More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 9- hoe doen we dat met jagen?

{Pov Evan}

Sam opent de verandadeur en we lopen naar binnen. Ik moet moeite doen om de grijns van mijn gezicht af te houden, maar het lukt me toch. Sam en ik hebben er onderweg nog even over gepraat, en Sam wil niet dat ik ook maar iets laat merken over de zoen. Als ik dat zou doen, zou ik nooit, maar dan ook nooit een tweede kunnen verwachten. Dus ik heb besloten om mijn mond te houden, dat is het beste voor ons allebei.

Warmte komt ons tegemoet, Stefan, Rosalie en Lauriel hebben de openhaard aangezet, en de vlammen flikkeren vrolijk. "Hey Sam en Evan!" zegt Lauriel, terwijl ze vrolijk naar ons zwaait. Sam zwaait kort terug, en loopt dan naar de keuken.

Ik plof neer op de bank. "Hoi," zeg ik droog.

Stefan grinnikt kort. "Hoi," zegt hij droog terug.

Ik geef hem een grote 'smile' terug. "Zo, jullie moesten mij spreken, als ik het goed heb?"

"Ja, klopt. Maar ik heb alleen geen idee waar over. Sam moest iets met ons bespreken, zei hij," zegt Rosalie terwijl ze zich tegen Stefan vlijt. Stefan grinnikt en slaat een arm om haar heen. Lauriel klapt vrolijk in haar handen. "Jullie zijn zo lief samen! Stefan kus haar eens?"

Stefan kijkt even verbaasd maar drukt zijn lippen dan stevig op die van Rosalie. Lauriel maakt een kir geluidje. Ik rol met mijn ogen. Overdreven gedoe dit. Maar dan schiet de kus door mijn hoofd en ik slaak een diepe, tevreden en blijde zucht. Meteen kijkt Lauriel me aan. "En wat maakt jou zo blij?"

Ik grijns. "Gewoon, leuke dag,"

"Ja sure. Wat heb je gedaan, Evaniboy!"

"Lauriel, please. Shht!" Ik haar smekend aan.

Lauriel trekt haar wenkbrauwen op en zucht dan. Rosalie en Stefan zijn nog steeds bezig. Ongemakkelijk moment dit. Ik kuch even. Meteen stoppen ze.

"Hè, Evan. Laat ze nou!" zucht Lauriel verdrietig. Rosalie schiet in de lach. "Arme, arme Lauriel. Je hebt zo'n zwaar leven!"

Lauriel pruilt. "Ja! You got it babe!"

"Héhéhé!" zegt Stefan verontwaardigd. "ze is wel mijn babe hè?"

Lauriel steekt haar tong uit. "Dat denk jij! Maar stiekem hebben wij een relatie, hè Rose?"

Rosalie en Lauriel geven elkaar een kushandje in de lucht. Stefan en ik schieten in de lach.

"Wat was er zo belangrijk dat Sam ons wou spreken dan? Waarschijnlijk is het niet zó belangrijk, hij is al een tijdje in de keuken. Wat doet hij daar eigenlijk? Eten klaarmaken?" vraagt Rosalie. Gegrinnik vult de kamer.

"Ik ga wel even kijken," zegt Rosalie en ze loopt naar de keuken

{Point of view Rosalie}

Vrolijk loop ik naar de keuken, de kus van Stefan nog steeds in mijn hoofd. Onze relatie is echt geweldig. Telkens als Stefan en ik zoenen is het zo.. vuurwerk! Stefan zegt ook zó vaak dat hij zo gelukkig en blij is met zo'n prachtig meisje als ik. Dat zegt hij zo vaak, dat ik het bijna begin te geloven. Een grote glimlach siert mijn gezicht, maar die verdwijnt al gauw als ik zie dat Sam niet in de keuken is. "Sam?" vraag ik verbaasd. De keuken blijft stil. Ik draai me om naar de woonkamer. "Eh, jongens? Heeft een van jullie Sam weg horen gaan?"

Verbaasd kijkt iedereen op. "Nee?"

"Wat dan?" vraagt Evan. "Hij is toch gewoon in de keuken?"

Ik schud mijn hoofd. "Nee, hij is niet in de keuken,"

Lauriel fronst. "Ik heb niet het beste gehoor hier, maar ik heb hem ook niet de keuken uit horen gaan!"

"Ach, hij zal wel boven zijn." Zeg ik. "Daar zal hij wel zijn."