Love At First Sight

Chapter 34 - After Five Years

NIKA'S POV

"Elijah! Stop! Isa!" Sabi ko kay Elijah na ngayong katabi ko. Inaasar kasi niya ako dahil ang laki daw ng pinayat ko since noong umalis ako ng Pilipinas.

"Oo nga! Look oh! You are sexier compared last five years!" He said while showing me the picture of myself during the recognition day.

Siguro nagtataka kayo kung bakit si Elijah ang kasama ko ngayon. Well, for the past five years maraming nangyari. NAPAKARAMI.

Si Justin nag migrate sa Canada dahil nandoon daw nilipat ang business sila. Noong pagkatapos ng recognition namin nung grade eight kami tsaka siya nag paalam. Kaya naman noong grade nine ako wala na siya. Pero may iba naman akong nakasundo sa campus pero hindi kami ganoon ka close. Pagdating ng grade ten, nagulat ako dahil biglang dumating si Elijah. Noong makita ko siyang kumatok sa bahay namin halos mabuhayan ako ng loob dahil finally may makakasama na 'kong taong kilala ko at kilala din ako. Hindi lang sa pangalan kundi sa buong pagkatao. Suppose to be magkaiba kami ng school pero pinilit ko siya na sa school na lang namin mag aral. Buti na lang at kilala parin ako nila tita Kenneth at tita Claudette na magulang ni Elijah kaya pinayagan siyang i-enroll sa school namin. So ayun nga, kasama ko si Elijah from grade ten to grade twelve. And kakatapos lang ng graduation namin last week. At bukas, uuwi na kami ng Philippines! Finally!

Hindi biro ang five years na pananatili ko dito sa America. Sobrang dami kong na experience at natutunan. At ngayong babalik na 'ko sa Pilipinas, hindi ko alam kung ano ang nag-aantay sa 'kin. Hindi ko alam kung anong pwedeng mangyari. Actually pinayagan na 'ko ni lolo na pauwiin last year dahil nalutas na ang problema between Brigaza and Perez group of companies. Hindi naman sa nalutas na pero naghiwalay na daw ang Brigaza at Perez group of companies but it's my decision to stay. Kahit na gustong gusto ko na umuwi, pero mas pinili kong tapusin muna ang pag-aaral ko dito para pagdating ko sa Philippines may ma-ihaharap na 'ko. Sa loob ng five years, dahan dahan nang naghilom ang sakit na naramdaman ko noon. Parang kahapon lang basang basa pa ang pillow ko dahil sa mga luha ko pero after ilang days na realize ko na lang na kinakaya ko na lahat ng sakit. Kahit na may sakit parin akong nararamdaman pero hindi na siya kasing sakit noong una kong linggo dito sa America. At nagpapasalamat ako sa mga taong nakapaligid sa 'kin dahil kahit papaano nakalimutan ko ang sakit na araw araw kong dinadala at gabi gabi kong iniiyak. Hindi ko masasabing naka move on na 'ko dahil sa tuwing maalala ko sila Anna, Angelique at lalong lalo na si Christian ay may kirot parin akong nararamdaman. Nandoon parin yung paghahanap ng puso ko sa kanila.

Sa loob ng five years na pag stay ko dito, maraming sumubok. Maraming nanligaw sa 'kin pero wala talaga eh. Wala yung pakiramdam na pinaramdam sa 'kin ni Christian. Kahit kung ano-ano pa ang binigay nila sa 'kin wala parin. Dahil alam kong sa isang tao lang tumibok 'tong puso ko. Pero noong mga araw na ramdam na ramdam ko parin ang sakit, I was too desperate that time to let the pain go away kaya sinagot ko ang isa sa mga nanligaw sa 'kin. I tried. I really tried hard na baka pwedeng siya ang magbigay nung saya na hinahanap ko. Na baka siya yung magpapatibok ng puso ko na mas higit pa sa pagpapatibok na ginawa ni Christian noon sa puso ko. Pero wala eh. Nagtagal lang kami ng one month dahil feeling ko niloloko ko siya dahil alam ko sa sarili ko kung sino naman talaga ang mahal ko pero pinipilit ko ang sarili ko na mahalin siya. Pero kahit anong pilit ko, wala talaga. Sa tuwing tinitignan ko ang mukha ni Christian sa phone ko, sa kanya at sa kanya parin tumitibok ang lintik na puso kong 'to!

Si Elijah ay nanligaw din sa 'kin. At ayaw ko ng maulit pa ang nangyari noon sa unang boyfriend ko dito sa America. Ayoko ng pilitin ang puso ko na magmahal ng iba dali alam ko kung sino naman talaga ang mahal ko. But Elijah insisted. I told him na hindi pa 'ko nakaka get over but he said that he will help me. So I tried again. Elijah is so kind, sobrang mapagmahal, he even let me feel na safe ako sa piling niya, lagi niya 'kong iniisip to the point na lagi kaming magkasama. But as time goes by, kaiibigan parin ang turing ko sa kanya. Madali naman talagang ma inlove sa isang Elijah Racal but it's my heart that can't move on! Siya 'tong ayaw tumibok sa ibang lalaki kahit na anong pilit ko. So I decided to tell him the truth. I know he was broken that time because I know he really tried so hard. Pero anong magagawa 'ko? Nag try din naman ako pero hindi talaga tama. We had misunderstandings, we fought, until he had to leave and give me space. I felt so alone that time. Dahil sa lintik na puso na 'to, ang nag-iisa kong totoong kaibigan dito ay iniwan na 'ko. I hated myself so much. I hated my heart for not letting itself to be open for someone else. Why can't my heart let go of him when there are many boys out there that can make me feel more loved than what Christian made me feel. But I realized something. Maybe, I really need to accept that my heart belongs to one person because if I keep my heart forcing to someone else, that's more my heart makes me feel that there no "other boys" but him.

Bukas babalik na 'ko sa Pilipinas. And to be honest, sobrang kinakabahan ako. I'm not aware what's happening there. Wala akong balitang natatanggap about sa kanila. A year ago, I tried to re-activate my facebook account but unfortunately, since I deactivated it for the past five years, facebook deleted my account. At sobra akong nanghihinayang! Kaya naman bukas pagdating ko ng Pilipinas, gagawa na 'ko ng bago kong account and I'll try searching for them.

"Tingin mo maalala pa 'ko nila Angelique?" I asked Elijah.

"Ofcourse they can still remember you. I mean, they can still remember the 'Nika' they knew not the 'Nika' that left them."

I smiled bitterly as he continued....

"And Christian? He can still remember the 'Nika' he loved not the 'Nika' that left him begging in the middle of the park."

"Wait.... how did you know?"

"I was there."

"Do you think they will forgive me?"

"Maybe they will forgive you but it's not that easy, Nika. You left them without any reasonable escuse so don't expect them to forgive you easily like you were never gone for five years."

I sighed and smiled bitterly.

I promise that I will ask for their forgiveness and I'll tell them what's the real reason why I left.

I hope they are still the same people I was with five years ago.

I'm not yet ready to face them. I'm not yet ready to see their faces. I'm not yet ready for their reaction as they see me.

But there is one thing I am ready of,

I am ready to go back to the place where I really belong.

----

A/N: Get ready for the next chapters!!! :)

-FrvrDreamerG