More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdsstuk 19- wie ben jíj?

Heeii Secret Keepers!

Ik kreeg een aantal vragen over hoe je alle namen uitspreekt. Nou bij deze Sam -> Sem, Stefan- eh, op zijn Engels. Steffen dus. Rosalie -> ook op zijn Engels. Roselie dus. Dealorian-> Deelorian, Lauriel-> Laurel en tot slot Evan-> Efan, Zoë-> Zowie

Ik hoop dat dit en beetje duidelijk is? Alle namen spreek je trouwens op zijn Engels uit, behalve Andrea, Puck, Jesse..

{Point of View Sam}

Na een tijdje leg ik mijn mobiel weg. Het valt me op dat Evan de keuken heeft verlaten. Jammer. Ik kijk op de klok die in de keuken hangt. Half zeven. Dan heb ik dus ongeveer twee en een half uur tot ik bij The Black Horse moet zijn. Ik leg mijn mobiel aan de oplader en loop de woonkamer in. "Waar is Evan?" vraag ik aan Stefan, die languit op de bank ligt. Stefan kijkt op. "Ik geloof dat hij net naar buiten is gegaan."

"Oh." zeg ik terwijl ik met de afstandsbediening in mijn hand op de bank plof. "En Rosalie en Lauriel?"

"Ik geloof dat die boven zitten. Meidenpraat of zo."

"Zal wel." zeg ik lui. Ik zet de tv aan en begin te zappen.

"Stop!" zegt Stefan. "Deze serie is leuk!"

Ik werp een blik op de tv. Een of andere serie staat op. "Wat is dit?"

"Men in war." zegt Stefan terwijl hij ongestoord verder kijkt. Ik leg de afstandsbediening naast me op de bank en kijk met Stefan mee naar het programma. De helft volg ik alleen niet. Het gaat over een man, die probeert te overleven in een oorlog, of zoiets. Mijn gedachten dwalen af naar Rosalie. Ben ik nu boos op haar of niet? Ik bedoel, ze boodt wel haar excuses aan, maar voor de rest? Ze kan het ook niet menen. Maar Rosalie zou niet tegen me liegen, toch? Ik bedoel, we zijn vrienden. Ik besluit dat ik het haar 'vergeef'. Ik kan niet eeuwig boos op haar zijn.

"Ik ga even buiten kijken waar Ev..an is." zeg ik en ik sta op. Als ik de tuin in loop merk ik dat het langzaam al wat lichter is geworden. Over de toppen van de bomen schijnen de eerste vroege zonnestralen. "Ev?" vraag ik, een beetje stil. Ik ben bang dat ik Dealorian, die boven slaapt, wakker maak.

"Hm?" hoor ik Evans stem. Hij staat tegen een boom geleund met een sigaret in zijn hand. Hij heeft hem tussen twee vingers. Langzaam blaast hij de rook uit. "Ik had niet gedacht dat je zou komen. Hoe laat moet je er nou zijn?"

Ik vraag me af waar hij het over heeft, maar ik ben het meteen al vergeten. "Ik moet om tien uur daar zijn. Uiterlijk. Maar ik ga iets eerder."

"Altijd beleeft zijn, hè, Sam?" zegt Evan terwijl hij naar de lucht kijkt terwijl hij diep inhaleerd.

"Ach." zeg ik. "Op tijd is beter dan te laat."

"Dat is waar." bromt Evan. Zijn stem klinkt grauw. "Wat is er?" vraag ik, een beetje ongerust. Heb ik iets verkeerd gezegt?

"Niks." mompelt Evan. Er valt een stilte. Voor het eerst is hij ongemakkelijk. Ik wiebel een beetje op mijn voeten terwijl ik oogcontact met Evan probeer te maken, wat niet lukt. Ik zucht. Als de toekomst er zo uit zal zien vraag ik me af of ik dit wel wil. Ik kijk even schuin omhoog naar de tweede verdieping van mijn huis. Ik zie vaag een lampje bij het raam die in de gang is. Misschien een mobiel. Ik draai me weer om naar Evan. "Wil je anders mee, straks?"

Evan kijkt nog steeds niet op. "Waarheen?" Hij gooit de sigaret op de grond. Ik zucht en raap hem op. Ik voel Evans ogen in mijn rug branden als ik naar de container loop en de sigaret er in gooi.

"Naar The Black Horse." zeg ik terwijl ik me omdraai. "Dan kun je kennis maken met ieder-"

"Ik denk dat ik niet kan. Eigenlijk weet ik dat wel zeker." Onderbreekt Evan mij.