On That Same Year

Chapter 23

Iris’s POV

Naramdaman ko nalang ang pagbuhat ng kung sino sa akin papalayo sa dagat na pinagtambayan ko kanina.

Kahit hilong-hilo ay pinilit ko pa ring silipin ang mukha ng kung sinong estranghero ang bumuhat sa'ken ngayon lang, parang nakita ko tuloy sa mukha n'ya ang mukha ni RK but my vision’s kinda blurry so I couldn't determine who's the person in front of me at the moment.

Para akong baliw na napangisi at kasunod noon ay ang pag iyak ko, marahas akong bumibitaw mula sa pagkakabuhat n'ya sa akin at naging matagumpay naman ako ro'n.

Hinarap ko s'ya. “Ikaw ba si RK?” lasing na tanong ko habang pa giwang² pa ang aking paningin, para akong dinuduyan dahil walang maayos na angle ang paningin ko.

“Hoy, sagot ka naman. Ikaw ba si RK?” tanong ko ulit. “Ah, hindi pala...Alam mo ba, sinaktan ako nun.” sumbong ko naman sa lalaki sabay ang pagbagsakan ng luha muli sa mag kabilang mata ko, nakita ko naman ang pagdaan ng sakit sa dalawang singkit n'yang mga mata which made me confused kasi bakit naman s'ya masasaktan. He's not the man I loved 'di ba?

“K-kasii, ako alam mo? Nung nag kompes yung Bianca na 'yon...” I pause for a moment. “Nasaktan ako kasi na realize ko, mahal ko pala s'ya...Hindi ko nga lang ano alam kung tinanggap n'ya ba yung babaeng yon. Kainez!” malungkot na saad ko at akmang tutungga na sana sa hawak kong gsm na may kaunti pang laman ng agawin iyon ng lalaki sa akin.

It somehow made me feel mad. “What? Bianca's stealing the man that I loved and now you're also stealing my liquor? Stop it, i'm hurt can't you see huh?” I keep on murmuring something habang pinipilit na agawin sa kanya yung bote.

Hindi ko pa man naaagaw mula sa lalaking yon ang bote ay nagulat na lamang ako ng bigla n'ya iyong bitawan causing it to roll far away from where we're standing right now and what made me shocked the most is that he hold both of my shoulders and immediately wrapped me inside his warm arms.

Nasubsob naman ang mukha ko sa malapad n'yang katawan and the smell of his natural scent immediately captivated me, I couldn't care less and was about to check if it's really RK who's currently hugging me right now when he aggressively reached for my jaw to meet his gaze and when we finally do parang nawala ang pagkalasing ko ng maramdaman ang mainit n'yang labi sa labi ko.

Namilog naman ang mata ko at hindi makapaniwala sa nangyari, ilang segundo pa man ang nakalipas ay humiwalay na s'ya mula sa pagkakahalik sa akin at kaagad akong sinalubong ng mga mata n'yang parang maiiyak.

“I-i’m sorry Iris, I'm sorry for being late. I'm sorry for hurting you just now, I love you too. I really do.” he uttered while tears are escaping slowly from his eyes and at the moment parang nawala ang pagkalasing ko sa nangyari kani-kanina lang.

It's a lot to process but I'm certain that it's me and him‚ pouring our heart out by confessing our affection with each other. I was speechless for a moment at nanatili pa rin ang tingin ko sa mga mata n'yang patuloy pa ring umiiyak sa harap ko ngayon, parang may sariling utak naman ang mga kamay ko when I slowly reach for his eyes and wipe his tears for him.

And, instead of answering his confession, I just buried my face through his warm chest and hug him so tight that I no longer want to let him go.

—

Nagising na lamang ako ng matamaan ng sinag ng araw ang mukha ko, maingat ko namang ibinuka ng paunti-unti ang aking paningin hanggang sa ang unang bumungad sa akin ay ang pagmumukha ni Addi na mugto pa ang mga mata.

Babangon na sana ako ng maramdaman ang pag kirot ng ulo ko bahagya naman akong napangiwi, she assisted me first so that I could lean my back and sit properly on my bed.