On That Same Year

Chapter 43

Hindi ako umimik habang nanatiling nakaawang ang bibig ko dahil sa gulat ng makita siya.

My heart throbbed as the pieces of my memories that day slowly flashes inside my mind.

He was here, standing so tall and handsome. Kung noon ang itim na itim niyang buhok ay medyo magulo at may kahabaan, ngayon ay maayos nakagupit at halata pa roon ang pagkakawax.

He was holding a bouquet of flowers too and I bet he's going to put it at Addi's grave.

Halos maglaglag ang panga ko nang makitang nakasuot siya ng itim na polo long sleeve, black pants na may itim na sintoron at itim na mamahaling sapatos na hula ko ay galing ito sa isang sikat na brand sa buong mundo.

He's screaming perfection and at the same time, very expensive.

He's just staring at me too like he's carefully scanning my posture and appearance but as soon as I met his eyes I felt a slight stung in my chest for it is emotionless. I can't read him.

Magsasalita na sana ako kahit na hindi ko mahanap kung ano ang tamang mga salita para bigkasin sa harap ng lalaki nang biglang may sumigaw at tinawag siya mula sa likuran niya.

“Ruzh, wait up!” sigaw ng pamilyar na babae at para akong sinampal ng kung sinong maligno sa paligid ng mapagtantong si Bianca iyon.

My jaw literally dropped for I am so shocked for what I am seeing but among the mixed feelings I've felt at the very moment, I felt hurt and at the same time confused.

As soon Bianca arrived at his position, kaagad niyang hinawakan ang braso ng lalaki.

Parang natuyo ang lalamunan ko habang dinadama ang muling pag guho ng puso sa loob ng dibdib ko.

At the very moment, doon din pumasok sa isip ko ang mga katagang iniwan niya sa akin bago siya tuluyang umalis sa harapan ko.

“Mark my words, when I get to reach my dreams. I'll come back for you, kahit saan ka pang lupalop magtago susuyorin ko ang mundo makita lang kita ulit. K-kahit itaboy mo ulit ako, k-kahit sabihin mo ulit na hindi mo ako m-mahal tandaan mong palagi pa rin akong babalik sa'yo . . . ”

Was it all a lie? Did he just break his promise? Alam ko sa sarili kong hindi ko dapat pang hawakan 'yon pero hindi ko mapigilang hindi dahil alam ko sa sarili kong hanggang ngayon ay mahal ko pa rin ang lalaking ito ng walang kupas.

Kahit alam kung kasalanan ko kung bakit nag kaganito kami ngayon ay hindi ko maiwasang hindi masaktan dahil alam kong apektadong-apektado ako ngayong nakatayo silang dalawa ni Bianca sa harapan ko.

Alam ko rin sa sarili kong hindi ko hawak ang nararamdaman niya at posibleng may pagbabago, at kung mahal niya man ako noon sigurado akong nagbago na iyon ngayon.

Maraming naglalaro sa isipan ko dahil puwedeng sinabi niya lang yun sa akin noon dahil mahal niya pa ako pero ngayon hindi na ako sigurado kung may nararamdaman pa rin siya sa akin gayong mukhang mas naging close sila ni Bianca ngayon.

My thoughts were cut short when Bianca shifted her gaze towards me, nakita ko pa ang pagdaan ng gulat sa mukha niya pero agad din naman iyong nawala at napalitan ng isang malawak na ngiti.

“Oh, what a coincidence. Nandito ka rin pala, Iris?” she uttered excitedly, still holding Ruzh's arms.

Naramdaman ko ang panunuyo ng lalamunan ko kaya naman hindi ko maiwasang hindi ngumiti na may halong pag-aalinlangan.

“Y-yeah, kayo? Bakit kayo nandito?” I almost cursed at myself when I stutter.

Bianca laughs. “As you can see, my bae wanted to swing by to your cousin's. Sabi niya kasi as soon as we landed here, dito siya unang pupunta.”