On That Same Year

Chapter 49

“Will you marry me? Will you be my forever shelter, my partner, and my best friend?” he slowly utter while staring at me with his teary eyes.

Hindi agad ako nakapagsalita dahil sa isang saglit tila ba hindi ko mahanap ang mga tamang mga salita para sagotin siya.

I'm overwhelmingly happy kasi after all those years bukod sa naging masaya ako kasi nagkabalikan na ulit kami, heto na kami ngayon sa puntong habambuhay na pagsasama at magiging official na mag-asawa.

Tumulo ang luha sa pisngi ko ng mapagtantong sa buhay kung ito, wala akong hinangad kundi ang pangaraping mangyari ito sa taong alam kung kaya akong alagaan, mahalin ng buo at alam kong magiging payapa ang buhay ko.

Sa ilang dekadang iginugol ko sa mundo, ngayon ko lang napagtantong kahit saan ako makarating, kung ano man ang mga achievements na mararating ko iba pa rin pala sa pakiramdam ang magkaroon ng isang taong higit pa sa sarili mo kung magmahal.

Iyong kahit gaano pa kabigat yung kasalanan mo, handa siyang yumakap at patawarin ka nang paulit-ulit. Iyong lalaki na alam mong mahal na mahal ka to the point na hindi mo na kailangang mag beg pa kasi alam mo kusa na niya iyong binibigay.

My eyes were crying but I still manage to surpress a genuine smile.

I cannot imagine life without this man, he became my all. And, with these sweet words I knew I'd spit out. I know, he deserved to hear it. I know he deserved everything good in life.

“Yes, I'll marry you Ruzh!” nakangiting sabi ko habang patuloy pa rin sa pagpatak ang luha sa aking mga mata dahil sa tuwa.

I saw how joy and so much love filled his beautiful brownish eyes when he put the ring in my ring finger.

He immediately hugged me while whispering sweet nothings into my ear.

We're in the middle of hugging and crying when suddenly I hear some people cheering and yelling like there's something so important going on. Well, there is naman talaga.

Napalingon ako roon at doon ko lang napagtantong nandoon pala sila Mama, Kuya Franz, Ate Diane, Tita Kaori, Riza, Paul at Bianca na nakatayo habang nakangiti sa aming dalawa.

Nagpupunas pa nang luha si Mama ng makalingat ako nang tingin sa kaniya habang si Ate at Kuya naman ay masayang nakatitig sa amin habang pumapalakpak pa ang mga ito.

Hindi ko alam kung kailan at anong oras silang nakarating dito pero alam kung pinaghandaan din talaga ito ni Ruzh, siguro ito rin yung purpose kung bakit dinala niya ako rito.

I am so happy.

Nang makakalas sa yakap ng lalaki ay kaagad naman kaming humarap sa mga mahal ko sa buhay habang siya ay naka-akbay lang sa balikat ko at ipinatong ang kaniyang ulo sa ulo ko.

“I love you so damn much, Iris.” saad niya at bahagyang hinawakan ang tuktok ng ulo ko, napangiti naman ako at tinignan ang napakagandang singsing sa kamay ko.

Tama lang iyon sa akin at bahagya pang kumikinang kapag natatamaan ng lights, it was nothing but perfection. And, this little thing within my finger is the evidence of our love in this lifetime. It makes my heart melt so much.

“Eyyy, congratulations bro!” bungad ni Kuya ng makarating sa puwesto namin.

Ngumiti naman si RK at gano'n din ako, umalis na muna ako sa tabi niya at yumakap kay mama na agad namang sinuklian ang yakap ko.

“Dalaga ka na talaga anak!” naiiyak na sambit niya habang nakayakap sa'ken.

“Ito naman, matagal naman na talaga akong dalaga!” pabirong sabi ko at kumalas na, napatingin naman ako kay ate na naiiyak sa gilid habang nakatingin sa akin.