VEDA

İntikam

Yazar'ın anlatımı ile...

Karanlık bir odaya hapsedilmiş orta yaşlarda bir adam, odadaki tek eşya olan yatakta uzanıyordu. Oda karanlıktı ama yatakta uyuyurken masum duran bu adam odadan daha da karanlıktı. Azmi Payidar. Onlarca yaşamın katili olmuş şimdi ise kendi cehennemini yaşıyordu. Senelerce işkenceler ettiği üvey kızı onu öldürmeye çalışmıştı. 'Buradan çıkınca öldüreceğim onu' diye geçirdi içinden.

Azmi Payidar düşüncelere dalmışken ışık bir anda açıldı; uzun süredir karanlıkta olduğu için gözleri yanmış, bu sızıya dayanamayarak gözlerini yummuştu.

Metin Özer. İki çocukluk arkadaşı, artık iki düşmandı. Metin yavaş adımlar ile Azmi Payidar'a yaklaştı. "Sana çok güzel bir sürprizim var Azmi." Azmi yavaşca gözlerini açarak Metin'e baktı, "Kardeşim, sağol beni kurtardığın için. Kızım, Lefu nerede?"

Metin Azmi'nin laflarına ufak bir kahkaha ile karşılık verdi. Kapı yavaşca açıldı tekrardan. Alisya Kaya. Metin, bu genç kadının gelişi ile bir kaç adım geriledi. Seneler önce, çalıştığı hastaneye boynu kesik bir halde gelmişti bu kadın. Yıllarca onu iyileştirmek için uğraşmış ve başarılı da olmuştu. Bu genç kadın ve arkadaşları Metin'in kızları gibiydi.

Oda da Azmi Payidar'dan daha karanlık birisi vardı artık; Alisya Kaya. Acımasız, seri katil.

"Alisya, işte sana hediyem bu adam." Metin'in bakışları Azmi'ye geri döndü. "Azmi, işte sana sürprizim bu kadın." Azmi, Alisya'nın yüzüne uzun uzun baktı ama tanımadı. Tanımadığı her yüzü önemsiz sayardı.

"Bu da kim?" dedi dudak bükerek. "Bana yeni oyuncak mı getirdin Metin?"Alisya gülümseyerek başını hafif yana eğdi. Boynundaki ince iz, ışıkta silik bir gölge gibi görünüyordu. "Dosyanı okudum."

Azmi kaşlarını çattı. "Ne dosyası?" Azmi'nin sorusunu Metin cevapladı: "Lefu, şahitler, hastane kayıdı, yanık izleri, morarıklar, bilerek tedavi uygulanmamış kalp yetmezliği, darp raporu ve daha nicesi. Sen detayları seversin ya hani, detaycı çalıştım."
Azmi'nin duydukları karşısında çenesi gerildi. "Aile içi bi mesele, sizi ilgilendirmez." Diye konuştu hızlıca. Bir Metin'e bir Alisya'ya bakıyordu.

"Hayır." Dedi Alisya ardından konuşmaya devam etti. "Hepimizin meselesi." Alisya'nın sesi odanın içinde yankılanıp sustuğunda kısa bir sessizlik oldu.

Azmi gözlerini ikisinin arasında gezdirmeye devam etti. İlk defa içinde küçük de olsa bir huzursuzluk kıpırdanmıştı. Yıllarca insanların korkusunu izlemişti. Şimdi ise o korkunun neye benzediğini anlamaya başlıyordu.

"Dram yapmayın." dedi alaycı bir gülümsemeyle. "Lefu yaşıyor sonuçta."

Metin'in yüzündeki ifade bir anda değişti. "Yaşıyor olması senin sayende değil." Metin birkaç adım yaklaştı Azmi'ye. "Onu ilk gördüğüm günü hatırlıyorum." dedi sessizce. "Vücudu yara içindeydi. Sürekli korkuyla etrafına bakıyordu. Bir insanın gözlerine hele de gencecik bir kızın gözlerine bu yorgunluk fazlaydı."

Azmi içindeki huzursuzluğu gizlemek istercesine hafifçe gülümsedi. "O kız baya dayandı, kardeşi onun gibi dayanamadı." diye homurdandı.

Alisya bu kez gerçekten güldü. "Dayanamadı mı?"
Başını iki yana salladı. "Senin gibi orospu çocukları ne kadarda komik ya. Birini yıllarca kırıp parçalıyorsunuz, sonra da gelmiş dayanamadı diyorsunuz. Senin cibiliyetini sikeyim ben."

Azmi'nin içindeki huzursuzluk artarken Alisya'ya cevap vermedi. Alisya Azmi'nin sessizliği karşısında sırtını duvara yasladı ve konuşmaya devam etti. "Ben dosyanı okurken ilginç bir şey fark ettim."