No More Lies

Chapter 19

"Rebecca, ano bang nangyari?" tanong ni papa na punong-punong ng pag-alala. I was lying on hospital bed. May benda sa ulo at nakasuot ng arm support. Kung maaari ko lang hilingin na namatay na lang sana ako para hindi ko na maramdaman ang ganitong klaseng sakit na parang unti-unting pumapatay sa 'kin.

"I'm sorry, papa! Nagpakatanga po ako eh, ito tuloy napala ko!" it has a double meaning. Tanga ako dahil nasagasaan ako na siyang gusto kong sabihin kay papa. Pero sa 'kin ay iba. Ang tanga ko na nagpaloko ako kay Caleb. Hinawakan ni papa ang kamay ko.

"Wag ka ng malungkot papa. I'm a strong woman! See, galos lang naman oh!" I tried to be sound okay, but I'm not! Gusto kong umiyak nang umiyak. Nakakaramdam na naman ako ng sobrang sakit sa puso. I feel like my heart is being squeezed. Parang gusto ko itong pagsusuntukin.

"Rebecca, baby! Your child," parang maiiyak na sabi ni papa. Nangunot ang noo ko sa sinabi niya. Yumuko si papa at muli rin tumingin sa 'kin.

"The baby was lost!" papa said in his low voice. My mouth dropped open. Parang hindi nag-si-sink-in ang sinabi ni papa. What child?

"What do you mean?" I ask. Bigla akong binalot ng takot sa naiisip ko. Sana mali ang iniisip ko, pero ang linaw ng gustong sabihin ni papa. The baby was lost. My child.

"You're four weeks pregnant, but the baby was lost!" Oh no! I tightly held my hospital dress over my chest. My hands is trembling.

"No way! It can't be papa!" ang kanina ko pang pinipigil na pag-iyak ay bigla na lang nag-unahanan sa paglandas. Bakit ba nangyayari sa 'kin 'to? What have I done to deserve all of these!?

"Rebecca tama na! makakasama sa 'yo ang sobrang pag-iyak," niyakap ako ni yaya.

"Yaya! I lost my baby!" I cried in so much pain. Doble lalo ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Hinaplos-haplos lang ako ni yaya.

Natigil ako sa pag-iyak at ang lungkot na nararamdaman ko ay napalitan ng pagkamuhi when I saw Caleb entered the room. Bakit pa siya nandito? Malamlam at mugto ang mata niya. He cried for what? Damn him! Kung wala lang dito sila papa baka namura ko na siya. Hindi ni papa pwedeng malaman ang totoo. Hindi niya kakayanin ang panibagong stress. Di bale na lang ako ang masaktan 'wag lang siya. If something happen to him baka magpakamatay na talaga ako.

"Rebecca," lumapit siya sa 'kin at umalis naman si yaya. Hinawakan niya ang kamay ko. Gusto ko ulit siyang sampalin.

"Papa, yaya, pwede po bang iwan niyo muna kami," paglabas ng dalawa ay agad kong binawi ang kamay ko na hawak niya.

"Ang lakas ng loob mo para magpakita pa sa 'kin? Ang kapal ng mukha mo!" pigil na pigil ang emosyon ko.

"Rebecca, patawarin mo ako! I'm sorry, I'm so sorry!" bigla na lang ang pagtulo ng luha niya.

"Kahit anong sorry! Kahit ilang sorry pa ang gawin mo! I will never ever forgive you! Nasusuklam ako sa 'yo!" punong-punong ng pagkamuhi ang bawat bitaw ko sa mga salita.

"Anong pakiramdam ha?! Masarap ba sa pakiramdam na ginago niyo kami ni papa! Did you screw her inside your room, the way you f-cked me!? Or baka sa kwarto pa mismo ni papa ginagawa niyo ang kababuyan niyo!"gustong-gusto kong sumigaw at saktan siya.

"Rebecca, no, no! Hindi namin ginagawa 'yon. Never! Rebecca maniwala ka. Mahal na mahal kita!"

"Umalis ka na!" hinawakan niya ang mukha ko.

"Hindi ko kaya! Please forgive me! Lahat gagawin ko patawarin mo lang ako!" sinubsob niya ang mukha niya sa balikat ko and he cried. I love him so much. But I hate him so much too!