More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 18- Wake up

{Point of View Evan}

Voorzichtig streel ik over Sam's voorhoofd. Het is tijd om hem wakker te maken. Achter de heuvels in de verte komt de zon al op. Je hoort al wat vroege vogels fluiten en ik de verte wordt de stad wakker. "Sam." zeg ik zachtjes in zijn oor. Geen reactie. "Sam, liefje, wordt je wakker?" Ik klink net als een moeder, die haar zoon aandringt om naar school te gaan.

Sam kreunt zacht. "Ik wil niet wakker worden."

"Weet ik. Maar we moeten naar de anderen toe."

Sam wrijft even in zijn ogen en doet ze open. "De anderen?- oh ja. Waarom?"

"Omdat ik geen zin meer heb om in het bos te blijven. En het is jouw huis." Sam rekt zich uit. "Hoe heb je geslapen, Sam?" vraag ik.

Er verschijnt een grijns op zijn gezicht. "Heerlijk! Echt, ik was vergeten hoe lekker het is om te slapen!"

"Daar ben ik blij om." zeg ik en ik geef hem een kus. Dan sta ik op. Ik strek mijn hand uit naar Sam. "Kom." zeg ik. Sam pakt hem vast en ik trek hem overeind. Ik begin te lopen, zonder zijn hand los te laten. "Ehm, hoe gaan we dit doen?"

"Wat bedoel je? Hoe we daar naar toe gaan? Lopend."

"Haha." zegt Sam sarcastisch. "Heel grappig."

"Sorry." zeg ik.

Sam zucht gespannen. "Wat ik bedoelde, ik zou het niet fijn vinden om te doen alsof er niets aan de hand is. Ik zit er namelijk wel mee."

"Snap ik. Ik ook."

"Ja, dus. Hoe gaan we dat dan doen? En ik moet ook nog naar m'n werk!"

"Het is nu" ik kijk op mijn mobiel. "Half vijf 's ochtends. Hoe laat moet je daar zijn?"

"Eh." Sam staat stil. "Ik heb eerlijk gezegd géén idee!"

"O mijn god, jij bent zo'n sukkel! (A/n of Deusje voor Danni :D)" zeg ik lachend. "Je hebt dat niet gevraagd.

"Nou, nee. Hoe moest ik daar aan denken?" Sam kijkt me hopeloos aan. Dan verschijnt er een lach op zijn gezicht. "Wacht, ik zit in een Whatsappgroep met hun, misschien kan ik vragen hoe laat zij komen!"

Ik knik. "Dat is een optie." Sam pakt zijn mobiel en begint te typen. Daarna stopt hij zijn mobiel in zijn broekzak. "Moet je niet wachten op antwoord?" vraag ik.

Sam schud lachend zijn hoofd. "Nee! Denk je dat ze nou echt om half vijf op hun mobiel zitten? Mensen slapen, remember?"

"Oh ja." zeg ik dom. "Vergeten."

Sam grinnikt en pakt mijn hand weer vast. Heb ik ooit al eens gezegd hoe fijn het voelt als hij dat doet? Nee? Nou, bij deze. Het voelt fijn. Sam's hand is iets smaller dan de mijne, maar hij pakt de mijne wel stevig vast. Je hebt namelijk ook mensen die dat niet doen. Die hun hand meer op doe van jou leggen, dan dat ze hem echt vastpakken. Zo'n slap, klef handje. Ieuw, nee Dankje. Geef mij maar een hand zoals Sam dat doet.

"Maar Ev, ik zit er wel mee." zegt Sam.

"Nou, dan zeg je dat toch tegen hun?" zeg ik simpel.

"Ja." zegt Sam. "Oké doe ik. Maar misschien hoeven ze me niet meer."

"Dan hebben zij een probleem."

"Wat dan?"

Ik stop met lopen en leg mijn handen om Sam's gezicht. "Dan missen ze een geweldige jongen. Een hele goede vriend."

Ik zie hoe Sam's ogen beginnen te glinsteren. Ik grinnik en druk een kus op zijn neus. Sam lacht en kijkt scheel. Ik schiet in de lach. "Je bent raar, ik weet niet waarom ik nog met je om ga."