More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 2- verf halen

Wat héb ik vandaag zeg!? Ik ben onrustig, en ik heb geen idee wat ik moet doen. Zoals nu! Mijn been zit de hele tijd op en neer te tikken. Ik sta op en loop weg. Misschien kan ik nu beter naar huis gaan voordat Rosalie me gaat zoeken.

-

{Sam}

Ik schud wat druppeltjes uit mijn haar en loop het trappetje van de veranda op. "Hoi!" zeg ik vrolijk als ik de kamer binnen loop. Het blijft doodstil. "Guys?" vraag ik. Ik sluit de deur achter me. Met een zachte klik valt hij dicht. "Stefan? Rose?" geen antwoord. Ach joh, het zal wel. Ik plof op de bank en pak mijn mobiel. Een beetje no-lifen kan geen kwaad. Ik speel een beetje met een spelletje om de tijd te doden.
"Hey Sam!" hoor ik Stefans stem. Ik kijk op. Stefan loopt de woonkamer in en ploft naast me neer op de bank. "Ik wist niet dat je al thuis was!"
"Het was eigenlijk ook een verrassing. Suprise!" zeg ik met mijn handen omhoog. Stefan rolt met zijn ogen. "Weetje, Sam. Ik heb een idee."
"O-oh," ik laat mijn handen plat op mijn schoot vallen.
"Ha-Ha grappig. Nee maar serieus, gast. Weet je wat wij moeten doen?"
"Nou?"
"Eens uit gaan. Naar een club, meisjes kijken.."
"Jij hebt Rose toch?"
"Ik heb het over jou, oen,"
"Aha, nah, ik weet niet," zeg ik twijfelend. "Waarom zou ik gaan?"
"Waarom niet?"
"Omdat ik graag thuis zit?"
"Nee, dat zit je niet. Ga gewoon mee!"
Ik zucht. "Oké, dan,"
"Mooi. Ik weet zeker dat je meisjes achter je aan krijgt,"
Meisjes? Ik moet er niet aan denken! Ik vind het wel relaxed zo. "Over meisjes gesproken, waar is Rose?"
"Kijken hoe het met Dealorian is,"
"Oh, oké." Rosalie gaat elke week even langs haar huis om te luisteren hoe het gaat. Alleen Stefan en ik weten dat ze dat doet.
"Wanneer wil je eigenlijk gaan?" vraag ik aan Stefan.
"Weet ik veel. Is vanavond goed?"
Ik frons. "Ik wil niet teveel op een meisje lijken, maar ik heb geen 'Leuke' kleren."
"Whaha, ik snap het. Ga morgen anders gewoon met Rose naar de stad. Vindt ze leuk,"
"Mwah, dan zit ik er uren aan vast," ik zie het al voor me; van de ene naar de andere winkel.
"Gast, wat héb jij?" roept Stefan. "Je bent zo down vandaag!"
"Helemaal- oké, je hebt gelijk. Ik verveel me gewoon zo! Er gebeurd nooit iets!"
Stefan kijkt me met een wenkbrauw omhoog aan.
"Oké," geef ik toe. "Maar niets leuks! Ik heb zo'n zin om iets leuks te doen!" Ik sta op en begin door de kamer te lopen.
"En daarom gaan we naar een club! Leen gewoon wat kleren van mij, ik heb er genoeg!"
"Oké, goed. Je hebt gelijk, ik ben er al veel te lang niet geweest," energiek sta ik op.
Stefan kijkt op zijn horloge. "Nu? Het is vijf uur!"
Ik plof weer neer op de bank. "Oké, vanavond dan,"
De voordeur klapt dicht en Rosalie komt binnen. "Gadverdamme, rotweer," zegt ze terwijl ze een hand door haar haren haalt. "Hey lieverd," Ze geeft een kus op Stefans mond.
"Hey," zegt Stefan terwijl hij even zijn hand op haar heup legt. Rosalie geeft me een kus op mijn wang. Dan ploft ze tussen ons neer. "Zo," zegt ze. Ze kijkt de kamer rond. "No offence, maar het is echt een saaie boel hier!"
Ik schiet in de lach. "Komt er ook een achter!"
"Zullen er het gaan verven?" vraagt ze, kijkend naar de muren.
"Mij best. Maak er iets moois van!" zeg ik.
