More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 15- Thuis

15 more little Secrets.
{ Point of View Sam}

"Oké, we zijn klaar." zegt Zoë puffend. Ze gooit haar theedoek op tafel. "Ik ben al sinds vanochtend half elf bezig. Ik ben trots op mezelf."
Jesse slaat zijn armen vanachter om haar heen en steunt met zijn kin op haar schouder. "Ik ook hoor schatje. Erg trots."
Zoë giechelt. Een beetje ongemakkelijk kijken Andrea en ik elkaar aan. "Oké en nu?" vraag ik aan Zoë, Jesse, Andrea en Puck. Puck is een meisje die halverwege vijf uur er bij kwam, omdat het storm liep. Ze is de dochter van Stephanie en komt alleen als het loeidruk is, zoals net. Opeens kwam er een hele groep studenten binnen, tegelijk met een groep wandelaars. Ik vind echt leuk om hier te werken. Ik kan lekker praten met mensen en ondertussen bezig zijn met dingen. "Nu kun je kiezen wat je doet. Je kunt hier blijven om iets met ons te drinken of je kunt naar huis gaan." zegt Andrea.
"Ik ga denk ik naar huis." zeg ik. "Mijn vriendj- vrienden wachten op me. We gaan vanavond iets doen."
"Oh oké." zegt Jesse. "Jammer."
"Oh, Sam! Ik bedenk me net iets!" roept Zoë hyper. "Jesse en ik geven overmorgen een feest bij mij thuis, want ik ben jarig. Kom jij ook! Please?"
"Ja omg, iedereen hier komt ook!" zegt Puck. "Het wordt super gezellig!"
"Maar ik ben niet zo'n feestbeest." zeg ik twijfelend.
"Nou en!" zegt Andrea.
"Alsjeblieft Sam?" vraagt Jesse. "Anders ben ik de enige jongen!"
"Helemaal niet! Maar als het Sam overhaalt, ja. Jesse is de enige jongen!" zegt Zoë onschuldig.
Ik schiet in de lach. "Oké ik kom. Ehm.. Hoe druk wordt het?" dat moet ik weten vanwege het bloed. Ik moet genoeg binnen krijgen. Zometeen eet ik iemand op, niet dat ik dat zou doen, maar stel. Dat moeten we niet hebben.
"Honderd of zo?" zegt Zoë. "Ik heb er tachtig uitgenodigd, samen met Jesse. We hebben dezelfde 'vriendensmaak'. Maar meestal nodigen zij, onze vrienden, weer mensen uit."
"Honderd?!" zeg ik lachend. "Holy fuck."
"We zijn gewoon populair." zegt Zoë lachend terwijl ze haar haar naar achter zwiept. Ik grinnik. "Right. Maar guys, het spijt me, ik moet gaan."
"Ik loop mee." zegt Puck. "Waar woon je?"
"Oude Weg 13."
"Oh ja, dat is ook mijn richting."
"Dan lopen we samen, gezellig." ik glimlach naar Puck.
"Ik blijf nog hier." zegt Andrea. Jesse en Zoë blijven ook.
Stephanie komt uit haar kantoor. "Gaan jullie nu al weg?" zegt ze verbaasd.
"Ja, maar Zoë, Jesse en Andrea blijven nog." zegt Puck terwijl ze haar jas pakt.
"Oké, is goed. Oh en Sam?" zegt Stephanie. "Het geld wordt op je rekening gestort!"
"Oké!" zeg ik. "Dan zie ik het wel verschijnen."
"IK WIL EEN KNUFFEL!" roept Zoë dan opeens. Meteen vliegt ze me om mijn hals. Verbaasd struikel ik half naar achter, maar knuffel haar wel even terug.
"Sorry!" zegt Zoë lachend. "Ik geef iedereen knuffels! Puck! Hier komen!" ze knuffelen elkaar.
Daarna vertrekken Puck en ik. "Zo." zeg ik als we buiten staan. Puck grinnikt. "Dat was je eerste werkdag, toch?"
"Ja, klopt." zeg ik terwijl ik mijn handen in mijn jaszakken stop. Langzaam beginnen we over de verlaten straten te slenteren. Een waterige maan schijnt aan de hemel, maar hij wordt versterkt door de schitterende sterren aan de hemel.
