More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 6- Zullen we gaan?

ik type dit op m'n laptop, dus er zitten van die witregels tussen de tekst. Ik haal ze later via de app weg. Ik probeer 1500+ woorden te doen :)
I

{Sam}

"Ik ga naar Dealorian," zegt Rosalie en ze staat op. "Mag ik mee?" vraag ik terwijl ik opsta. Rosalie kijkt me even verbaasd aan, maar als ze mijn blik ziet knikt ze. "Ja, is goed. Kom, dan gaan we gelijk," Ze geeft Stefan een kus en we lopen zwijgend de deur uit.
"Vertel," zegt ze als we buiten staan. "Waar wilde je over praten?"
Ik lik even over mijn droge lippen. "Evan en Lauriel. Ik heb een vreemd gevoel over Evan,"
Ik voel Rosalie's blik op mij gericht. "Een goed of een slecht gevoel?"
"Ik weet het niet. Niet echt slecht, maar het voelt niet lekker. Alsof er iets gaat gebeuren,"
Rosalie zwijgt even. "En over wie hebben we het nu? Evan of Lauriel?"
"Evan," zeg ik zonder twijfel. Ik vertel haar over wat er zojuist gebeurde in het bos. Rosalie knikt af en toe begrijpend. "Ik snap wat je bedoelt," zegt ze als ik mijn verhaal heb verteld. "Evan is een beetje een vreemd type, maar hij lijkt me wel aardig,"
"Ja, daar twijfel ik haast niet over, alleen hij houdt iets achter,"
"Wil je weten wat het is? Ik bedoel, ga je het hem vragen?"
"Ik weet het niet. Misschien moet ik het laten rusten, en het hem laten vertellen als hij dat wil. Als er überhaupt iets is,"
"Ja, maar.. Ik denk wel dat er iets is," Rosalie staat stil. We zijn ondertussen al aangekomen bij het bosje achter Rosalie's vroegere huis. Rosalie zwijgt en kijkt naar het kleine huisje, die de donkere wereld vrolijk tegemoet straalt met lampjes. Ik pak haar hand even vast en knijp erin. Rosalie glimlacht naar me. "Kom," zegt ze, en ze loopt voorzichtig verder de tuin in. Als ik door het raam kijk zie ik Rosalie's vader en moeder aan tafel zitten. Ze zitten met een rode wijn een beetje te kletsen. Dealorian is denk ik al boven, het is ook al negen uur, en dat is een normale tijd om naar bed te gaan. Mijn ogen glijden naar boven, naar de donkere bovenverdieping. Oké het is niet helemaal donker. Er brand één lichtje. Ik kijk naast me en ik zie dat Rosalie even over haar lippen likt. "Ik ga even boven kijken, ga je mee?"
Als ik knik springt Rosalie omhoog, naar het raam van haar vroegere kamer. Ze open voorzichtig het raam. Haar kamer is precies zo als hij was; de deken rechtgetrokken, een netjes bureau, een tafel met een spiegel.. niets is veranderd. En toch ziet het er anders uit. Er is geen leven meer. Je kan zo zien dat er al een paar dagen niemand is geweest. Als je goed kijkt zie je wat stof op de kastjes liggen, en doordat er een raam openstond zijn er wat sneeuwvlokken en regen naar binnen gewaaid, waardoor de grond een beetje nat is. Rosalie trekt me zachtjes mee. "Kom," zegt ze. Voorzichtig en zo stil als we kunnen lopen we naar een deur aan de overkant van de gang. Rosalie staat even stil en luistert. "Ze slaapt, we kunnen naar binnen,"
Vragend kijk ik haar aan. "Ik hoor het aan haar ademhaling. Die is heel erg rustig als ze slaapt,"
"Je bent echt een lieve zus, Rose. Er zijn vast wel zussen die hun zusjes gewoon vergeten, en verder gaan. Jij bent zo lief om elke dag even te gaan kijken. Je weet zelfs de details van haar!"
Rosalie glimlacht even naar me. "Dankje,"
We openen voorzichtig de deur. Een redelijk klein kamertje verschijnt. Aan de zijkant staat een hoogslaper, waar Dealorian in ligt te slapen. Terwijl Rosalie naar haar toeloopt bekijk ik de kamer een beetje. Het is een typische tienerkamer. Posters van bekende mensen aan de muur, een rommelig bureau, een stoel met een hoop kleren en nog wat anderen spullen. Er brand een klein lampje, ik denk omdat Dealorian bang is om alleen in het donker te zijn.
"Ik laat je wel even alleen," zeg ik. "Ik laat je wel even alleen met Dealorian. Ik ga wel even naar buiten,"
Rosalie kijkt me dankbaar aan en knikt. "Dankje, Sam,"
Ik knipoog en spring dan uit het raam, naar beneden.