"Zullen we gelijk naar de winkel gaan? De bouwmarkt is sowieso tot half acht open," Rosalie zit als een klein kind rechtop op de bank.
Ik schiet weer in de lach. Rosalie kijkt me met enthousiaste, glimmende ogen aan. "Please?"
"Ja, ja. Kom, dan gaan we gelijk!" zeg ik en ik pak mijn autosleutels, portemonnee en mobiel.
"Ga je mee, Stef?" vraagt ze aan Stefan. Die schud zijn hoofd. "Nee, ga maar lekker met Sam, bloemetje,"
Rosalie knuffelt hem, en even later zitten ze in een zoen gewikkeld. Ik loop naar de gang en open de voordeur. "Rose!" roep ik hard. Ik krijg een vaag antwoord terug. Kijk, dit bedoel ik nou! Ze wil toch zo graag verf halen? "Je ziet hem nog terug, hoor!" roep ik weer. Geen antwoord. Ik sla de deur achter me dicht. Meteen voel ik de regen druppels op mijn gezicht. Verdomme, stopt het dan nooit met regenen? Ik ren snel naar mijn auto en stap in. Ik toeter kort. De deur naast me gaat open en Rose komt binnen. Ik steek mijn sleutel in het stopcontact en geef zachtjes gas naar achter. Daarna rijd ik de tuin uit, de weg op.
"Sorry Sam," zegt Rosalie zachtjes. Ik brom iets en concentreer me op de weg. "Ik .. Eh.." zegt Rosalie. "Vind je het vervelend dat Stefan en ik.."
"Soms," zeg ik. "Zoals net,"
"Sorry Samuel," zegt Rosalie.
Ik rem af. Midden op de straat staan we stil. "Hoe weet jij dat ik zo heet?" vraag ik.
"Ik zag een brief met je naam er op," zegt zegt Rosalie luchtig. "Ik wou het even proberen,"
"Ik heb liever dat je me Sam noemt," zeg ik terwijl ik weer optrek. Rosalie schiet in de lach. "Ik vind het wel schattig,"
Ik werp haar een blik toe. "Het is alles behalve schattig!"
"Jawel! Het is zo lief!"
"Best," brom ik, allang niet meer boos op haar. "Dan is het lief." Ik besluit van onderwerp de veranderen. "Weet je al wat je wil?"
"Qua kleur? Ja! Rood, oranje.."
"Waarom die kleuren?"
"Als de zon dan naar binnen schijnt, schijnt ze op de muur. En dat is mooi,"
We zijn ondertussen bij het industrie terrein aangekomen, waar ook de bouwwinkel is. Terwijl ik de auto tussen de plassen manoeuvreer. Ik trek aan de rem, en de auto staat midden op het parkeerterrein stil. Rosalie stapt uit en slaat de deur dicht. Ik draai de autosleutels om en de auto komt tot rust. Als ik uitstap zie ik dat Rosalie geconcentreerd voor zich uit staart. Dan glimlacht ze. "Kom, Samuel!"
Ik grom en pak haar vast. "Noem me niet zo!" zeg ik lachend.
"Samuel, Samuel, Samuel!" roept Rosalie schaterend. Ik til haar op en gooi haar over mijn schouder. Rosalie begint op mijn rug te slaan. "Laat me los, dikkerd!"
Ik schiet in de lach. "Dikkerd? Kun je niets beters verzinnen?"
"Samuel! Los! Nu!" Rosalie schatert het uit. Ik draag haar de winkel in. Medewerkers en klanten kijken ons verbaasd na. De hele winkel ruikt naar verf en hout. "Sam!" roept Rosalie. "Linksaf!"
Ik sla linksaf, het verfpad in. Ik zet Rosalie neer en klop op haar hoofd. "Ga maar los, kleintje!"
Rosalie huppelt door het gangpad. "Oeh! Deze is mooi!" Ze pakt een rode verfpot uit het rek. "Deze doen?"
"Moet je niet nog wat verder kijken?" vraag ik terwijl mijn ogen voer de rekken glijden.
"Mwah. Oeh!" zegt ze en ze loopt naar de andere kant. "Deze is ook mooi!" ze houd een oranje verfpot omhoog. "En deze!" zegt ze. "En deze!" Ik rol met mijn ogen. Dit kan nog een lange dag worden.

