit ng pisngi ko, humiwalay naman ako mula sa pagkakayakap sa kanya at pabiro pang hinampas ng mahina ang braso n'ya.

“Kakakita lang kaya natin kahapon!” I said teasingly, he smiled gently towards me. “I know right but the nights were so long that I've grown to miss you. Okay?” he said while trying to pout in front of me, I cannot help but to burst out laughing at him making a face.

He’s not even afraid to show me this side of him, what a nice. “Oo na, let's go shall we?” pag-iiba ko sa topic, he help me to get on and put a helmet in my head at maya-maya'y sumunod na rin s'ya.

After checking if we're good to go, we immediately made our way to the place where we've been planning to go to today.

Naisipan naming pumunta na muna sa cafe na madalas naming puntahan ni Addi noon dahil parang bigla nalang akong naghanap ng kape ngayon, pumayag naman s'ya sa sinabi ko.

Pumasok naman na kami sa cafe at pinaupo lang ako ni RK sa isang sulok para doon na maghintay dahil s'ya nalang daw ang pipila at mag o-order ng kape para sa akin, I scan the place and I can say it's more livelier today. It maybe because a lot of customers are coming in to order or is it because I have him with me today?

Napangiti naman ako ng lihim habang nakatingin sa lalaking umakit ng aking puso and there's one thing I realized, the way my heart fell for him really hard I knew somewhere deep inside my heart I would risk it all and I'll never let him go 'til the end of the universe.

He was the first ever man who made me feel this way, a first man who captivated my heart all over again without even knowing it. The first person to ever embrace my flaws and imperfections and never afraid on showing me his weaknesses because his love for me are far more bigger more than I love him.

As much as I adore him with all of my heart, he adores me with all of his soul.

“Here’s your iced coffee, babe.” he uttered as soon as he dropped the ice coffee in front of me. “And oh, I bought you your favorite slice of cake.” he said, still wearing that sweet smile.

Ngumiti naman ako. “Thank you po.” pasalamat ko, kakain na sana ako ng mapagtantong hindi s'ya bumili ng para sa sarili niya. Kunot noo ko naman sy'ang nilingon.

“You didn't buy yourself any?” tanong ko, umawang naman ng bahagya ang mapupulang labi n'ya at dahan-dahang tumango sa akin. Magsasalita pa sana ako nang unahan n'ya ako.

“Don’t worry, busog pa naman ako eh. Don't mind me, I'll just watch you eat.” aniya habang naka smirk pa ito, inirapan ko naman s'ya. I took a small slice of the cake he bought using a fork at nag akmang isusubo iyon sa kanya.

He seem hesitant to eat it at first pero ng makita n'ya ang matatalim kong tingin ay kaagad n'ya namang kinain iyon at ngumiti na para bang natatakot pa ito sa akin pero hindi n'ya lang gustong ipakita sa'kin 'yon ng masyado. Para tuloy akong matatawa sa mukha n'ya ngayon.

Ilang minuto pa kaming tumambay ro'n at nang maubos ko na ang pagkain ko ay nag insist pa akong bayaran ko na lamang s'ya mamaya pag uwi ko pero nagmatigas naman s'ya dahil obligasyon n'ya raw akong i-libre since s'ya naman daw ang nag aya ng date at hindi naman na ako nag pumilit pa roon.

Paalis na sana kami ng cafe para manuod ng movie ng bigla na lamang mag ring ang selpon sa hand bag na dala ko, kinuha ko naman kaagad 'yon sa pag aakalang si mama ang tumatawag ng mapagtantong si Tita Kaori 'yon.

Kaagad naman akong nakaramdam ng kakaibang kaba sa loob ng dibdib ko bago sinagot ang tawag, ang pagkakatanda ko kasi ay bihira lang talaga akong tawagan ni Tita, tinatawagan lang n'ya ako kapag may importante o kundi nama'y may ipapasabi sya kay mama ko at ang pag iimbita sa akin sa t'wing mayroong kaganapan sa kanila pero madalas naman noon ay aware ako.

Napakagat ako sa pang ibaba kong labi at sinagot ang tawag at parang gumuho ang mundo ko sa sinabi n'ya.

“Iris, p-pumunta ka rito sa hospital ngayon...B-bigla nalang hinimatay si Addison eh. Hindi ko alam kung bakit.” rinig kong iyak na sabi ni tita.