"En je eerste dag sinds een tijd zonder vampiers." zegt Puck droog. Meteen sta ik stil. Met grote, verbaasde ogen kijk ik haar aan. "Ik wát?!"
"Je bent echt een vampier? O mijn god dat is zo cool!" zegt Puck terwijl ze op en neer springt. "Ik heb een vreemd obsessie met vampiers, echt o mijn god! En nu staat er een voor me!"
Ik kijk haar met open mond aan. "Ik..ik.. Ik ben geen vampier!"
Puck stopt met springen. "Maar je bent koud, eet of drinkt niets en je bent wit!"
"Dat eh.. Ik heb wat gegeten vandaag! Hoe kom je er bij dat ik een vampier ben! Die bestaan niet!" Ik begin met grote passen verder te lopen. Puck loopt/rent achter me aan. "Ik weet het zeker! Ik zal echt niets doorvertellen! Please? Please? Please? Pl-"
Ik kap haar af. "Hou er mee op, Puck. Ik ben geen vampier!" boos kijk ik haar aan.
"Ja maar-" Zegt Puck
"Nee." zeg ik. "Hou er over op."
"Oké, oké! Maar ik weet toch- oké ik houd mijn mond. Ik ben gewoon doorgedraaid." Puck staart verdrietig naar de grond.
Ik schiet in de lach. "Maakt niet uit, raar kindje."
Puck grinnikt. "Dat hoor ik wel vaker. Zeg, mag ik je nummer? We hebben een groepswhatsapp met Zoë, Jesse, Andrea en met mij."
"Sure." zeg ik. Puck pakt haar telefoon en ik zeg mijn nummer. "Check." zegt Puck en ze stopt haar telefoon weg. "Maar ik moet hier af. Knuffel?"
Ik geef haar een knuffel en dan slaan we allebei een andere weg in. Zodra Puck weg is haal ik opgelucht adem. Holy fuck. Dat was echt.. Raar! Hoe weet zij dat allemaal? Ik dacht dat mensen te dom waren om er echt op te letten. Puck is de eerste doe er echt achter is gekomen. En wat nu? Ik ga het haar niet vertellen, maar ik moet sowieso voorzichtiger doen. En ik moeten eten. Hoe vies het ook is. Ik ga het doen. Alles voor onze veiligheid. Terwijl ik een heel plan bedenk over hoe ik het ga aanpakken, ben ik bijna thuis. Voor me staat mijn huisje. Tussen de hoge bomen en struiken. Één huisje aan een lange weg. Licht komt tussen de gordijnen door. Het ziet er gezellig uit. Ik heb eindelijk een huis gevonden waar ik me echt veilig en gelukkig voel. Ik slaak een zucht en doe de deur open. "Hoi!" roep ik.
"Sam!" hoor ik Rosalie's stem. Ze komt de gang in gestormd. "Hoe was het?" roept ze uitbundig.
"Super leuk! Een van de leukste dagen van mijn leven!" roep ik vrolijk.
"Ja?" vraagt Rosalie blij. "Mooi! Kom, iedereen is benieuwd!" Ze trekt me mee naar de woonkamer. Dealorian zit bij Lauriel op schoot en Stefan zit op de bank. Rosalie ploft naast hem neer. Ik ga naast Lauriel en Dealorian op de bank zitten en glimlach als ik zie hoe iedereen me aan kijkt. "Waar is Evan?" vraag ik dan.
"Die is naar buiten gegaan." zegt Dealorian. "Hij was boos."
Ik krijg een naar gevoel in mijn buik. "Oh.. Jammer." zeg ik.
"Hij komt zo wel terug." zegt Rosalie. "Vertel nou eens! Zijn ze aardig daar?"
"Ja hoor! We zijn met zijn.." ik tel even in mijn hoofd. "Vijven, met mijn baas er bij zes."
"Hoe heten ze?" vraagt Stefan.
"Puck, Andrea, Zoë, Jesse en Stephanie. Dat is mijn baas."
"En wie is het aardigst?" vraagt Lauriel.
"Dat kan ik niet zeggen." zeg ik lachend. "Maar iedereen is heel aardig! Oh, en overmorgen, zondag, ga ik naar Zoë's huis voor een feest."
