Chapter 48

34 2 0
                                        

"Kailan ang kasal?" Momma said out of blue, napaubo naman ako dahil sa tanong niya at kita ko namang tumahimik si Ruzh habang nahihiyang tumingin kay mama.

Dali-dali naman akong inabotan ng isang basong tubig ni ate na kaagad ko naman nilagok.

"I mean, kung nagkabalikan na pala kayo ulit, eh, ano pang hinihintay n'yo?" she uttered while smiling widely.

RK cleared his throat while he's carefully massaging his knuckles.

"I cannot tell you rito po, tita." he said in a low voice and that make me confuse pero hindi ko naman na ito masyadong inisip pa.

-

One day had passed and after the visit of my man to see mom, my heart went crazy and days seem to be more light than I used to remember when he still wasn't around.

I am so happy that this smile I had in my lips never even disappeared once, I'm just overwhelmed by the happenings and I am really grateful and thankful at the same time for God because he let me and RK start all over again after all the hardships and struggles we went through all the recent years of us not having a proper closure and connection with each other after what happened long ago.

"Ma'am, may naghahanap po sainyo sa labas." Faih said when I was encoding my childrens score after our quiz earlier this morning.

I stopped typing at my laptop and shifted my gaze on her, she's smiling widely at me like there is something I should need to see.

"Okay, thank you Faih." nakangiting saad ko, umalis naman na siya pagkatapos sabihin 'yon at ako naman ay ini-off na muna ang aking laptop at inayos ang sarili saglit.

Alam ko naman na kasi kung sino iyong nasa labas at naghihintay sa akin.

Hindi nga ako nagkamali ng makalabas sa silid-aralan ko nang makita ko si RK na may dala-dalang lunch box at medyo pinkish na flower bouquet.

He's dressed properly and judging from his appearance, he's screaming perfection. Hindi ko tuloy mapigilang hindi mapangiti ng lumandas ang mata ko sa kaniya dahil sa angkin niyang ka guwapohan na alam kong kahit noon ay guwapo na talaga siya, mas dumoble lang ngayon.

"Hi!" he greeted me with a kiss on my cheek nang makalapit ako sa kaniya. Amoy na amoy ko pa ang mamahalin niyang perfume sa ilong ko dahilan para tumambling ang puso ko sa pinaghalong kilig at tuwa nang makita siya.

"I brought you lunch, pinagluto kita ng sinigang." he uttered softly. "And, here . . . it's for you." saad niya at iniabot sa akin ang bulaklak na dala-dala niya.

Tinanggap ko naman iyon at nahihiyang tumingin sa kaniya, he let out a soft chuckle upon seeing my reaction. God, we're in public!

"Nag-abala ka pa talaga, thank you po." pasasalamat ko sa lalaki.

"I'll fetch you right after you're done with your work hm? For now, you just need to eat my food first." he said and wink at me, ramdam ko naman ang pag-iinit ng pisngi ko at parang gusto ko na talaga siyang sapakin dahil sa ipinapakita niya sa'kin ngayon gayong nasa publiko kami.

May iilang tao na rin ang minsang napapalingon sa gawi namin pero hindi nakatuon ang atensyon namin doon.

I just give him a sweet smile.

"Noted po, thank you for this. I appreciate you, drive safe huh?" sabi ko at tumango naman siya, parang ayaw niya pa nga'ng umalis pero alam niyang hindi dapat siya magtagal pa dito.

I'll just give him a quick kiss on his cheek and as soon as I couldn't see Ruzh's back from my vision, I immediately made my way inside my classroom.

Tumili pa ang mga estudyante ko nang makita ang dala kong bulaklak at lunch box.

On That Same YearWhere stories live. Discover now