More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 17- Wat doen we nu?

{Point of View Lauriel}

Verslagen kijk ik naar de deur, waar Evan en Sam net door heen zijn gerent. "Wow." blaast Stefan zijn adem uit. "Dat was heftig."

Het blijft stil. "Wat was er net gebeurd?" zegt Rosalie.

"Ik heb géén idee." zeg ik zacht. "Het enige dat ik weet is dat Sam en Evan nu allebei zijn gekwetst."

"Ja.. Hebben ze écht een relatie?" vraagt Rosalie.

"Ja, nou, blijkbaar." zegt Stefan. "Het klinkt wel lekker. Evan en Sam. Sam en Evan."

"Nee dat klinkt het niet." zeg ik een beetje chagrijnig. Ik heb meteen al spijt van mijn mopperige stem. "Sorry, het is gewoon zo.. Stom." Als ik zie dat Rosalie me vragend aan kijkt zucht ik. "Lang verhaal."

"Maar is Sam nu.. Gay?" vraagt Rosalie.

"Ja." zegt Stefan. "Hij valt op jongens."

"Ik weet niet wat ik er van vind. Aan de ene kant ben ik echt heel blij voor ze, aan de andere kant.. Wat als net gewoon in een opwelling is? Ik bedoel, Sam...?"

"Rose, zet je van het idee die je van hem had af. Sam valt op jongens. Dus?"

"Ja, maar het is gewoon.. Anders dan ik van hem had verwacht!" zegt Rosalie, starend naar haar handen.

"Lieverd, accepteer het. Het enige wat we nu hebben gedaan, is dat ze weg zijn!" Stefan kijkt even naar mij. "En wat bedoelde je met het verhaal over dat Evan Sam mee zou trekken in iets?"

Ik open mijn mond en sluit hem dan weer langzaam. "Een oud probleem."

"Is het heel erg belangrijk?" vraagt Rosalie.

"Ja, straks overkomt Sam iets heel ergs!"

"Ik denk niet dat jullie je er druk over hoeven te maken. Ik praat wel een keer met Evan."

"Oké." Stefan staat op en loopt naar het raam. Hij tuurt door de ramen, het donker in. Dan, na een tijdje draait hij zich om. "Ik stel voor dat we ze eventjes samen laten en als ze morgen om negen uur 's ochtends niet terug zijn, gaan we ze zoeken."

Ik knik instemmend. "Dat is goed, ik stem voor."

"Ja, maar.." Rosalie kijkt bezorgd naar de klok, die één uur 's ochtends aan geeft. "Wat nou als ze niet meer terug komen en we ze ook niet kunnen vinden? Wat doen we dan?" Ze zakt in elkaar op de bank. "Ik wilde Sam helemaal niet boos maken." zucht ze. "Ik heb hem pijn gedaan."

Het blijft stil. "En ik Evan.." zucht ik vermoeid.

"Waarom hebben we eigenlijk niets gemerkt, ik bedoel, dit hebben ze niet in tien minuutjes even hebben besloten." zegt Rosalie pijnzend.

"Nee, dat klopt..." zeg ik.

"Hoe lang zijn jullie hier al?" vraagt Stefan.

Ik tel even in mijn hoofd. "Een week? Twee?"

"Anderhalf?" voegt Rosalie toe.

"Woah. En we hebben niets, maar dan ook helemaal niets gemerkt?" zeg ik. "Ik voel me een slechte zus."

"En ik een slechte vriendin." zegt Rosalie vermoeid.

"Gaan we dit eigenlijk aan Dealorian vertellen?" vraagt Stefan dan opeens. Er valt een stilte.

"Ik bedoel, als ze morgen niet terug zijn, gaat ze zich vast afvragen waar ze zijn." voegt hij er aan toe.

"Ja, ik stel voor van wel. Ze is wel twaalf hè?" zeg ik.

"Ja, oké. Dat doe ik wel zodra ze wakker is." zegt Rosalie.

"Doen we." ik wrijf even met mijn hand over mijn voorhoofd. "Wat een gezeik."