"Ben je nu al uitgenodigd?" vraagt Rosalie. "Dat gaat lekker! Is Zoë aardig?"
"Ja hoor." zeg ik. Ik kijk op de klok. "Maar moet Dealorian niet zo gaan slapen? Het is al half twaalf."
"Ja." zegt Lauriel. "Kom op, Dealorian." Dealorian staat op en geeft iedereen een knuffel. "Welterusten." zegt ze met een lief, klein, stemmetje. Soms is Dealorian gewoon heel lief. "Welterusten Dealor." zeg ik. Dealorian maakt een buiging en vertrekt naar boven.
"Ik ben blij dat het je zo goed is bevallen." zegt Lauriel vrolijk. "Ik was bang dat het misschien heel saai was. En hoeveel krijg je eigenlijk betaald?"
"Zes euro per uur." zeg ik tevreden.
"Dan heb je vandaag al..." Stefan rekent even op zijn vingers. "Achtenveertig euro opgehaald! Goed bezig!"
Trots kijk ik naar Stefan. "Maar het is vooral leuk omdat al die mensen daar aardig zijn."
"Vertel eens hoe het daar ging. Je ging naar binnen en toen..?"'vraagt Rosalie.
Ik leg uit wat er allemaal is gebeurd. Iedereen luistert aandachtig. Maar terwijl ik het aan het vertellen ben voel ik de ongerustheid in mij opborrelen. Waar is Evan? Is hij boos op me? Of is hij nog steeds jaloers op Jesse? Dat zou raar zijn. Ik bedoel, Jésse! 1. Hij is hetero 2. hij heeft een vriendin 3. Ik vind Evan leuk en 4. Hij is mijn type niet.
Ik eindig mijn 'verhaal'. Rosalie grinnikt. "Die Puck lijkt me aardig. Wel ene beetje vreemd met haar vampier obsessie en zo, maar ze lijkt me wel lief. En die Andrea en Zoë ook, trouwens. Wel zielig voor Jesse dat hij de enige jongen is." zegt Rosalie.
"Ach." zeg ik. "Dat vindt hij niet erg, hoor."
"En overmorgen ga jij dus naar dat feest van Jesse?" vraagt Lauriel.
Als ik mijn mond open doe om te zeggen dat het ook Zoë's feest is, knalt de veranda deur open en dicht. Een koude windvlaag blaast even door de kamer. Ik kijk achterom en zie Evan. "Hey!" zeg ik vrolijk. Ik heb de neiging om hem nu vast te pakken en hem te zoenen, maar ik durf niet.
"Je gaat naar een feest?" vraagt Evan terwijl hij zijn jas op de bank gooit. De jas komt tegen mijn nek aan.
"Jep." zeg ik vrolijk.
Evan kijkt me heel even onderzoekend aan en gaat dan naast Lauriel zitten. Ligt het nou aan mij of is dat het plekje dat zo ver mogelijk van mij weg ligt? Ik sla mijn ogen neer en sluit me af van het gesprek om mij heen. Na een tijdje sta ik op. "Ik ga even mijn kleren verwisselen voor een joggingbroek enzo." Ook al slaap ik niet, ik vind het fijner om gewoon relaxte kleren aan te hebben.
"Kom je zo?" vraag ik aan Evan zonder hem aan te kijken. Ik krijg geen reactie.
"Is goed, Sam. Tot zo!" zegt Lauriel.
"Oh. Stefan, zullen wij zo gaan jagen?" vraagt Rosalie. "Mijn keel brand een beetje."
