Was de schaduwen van mijn gezicht
Vervaag de rimpels met een nieuwe laag klei
Het beeld van wie ik ben, vertrouw ik toe aan handen vriendelijker dan tijd
Ooit vond ik een thuis in jouw zachte aanraking
Ik liet me vormen tot alles wat jij in me zag
Totdat er iets brak, toen jij het vuur van de wereld tegen me op hief
Ik zei dat ik daar voor je kon staan
Nu laat ik me omdopen tot een vreemde
Opnieuw gevormd door de beitels die in mijn gezicht hakken
Elke dag breekt een nieuw stukje van mij
Maar al nam je alle aarde van de wereld
Al vormde je de bergen tot een verbeelding van mij
Een mensen hand is gemaakt om te breken
En de kooi van een lichaam niet te vervormen
Dus als ik niet in de jouwe pas, laat me dan vrij
