Vergezicht in de nacht die ik hoop te delen
met een vreemde die ik zo goed ken
Omdat ik haar ben
Of dacht te zijn
Haar lippen bleek, haar ogen donker
Ik staar naar de sterren, zij naar het plafond
Zoekt ze me nog?
Met haar gebroken stem
Als ik met mijn woorden wonden kon helen
Dan was ik naast haar blijven staan
Het woord weggaan
Is een gebroken belofte
Mijn voetstappen vervaagd, alleen in de regen
Ik zie haar angst, zij ziet mij verdwijnen
Was dat waar ze me opgaf?
Omdat ik haar losgelaten had?
Ik herinner me de cirkels die nu lijken op de maan
Lijnen getekend op een oud plein
Zouden ze nog hetzelfde zijn?
Of staan ze nu in onze huid?
Zij was de pijn zelf, maar ik huilde haar tranen
De door bladeren verdoofde gedachten konden niet zien
Hoe het me brak
Om haar te zien
En zelf onzichtbaar te zijn