"Sure." zegt Stefan. Stilletjes loop ik naar boven. Er is echt iets mis met Evan. Meestal is hij degene die míj vraagt en.. En ik vind het niet leuk dat hij niets zegt. Ik ben toch zijn vriendje, of niet soms? Zuchtend trek ik mijn kastdeur open, op zoek naar mijn zwarte joggingbroek. Ik trek mijn spijkerbroek uit en verwissel hem snel met de andere broek. Daarna wil ik mijn geruite blouse met de hoodie van mijn hoofd af trekken, maar dat lukt dus niet in een keer. Dat hadden ze wel eerder kunnen zeggen! Ik vloek een keer en geef een rukje aan het shirt. Ik moet niet te hard trekken, anders scheurt hij weer eens. Ja, het is me inderdaad al vaker gebeurd dat ik een shirt of ander kledingstuk per ongeluk kapot trek. Terwijl ik heel klunzig bezig ben, heb ik niet door dat er iemand de kamer in loopt. Opeens wordt mijn shirt heel makkelijk van mijn hoofd af getrokken. "Sukkel." hoor ik Evans stem. Als mijn hart zou kloppen, zou hij nu een slag missen. "Hey, Evan!" zeg ik stamelend. "Ik dacht dat je niet meer boven zou komen?"
"Waarom?" vraagt Evan terwijl hij het shirt op de grond gooit.
"Nou ik.. Je zei niets meer.." zeg ik terwijl ik Evan niet in zijn rode ogen durf te kijken.
"Ja, maar ik kom toch altijd, gek!" zegt Evan lachend.
"Maar je leek zo boos!" zeg ik.
"Gewoon jaloers.. Ik wil gewoon niet dat ik je nu al kwijt raak!" zegt Evan.
"Hoe bedoel je? Je bent jaloers op Jésse?" zeg ik lachend.
Evan wiebelt een beetje heen en weer. "Ja, nou, ik.." hij wordt onderbroken door mijn hand die ik over zijn mond leg. "Serieus, Evan, niet jaloers zijn. Ik vind een ander leuk."
"Oh ja?" mompelt Evan onder mijn hand. Ik haal mijn hand weg. "Ja." zeg ik. "Een heel lief, leuk, grappig, knap en soms een tikkeltje jaloers persoon." ik loop langzaam dichter naar hem toe.
Evan kijkt me onschuldig aan. "Wie is dat dan?"
Ik rol met mijn ogen en zoen hem hard op zijn mond. Even is Evan verbaasd, dan pakt hij mij gretig vast. "Hm." zegt hij. "Ik moet je vaker zo krijgen."
"Shut up." zeg ik terwijl ik hem tegen de muur duw. Ik zet mijn handen langs zijn hoofd en kus hem met alle liefde die ik in me heb. Evan tast over mijn bovenlichaam heen. Ik krijg kippenvel over mijn hele lichaam en ik word helemaal gek. "Evan." kreun ik. Evan gaat er mee door. Telkens raakt hij mijn boven lichaam kort aan en gaat dan naar het andere plekje. Evans tong tast voorzichtig tegen mijn lippen en ik verwelkom die natuurlijk vrolijk. Onze tongen spelen een spelletje, rond elkaar, over elkaar. Alles ontdek ik. Evan tast met zijn hand naar beneden, naar de rand van mijn broek. Even verlies ik mijn verstand, maar dan krijg ik het al gauw terug. Ik laat Evan hijgend los. Verward kijkt hij me aan. "Wat is er? Deed ik iets fout?"
"Nee." zeg ik grijnzend. "Maar als je verder ging kan ik het waarschijnlijk niet houden en aangezien hier naast een meisje van twaalf ligt.. Mwah. Niet zo'n goed idee."
Evan grinnikt en leunt even met zijn achterhoofd tegen de muur. "Wauw."
"Wat?" vraag ik terwijl ik me omdraai om een gemakkelijk shirt en vest te zoeken.
"Je bent mooi." zegt Evan. Verbaasd draai ik me om. "Dat kwam onverwachts!" grinnik ik.
"Ja maar je bent het wel!" zegt Evan terwijl hij me recht in mijn ogen kijkt. "Heel knap."
Ik voel hoe ik het warm krijg. "Ik zeg net dat er een twaalfjarig meisje hiernaast slaapt!"
Evan grinnikt en schud zijn hoofd. "Ik maak je snel gek."
"Je wil niet weten." zucht ik terwijl ik een strak, zwart t-shirt met v-hals over mijn hoofd trek. Daarna trek ik een grijs vest met een wollen binnenkant aan, maar ik laat hem open.
"Evan?" zeg ik dan terwijl ik diep adem haal. Evan kijkt met opgetrokken wenkbrauwen op. "Ja?"
"Ik ben er klaar voor. We gaan het ze vertellen."