Hoe maak je een nieuwe nacht?
Sluit je je ogen en duizel je weg in de leegte? Of wacht je tot het waxinelichtje de laatste adem laat? Slechts een rookpluim blijft over van je leven en de laatste lichtvlekken heb je in je hoofd al versplintert tot sterrenlicht.
Is het nu genoeg?
De vraag staat op herhaling, haperend als de cd in de auto. Het is nog niet zo lang geleden dat je de melodie mee blèrde. Je valse gezang was een instabiele dans van angst en levenslust.
Kan dat zomaar weggaan?
Adem in, adem uit en keer terug naar de koude badkamervloer. Je bent hier zo vaak eerder geweest, met zachte snikken die je inhield zodat ze de andere kant van de deur niet zouden bereiken. Soms wenste je stiekem dat iemand ze zou horen, dat een hand in de jouwe zou glippen. Inmiddels weet je dat jij degene bent die over de drempel moet gaan.
Er was toch altijd een weg terug?
Deze zwarte snippers zaten niet aan je handen vast geplakt. Het rood van de maansverduistering had je zelf geschilderd. Je wilde het, je ademde het, maar je was het nooit. Jij was de kleuren van de zonsopkomst net buiten het matte glas. Jij was de zachte adem die uit je mond kwam, voordat je het vroeg. Je was je eigen gebroken ogen, het snel kloppende hart en de belofte dat je jezelf een nieuwe morgen zou geven.
Hoe maak je dan nog een nieuwe nacht?
Vraag je stilletjes aan je lichaam als je vol verwondering naar de zonsondergang staart.
