More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 20- aangenaam kennis te maken!

{Point of View Sam}

Als versteend kijk ik naar de jongen tegenover me, die als twee druppels water op mij lijkt. "Ach, wie zal het zeggen." zegt hij. Ik merk op dat onze stemmen niet op elkaar lijken. Gelukkig.

"Jij was dood." vraag ik, een beetje in de war.

"Misschien." zegt de jongen. Ik kijk hem met samengeknepen ogen aan. Heeft Evan tegen mij gelogen? Leeft Marcel toch nog? "Misschien niet."

Is het heel raar als ik nu een tikkeltje nerveus begin te worden? "Zeg op, hoe komt het dat je nog leeft en wat kom je hier doen?" vraag ik.

Mijn spiegelbeeld stapt naar voren en steekt zijn hand uit. "Marcel." zegt hij. "Aangenaam kennis te maken, broertje."

Met op elkaar geklemde tanden staar ik hem aan. "Hoe durf je me zo te noemen!? Jij was dóód! Ik ben zelfs op je begrafenis gekomen!"

"Ach, dingen veranderen, niet waar?" zegt Marcel. "Dit hele wereldje is.. Hoe ga ik dat zeggen.. Anders dan we verwachten. Kijk naar jezelf!" Hij gebaard naar mij met zijn handen.

"Daar heb je jammer genoeg gelijk in." zeg ik een beetje van de kaart. Wat doet hij hier? Misschien zit ik te hallucineren? Dit kan echt niet waar zijn. Ik begin gek te worden! "Oké." zeg ik. "Nou, aangenaam om opnieuw kennis te maken, maar ik geloof dat het tijd is om te gaan."

Marcel grijnst. "Tot de volgende keer, Samuel."

"Hopelijk niet." zeg ik, zo zacht dat Marcel het niet kan horen. "Waag het niet om je ook maar in de buurt van mijn huis te wagen!"

"Waarom zou ik dat doen?" vraagt Marcel met een geamuseerde blik.

"Je blijft van mijn leven af!" sis ik. "Ik was net van je af!"

Marcel kijkt even van zijn nagels. Dan kijkt hij met een sluwe grijns op. "Ben je bang dat ik Evan iets aan doe?"

Ik trek nog witter weg dan ik al was. "Hou verdomme je mond over hem! Je hebt hem al genoeg pijn gedaan!"

"Hm." zegt Marcel. "Ik zal er over na denken."

"Nee, je doet het gewoon! Blijf bij hem uit de buurt!"

"Ahw wat schattig. Hebben jullie een relatie?" Marcel lacht.

Ik pak hem bij zijn kraag en duw hem tegen een boom. "Ik zei: blijf hij hem uit de buurt."

Marcel kijkt me even emotieloos aan en dan schiet er een halve grijns over zijn gezicht. "Oeh. Sam wordt boos. Ga je me nu bijten?"

Ik kijk hem met een donkere blik aan. "Nee." Ik laat hem los, maar blijf nog wel voor hem staan. "Als jij belooft dat je weg blijft bij Evan." sis ik.

"Ach." zegt Marcel luchtig. "Ik ben nooit iemand geweest die zich aan zijn beloftes houd." Hij schent me nog één halve grijns en dan, poef, is hij weg. Het enige wat hij achter laat is de stilte van het bos. "Damn." sis ik. "Klootzak." Ik dacht dat hij dood was. Ik dacht het niet, ik wist het zeker. Marcel was vermoord, later bleek dat het door Evan was. Niet dat ik er echt me zat, maar.. Marcel is wel mijn tweelingbroer. Daar heb je toch een band mee, hoe grote klootzak het ook is. Ik zucht geërgerd. Meer dan geërgerd, veel meer. Ik pak een enorme tak van de boom. Met een enorm gekraak trek ik hem van de stam af en werp ik hem weg. Verdomme! Ik laat me op de grond vallen. Kut Marcel! Ik was eindelijk van hem af, komt hij weer aan zetten. 'Hallo, ik ben Marcel.' Nee joh. Ik probeer mijzelf te kalmeren. Met boos worden schiet ik niet op. Snel sta ik op en klop ik wat zand van mijn broek. "Verdomme." sis ik. Opeens vergroten mijn ogen zich. Adrenaline giert door mijn lichaam, maar het is geen positieve energie. Het enige wat er door mijn hoofd gaat is Evan. Marcel gaat naar hem op zoek. Ik weet het zeker. Sneller dan ooit ren ik naar mijn huis. Laat me op tijd komen.