"Dat is dan €80. Gaat het zo mee?" het meisje achter de kassa kijkt me flirterig aan. Ze leunt iets voorover. "Of wil je er een tasje bij?"
"Nee, het gaat zo mee," zeg ik. "Mag ik pinnen?"
Ik steek mijn pinpas in het apparaat en type mijn code in. 'U heeft betaald' staat er na een kort bliepje op het scherm. Ik trek mijn pinpas eruit en glimlach naar het meisje. "Dankjewel!" zegt ze. Ik pak de blikken verf van de toonban. Dan lopen we de winkel uit. Rosalie schiet in de lach. "Awkward!" roept ze. Ik geef haar een duw. "Ik schaam me dood!"
"Ha! Jou hoofd was echt goud waard!"
"Laten we dit zo snel mogelijk vergeten!" zeg ik terwijl ik pogingen doe om de deur met één hand te openen. Rosalie helpt me en opent de achterdeur. Ik kieper de blikken verf op de achterbank. Rosalie heeft uiteindelijk voor blauw gekozen, omdat dat zo mooi stond bij de zwarte bank.
Zodra Rosalie in de auto zit start ik de auto. Brommend komt hij tot leven. Ik rijd de donkere parkeerplaats af, richting huis. "Begin je gelijk vandaag?" vraag ik, met één hand sturend. Ik kijk Rosalie aan.
"Mag dat?" vraagt ze jubelend.
"Ja, duh! Of wou je gaan slapen?"
"Als dat kon.. Maar oké. Help je mee?"
Ik grinnik. "Tuurlijk!"

Na vijf minuten rijd ik mijn erf op. Als ik rem hoor ik het grind onder mijn banden knarsen. Meteen stappen we uit. Rosalie vist de blikken verf van de achterbank, en druk pratend lopen we naar binnen. "Stefan!" roept Rosalie vrolijk en ze drukt een kus op zijn mond.
"Hi babe," zegt hij. "Is het gelukt?"
"Ja! We gaan gelijk beginnen!" zegt ze vrolijk. "Help je mee?"
"Tuurlijk, voor jou altijd,"
"Slijmbal," zegt Rosalie giechelend. Ik draai me om en ga op zoek naar wat oude kranten om de vloer mee te bedekken. Als ik al een tijdje bezig ben met zoeken kom ik erachter dat ik ze gisterochtend allemaal al in de papierbak buiten had gedaan. Moet ik wéér die regen in. Ik slaak een diepe zucht. "Wat is er?" vraagt Stefan vanuit de kamer.
"Niets, ik moet weer naar buiten. Geen zin in,"
"Oh, ik doe dat wel even voor je. Wat heb je nodig?"
"Oude kranten,"
"Be right back," zegt Stefan en hij rent naar buiten. Rosalie heeft ondertussen al wat kwasten gepakt. "Ik ben even oude kleren aandoen, ga je mee?" vraagt Rosalie. Samen lopen we de trap op, naar de "klerenkamer". Dat is een kamer waar drie kasten staan; eentje voor mijn kleren, eentje voor die van Stefan, en eentje van Rosalie's kleren. Ik vis een groen, strak shirt uit de kast, samen met een grijze joggingbroek. Ik trek mijn kleren uit en verwissel ze met de oude kleren. Rosalie doet hetzelfde. We vinden het niet gek om in ons ondergoed bij elkaar te staan, het is al vaker gebeurd en we zijn gewoon vrienden. Dat weten we, en dat blijft hoop ik ook zo. Ik hoop dat ik nooit iets voor Rosalie ga voelen qua verliefd zijn. Dat heeft twee redenen; één omdat ik Stefan dam op mijn kop krijg, en twee omdat ik het wel relaxed vind zo, en ik niet aan een nieuwe relatie toe ben. En al helemaal niet met mijn beste vriendin.

-

Klein maar fijn, zeggen ze! Ik moet even iets mededelen: ik kwam er vanochtend achter dat ik met mijn drie boeken op #1 #2 en #3 sta bij romantiek! Holy!
Thanks my Secret keepers!

lots of love xoxoxoxo

By the way; lees please het boek Secret stone van tara_zon. Gewoon geweldig boek!