More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 25- Meer Zwart Bezoek

{Point of View Evan}

Ik ga met Sam aan een tafeltje zitten, ergens achterin een café. Ik vouw mijn handen over elkaar en kijk snel in Sam's ogen. Ik mag er niet te lang in kijken van mezelf, bang dat ik me er in verlies. "Wie gaat eerst?" vraag ik.

"Ga jij maar." zegt Sam. Ik knik langzaam en zoek naar woorden. Hoe ga ik hem dit in één keer vertellen? Wat als hij boos wordt? Ik vlecht mijn vinger sin en uit elkaar en leg ze dan plat op de tafel. Ik kijk Sam bedachtzaam aan. "Oké, nou, dat van Marcel weet je wel. Ik heb nog niet alles verteld. Dat doe ik nu wel. Alles. Oké?" Als Sam knikt ga ik verder. "Het was ongeveer een week voor ik hem.. Nou ja, vermoorde." Ik praat zacht en gedempt. "Af en toe werden zijn ogen plotseling zwart. Niet normaal zwart, maar .. Echt zwart. Zwarter dan je je ooit zou kunnen voorstellen. Hij begon dan raar te praten en soms te sissen. Een keer zag ik hem in een kamer, omringt door zwart. Hij krom in elkaar, vloog dan opeens omhoog.. Het was heel raar. Ik ben meteen het huis uit gerent, bang voor het onbekende. Die hele week kwam het vaker voor. Zwarte stofjes die in het rond vlogen, zijn ogen die zwart waren, in plaats van het normale groen. Opeens een zware, dreigende stem in plaats van zijn eerdere vloeiende, naar smeltende chocola klinkende. En het dreigende was niet normaal dreigend, maar zó dreigend dat je er van in elkaar krimpt, er kippenvel van krijgt en het liefst huilend op de grond ligt. Het was echt.. Afschuwelijk. Ik denk dat dat zwart waar jij het over hebt hier iets mee te maken heeft. Misschien heeft het zwart Puck gepakt.. Weet je Sam. Telkens als ik Marcel zo zag, dan schreeuwde hij om of naar iets."

Sam kijkt me aan. "Wat dan?"

"Het klonk als 'Amna' of zo. En ik heb het opgezocht, Amna betekent donker."

Sam bijt even op zijn lip, wat hem erg aantrekkelijk maakt. Dan leunt hij iets naar voren. "Evan, er is iets wat ik je moet vertellen. Ik zeg het maar meteen.. Hij is terug. En dat is niet alles. Marcel is.. Hij is mijn broer."

Verbijsterd kijk ik hem aan. "Is dit een grap of zo? Marcel?! Hebben we het over dezelfde?"

"Ja." zegt Sam zacht. Hij kijkt naar zijn handen. Er valt een stilte. Dan pak ik voorzichtig zijn hand vast. "Waarom heb je het me nooit verteld?"

Sam haalt zijn schouders op. "Je zou waarschijnlijk boos worden."

Ik knijp even in zijn handen. "Waarom? Jij kan er toch niets aan doen dat Marcel je broer is?"

Sam's ogen vinden de mijne. "Nee, maar ik had het je eerder moeten vertellen."

"Het maakt niet uit." zeg ik. "Maar vertel alles wat je .. Hoe zeggen we dat.."

"Achter hebt gehouden" zegt Sam met een waterig lachje om zijn mond. Ik lach. "Als je het zo wil zeggen."

"Oké. Nou. Marcel is dus mijn broer, we, mijn ouders en ik, hebben nooit geweten dat hij gay was. Hij kwam wel eens met meisjes thuis, maar die zagen we nooit terug. Marcel was een beetje raar. Hij was slecht en eigenlijk was iedereen bang voor hem, inclusief mijn ouders. Toen hij vermoord was, vond ik het stiekem niet zo erg, ook al was ik mijn broer voor goed kwijt, dacht ik. En laatst, in het bos, stond hij voor me. Hij is er in een flits en hij is ook zo weg. Daarom ben ik ook zo bang als je naar buiten gaat. Hij mag je niet te pakken krijgen, Evan."

Ademloos kijk ik naar Sam. Als ik dit had geweten.. Arme Sam, dat hij hier zo mee zat zonder aan mij te vertellen! Daarom was hij zo beschermend de laatste tijd! Het was allemaal zo lief bedoelt, en kraakte hem alleen maar af! "Het spijt me." zeg ik, alweer. "Ik had je niet zo af moeten kraken."

"Het maakt niet uit, jij wist toch niet wat er was?" Sam kijkt weer even naar onze handen. Opeens word ik overspoelt door een vreemd, onheilspellend gevoel dat er iets gaat gebeuren. "Wat is er?" vraagt Sam.