{ Pov Evan }

Met boze stappen ren ik naar het huis van Sam. Ik moet hier weg. Ik kan Sam niet meer normaal onder ogen komen, zonder aan Marcel te denken. Sam voelt zo.. speciaal! Ik weet niet wat het is, maar bij hem voel ik me zo veilig. Ik rem af als ik bij de veranda ben, maar doordat ik zoveel snelheid had glijd ik bijna uit in de sneeuw. Druk met mijn armen zwiepend probeer ik in balans te blijven, wat me nog maar net lukt. Ik kijk beschaamd om me heen. Dit heeft niemand gezien, toch? Oké, mooi, niemand te zien. Alsof er niets is gebeurd loop ik naar binnen. Stefan en Lauriel zitten druk te praten. Nou ja, eigenlijk zit Lauriel te praten en voegt Stefan af en toe iets toe. "Lauriel," zeg ik. "We moeten gaan,"
Lauriel kijkt verbaasd op. "wat bedoel je?"
"Ik.. Ik krijg het terug. Het komt door Sam, ik weet het zeker,"
"Je bedoeld dat Marcel je achtervolgt? Serieus, Evan. Hou oud ben je nu? Je-"
"Lauriel, het is niet grappig, en ik meen het. Ik hou nog steeds van Marcel, maar tegelijkertijd word ik bang van hem,"
"ja, logisch als zo'n engerd je vriendje was!"
"Lauriel! Hou op! Marcel betekend.. betekende heel erg veel voor me, en dat hij opeens zo is verander betekend niet dat mijn gevoelens voor hem zijn veranderd,"
"Waar ben je dan bang voor? Zit hij weer in je hoofd?"
"Ja, en het komt door Sam. Sinds ik hier bij hem ben komen de gedachtes terug. Sam doet wat met me, en dat wil ik niet. Ik wil Marcel niet-"
"Marcel is verleden tijd, Evan. Laat hem los,"
"Dat kan ik niet. Het is zo moeilijk! Hij was al zo lang in mijn leven.. hoe kan ik dat nou weer loslaten?!"
"En daarom blijven we hier," zegt Lauriel simpel.
Ik grimas. "Wat heb ik veel aan jou!"
Lauriel bijt even op haar lip. "Ik wil je gewoon weer vrolijk zien.. niet meer zoals.. nu eigenlijk. Sinds Marcel dood is, doe je raar. Je kleed je anders, je denkt anders, je bent veel chagrijniger"
Ik sta stokstijf. "Sorry..." zeg ik dan. "ik wist niet dat je het vervelend vond.."
"Zo bedoel ik het niet. Ik wil gewoon dat je minder verdrietig bent!"
"Guys?" hoor ik opeens Stefans stem. "Waar hebben jullie het over?"
"niets, laat maar. Waar hadden wij het over?" Lauriel keert zich glimlachend naar Stefan, die me even met samengeknepen ogen aankijkt. Dan draait hij zich om naar Lauriel. Precies op het moment dat ik me omdraai naar de buitendeur komt Sam binnen. Hij schud wat sneeuwvlokken uit zijn haar, wat hem ongelofelijk aantrekkelijk maakt. Rosalie komt naast hem binnen, haar wangen lichtroze door de kou. Sam kijkt me aan. Zijn bloedrode ogen staren in die van mij, en ik heb het gevoel dat hij alles van me weet. Mijn verleden, mijn gedachtes, mijn gevoelens, alles. En toch kan ik niet wegkijken. Hij lijkt zo op Marcel.. Sam kucht even en kijkt dan snel weg. Damn. Rosalie gaat naast Stefan zitten. "Ik ga even naar buiten," zeg ik en ik loop de kamer uit.
Ik ga op het randje van de veranda zitten en kijk naar de sterren. Er zijn er honderden, duizenden, miljoenen... En allemaal zijn ze uniek. Ik hoor een klein kuchje naast me. Ik kijk op en zie dat Sam naast me staat. "Mag ik?" hij wijst naar de plek naast me. Ik knik stilletjes. Sam ploft neer en richtzijn blik de zijkant van de tuin, de andere kant van mij. Ik kan de kleine stoppeltjes op zijn kin zien. Opeens kijkt Sam me aan. "Je zit wel vaak buiten, hè?"
"Ja, buiten is het mooier dan binnen. Binnen voel ik me opgesloten," zeg ik terwijl ik een sigarettenpakje uit mijn broekzak haal. Ik vis er een uit. Vragend kijk ik naar Sam. "Jij ook?"
Sam schud zijn hoofd. "Nee, ik heb mijn ouders beloofd om niet te roken voor mijn twintigste,"
"En je bent nu?"
"Eenentwintig," zegt Sam glimlachend. "Maar ik hoef ook niet,"
Ik haal mijn schouders op en houd een vlammetje tegen mijn sigaret. Algauw verschijnt er een rood puntje. Terwijl ik diep inhaleer gaat Sam iets verzitten. Daardoor waait er een klein beetje van zijn geur naar me toe. Ik sluit mijn ogen kort en geniet van de typische mannengeur. "Evan?" hoor ik opeens Sam's diepe stem.
"Ja?" vraag ik, de rook uitblazend.
"Je weet dat je me iets kan vertellen als er iets is? Ookal ken ik je niet,"
Ik grinnik. "Dat klinkt echt heel erg als een meisje,"
Sam staat op. "Nou, sorry hoor. Je bent echt precies hoe je eruit ziet!" zegt hij beledigd. Ik ben stom genoeg om zwijgend weg te kijken en nog even aan mijn sigaret te zuigen. Sam loopt met boze stappen naar binnen. Ja, Jezus! Het klonk toch als een vrouw? Of ben ik nu gek? Ik druk mijn sigaret uit in de koude sneeuw, en een rookpluimpje verschijnt. Ik slaak een diepe zucht en sta op.

-

Heeii Secret keepers!
Het is me niet helemaal gelukt om tot de 1500+ woorden te komen :( sorryyy maat ik heb het zo druk met alles... Ik ga proberen vaker te updaten, maar de hoofdstukken worden wel wat korter denk ik.
Comment please? Ik krijg sinds kort minder comments, is dat vanwege het nieuwe boek ofzo? Whatevs, 1000+ reads, thanksss

x Sara