On That Same Year

Chapter 30

“My heart...It enlarged and there’s no cure for it.” para namang nag igting ang tainga ko ng marinig iyon sa kanya, kasabay noon ang pakiramdam na parang sinasakal ang puso ko.

Kaya pala no'ng makabalik ako sa kwarto ay bigla silang tumahimik at ang mga kinikilos nila sa akin ay parang may kakaiba, I wonder kung alam din ito ni RK? Did he purposely not going to tell me?

Addi bit her lower lip and lowered her head, alam kong hindi n'ya ako kayang tignan ngayon dahil kagaya ko alam kong maiiyak din s'ya.

Even if I'm in the edge of crying my heart out, I reach for her face to see me and then I gave her my most genuine smile even though my eyes are starting to tear up already.

“You‘re going to be fine, Addi. Alam ko 'yon.” I reassured her even though there's uncertainty about all of this, I give her a tight hug while i'm gently caressing her hair.

Lumipas ang ilang mga minuto ng heartfelt conversation namin at nag desisyon na akong umuwi, nag paalam na muna ako kay Tita Kaori na naghahanda na ngayon ng haponan nila.

“Uwi na po ako, Ta.” paalam ko rito. “Uuwi ka na? Dito na kayo mag haponan ng boyfriend mo, Iris. Nakahanda na rin naman na ang pagkain sa hapag.” aya ni tita pero nag matigas lamang ako, pakiramdam ko kasi ay hindi ko kayang mag stay pa ro'n ng ilang mga minuto.

Kahit alam kong si Addison na mismo ang nagsabi sa kanila na huwag akong sabihan sa totoong kondisyon n'ya, alam ko namang valid din 'tong mararamdaman ko kapag magtampo ako sa kanila ng dahil doon. Except for Tita though.

Nang makombinsi si Tita ay nag paalam pa ako saglit kay Addison, bago pa man tuluyang makalabas ay hinigit n'ya ang kamay ko.

“Huwag mo nang awayin si Ruzh, ako ang nagsabing wag ka ng sabihan.” paalala nya sa akin pero nag pout lang ako sa harapan n'ya, pinitik n'ya naman ang noo ko. Sakit.

“Bakit ka namimitik?” reklamo ko na ikinatawa n'ya naman ng bahagya. “Stop, I know you're sulking at him already.” she uttered and I just jokingly rolled my eyes at her and then made my way out.

Nang makalabas ay nadatnan ko naman na ang lalaki na nakaupo sa kanyang motorsiklo, halatang hinihintay ako pero nagtatampo pa rin ako sa kanya. Sa totoong lang, sa kanila ni Riza.

Ilang araw kaming magkasama sa paaralan tapos wala man lang nakapagsabi nila sa akin sa totoong nararamdaman ni Addi, para tuloy akong tangang umaasa at iniisip na ayos lang lahat.

Naglakad na ako tungo sa direksyon ng lalaki.

“How was the conversation with Addi, babe??” tanong n'ya pero hindi ko man lang s'ya pinansin. “Uuwi na po ba tayo?” tanong n'ya ulit, hinawakan pa n'ya ang braso ko at itinatry na ipantay ang tingin ko sa kanya pero nagmamatigas lamang ako.

You cannot let yourself be overpowered by your love at him, Iris.

“Ano ba!” pagalit na sabi ko at tinabig ang kamay n'yang bahagyang nakahawak pa sa wrist ko, pansin ko naman ang pagbabago ng ekspresyon niya sa iniasta ko kaya naman alam kong alam n'yang galit ako.

“Galit ka ba?” malambing na tunong saad n'ya at ini-sway² pa ang braso ko sa hangin. Bakit ang cute mo?

Bago pa man tuluyang makangiti sa ginagawa ng lalaki, nagsimula na akong lumakad papalayo na hindi ko rin namalayang mukha na akong tumatakbo sa estado kong 'to ngayon.

Naramdaman ko naman ang pag sunod sa akin ni Ruzh habang nakasakay sa motor n'ya at parang tutang sumusunod sa akin.

“Would you please hop on, babe? Let's talk right after I drop you off your house, please?” pakiusap n'ya, hindi ko pa rin s'ya nililingon.