More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk26- Leeft hij?

{Point of view Evan}

Als ik het brandende dak naar beneden zie storten, geef ik een schreeuw. "Nee! We moeten iets doen! We kunnen ze niet dood laten gaan!" ik probeer me los te rukken uit Stefans armen, die me in bedwang houden,

"Evan, we gaan er zelf ook aan als we daar naar binnen gaan!" Rosalie kijkt naar het brandende krot, wat ooit Sam's trots was. Nu ligt hij daar zelf ergens, misschien wel dood te gaan! En dat alles omdat hij mijn zusje wilde redden..

"Nou én!" schreeuw ik overstuur. "Dan ga ik maar dood! Maar dan ga ik wel dood met en rede, en voor iemand van wie ik hou!"

"Hij heeft gelijk. Ik ga mee." zegt Stefan dapper.

"Néé!" gilt Rosalie. "Dat ga je niet! Ik laat je niet je eigen dóód in stappen!"

"Rosalie, Sam en Lauriel zijn onze vrienden, ze zouden precies het zelfde hebben gedaan. Zonder er ook maar één keer over na te hoeven denken." zegt Stefan streng.

"Dat heeft hij al gedaan. Voor Lauriel.." een snik klinkt door mijn keel. "Ik wil naar hem toe!"

Stefans grip verslapt, misschien expres. "Ga hun maar zoeken." Dankbaar kijk ik hem aan. Ik heb Stefan nooit zo erg gemogen, hij zag er uit als een player. Maar op dit moment kan ik hem wel eeuwig bedanken. Ik trek me los en ren naar het brandende huis, waar een dikke, zwarte rookwolk uit komt. Met een enorm gekraak maak ik een gat in de zijkant van het huis, waar ik door heen kruip. Meteen slaat de hitte van de vlammen in mijn gezicht. Ik voel de pijn van het vuur dat aan me likt niet, het enige wat ik voel is de drang om Sam en Lauriel te vinden. Zo snel als ik kan probeer ik, vlammen en stukken puin ontwijkend, de kamers door te zoeken. "Sam? Lauriel?" roep ik. Mijn keel is kurkdroog door de hitte en de rook. "Geef alsjeblieft antwoord! Ik haal jullie hier uit!"

Niet zo heel ver van me vandaan hoor ik een zacht gekreun. "Lauriel?" roep ik. Weer een heel zacht jammerend kreetje. Als een speer vlieg ik er op af. Door de rook en de vlammen heen zie ik twee lichamen liggen. Ik geef weer een schreeuw. Één staat in brand. "Néé!" roep ik als ik zie dat het Sam is. "Néé!" Ik kniel naast ze neer. Lauriel is helemaal nat, waarschijnlijk water. Het enige wat ze aanheeft, is haar ondergoed, wat bijna helemaal verbrand is. Sam heeft zijn armen beschermend om haar heen, waardoor het vuur eerst naar hem kwam. Op zijn gezicht zit allemaal zwarte as. Zijn shirt staat in de fik, net als zijn broek. De achterkant van zijn hoofd is helemaal verbrand. Daarmee bedoel ik zijn haren. Radeloos kijk ik naar zijn levenloze lichaam Ik pak mijn eigen shirt en trek hem uit. Als een gek probeer ik alle vlammen te doven, maar dat is gekkenwerk. De vlammen doven voor enkele seconden, maar komen dan weer terug. "Evan.." hoor ik Lauriels stem heel zacht. "Je moet.. Water.. Handdoek.." Het zijn maar een paar woorden, maar ik begrijp meteen wat ze bedoelt. Ik begin naar de badkamer te rennen. Alle kranen staan wagenwijd open. Ik pak een stapel handdoeken en duw ze in bad. Zelf steek ik mijn hoofd onder de kraan. Binnen vijf seconden is alles drijfnat. Snel schiet ik weer naar Sam en Lauriel. Ik gooi de natte doeken over Sam heen. "blijf bij me!" snik ik. "Niet doodgaan!" Ik mag de moed niet opgeven, ik moet door! Ik schuif een hand onder Lauriel en til haar op mijn rug. Voorzichtig til ik Sam op. Heel even trillen zijn oogleden, maar dat kan ook schijn zijn. "We komen hier uit." fluister ik. "Het gaat ons lukken."

Ik krijg geen reactie. Ik begin te rennen. Stukken balken, hout, plafond en alles wat er in een huis is vliegen me om mijn oren. Hoestend probeer ik uit het levensgevaarlijke, brandende huis te komen. Met een door de hitte gloeiend gezicht kom ik uiteindelijk buiten. Hoestend en met betraande wangen laat ik me op de grond vallen. Net op tijd. Het huis achter me stort in elkaar. Ik voel hoe Lauriel van mijn rug af word geholpen. Allemaal mensen komen op me af. Sam wordt onder me vandaan gepelt. Met tranende ogen door de rook kijk ik naar zijn verbrande lichaam. Dan wordt alles zwart voor mijn ogen.