More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 24- Zwart

{Point of view Sam}

Zodra Evan de deur open doet blaast er een windje door het huis, wat me laat huiveren. "Waar ga je heen?" vraag ik aan Evan. Evan draait zich om, de deurknop nog in zijn hand. "Naar buiten, waar anders?"

"Ik heb liever dat je binnen blijft." mompel ik zachtjes. Ik voel dat Evan me verbaasd aan kijkt. "Waarom? Het regent niet, de zon schij- oh nee. De maan schijnt." verbeterd hij zich zelf. Het is waar. De maan schijnt tussen de toppen van de bomen, die langzaam ruisen. In de verte hoor ik twee uilen, een mannetje en een vrouwtje. "Maar.." probeer ik. "Anders ben ik zo alleen?"

Evan kijkt me verbaasd lachend aan. "Wat heb jij zeg! Ik ga heel even naar buiten en je begint meteen te piepen!"

Mijn gezicht betrekt. "Dan ga je naar buiten." snauw ik. Ik kijk weg van Evans rode ogen. Ik hoor hoe de deur dicht gaat, en ik ben alleen. Ik zet mijn ellebogen op mijn knieën en leg mijn hoofd in mijn handen. Hoe moet ik dit doen? Ik wil het niet voor Evan verzwijgen, maar ik ben bang dat hij terug valt als ik vertel dat ik Marcel heb gezien. Ik wil Evan niet verdrietig en gebroken zien, ik wil hem blij en vrolijk zien, grapjes makend. Zorgeloos door het leven zien lopen, zonder dat hij elke minuut van zijn dag aan gruwelijke dingen denkt.

Over Marcel en gruwelijke dingen gesproken; het gaat wel oké met Puck. Eerst schreeuwde en gilde ze af en toe nog wel eens, maar nu heb ik haar het afgelopen uur nog niet gehoord. Ik ga straks even bij haar kijken. Volgens Stefan overleefd ze het wel, en Stefan kan het weten. Hij heeft vroeger een soort EHBO cursus gedaan, maar dan wat heftiger dan alleen verbandjes om doen. Ik ben hen heel erg dankbaar. Stefan heeft zo'n beetje het hele huis opgeruimd zodat er meer rust was. Rosalie en Lauriel hebben heel snel wat dingen geregeld; naar Pucks huis bellen en zo. Haar moeder vertrouwde het eerst niet maar na een tijdje wist Rosalie haar over te halen en Puck bij ons te laten (ze heeft verzwegen dat er nog drie jongens bij zijn). En ik? Ik heb helemaal niets gedaan, tenzij tobben mee telt. Ik heb alleen maar na lopen denken. Over van alles en nog wat

Evan, Puck, Evan, geld, Evan, de wereld, Evan, dieren, Evan, werk, Evan, verf, Evan, Evan, Evan. Oh, heb ik al gezegd dat ik aan Evan dacht? Bij deze, ik dacht aan Evan. Hij komt niet uit mijn hoofd. Telkens hoor ik zijn vrolijke, hese lach. Zijn diepe, schorre stem, die toch erg helder is. Zijn soepele bewegingen, zijn vingertoppen op mijn wang.. Ik wist niet dat ik zó erg van iets kon houden. Het klinkt zo nep, zo zielig. Alsof.. Weet ik niet. Vroeger dacht ik dat 'liefde' en 'verliefd zijn' een illusie was, dat het nooit kon. Maar nu ben ik er zeker van dat het bestaat. Het knikkende-knieën-vlinders-in-je-buik gevoel.. Ik heb het allemaal. Zelfs als ik Evan afsnauw of hij mij hou ik van hem. Het komt dan meestal ook gelijk weer goed. Ik zucht diep en sta op. Even bij Puck kijken. Ik loop eerst even snel naar buiten om mijn excuses aan Evan aan te bieden. Ik steek mijn hoofd om de hoek van de deur. Turend door de donkere tuin zoek ik naar Evan. De tuin is leeg. Opeens heb ik het gevoel dat er iemand naar me kijkt. Ik durf niet de kijken. Plots hoor ik een geluid in de struiken. Een zacht geruis, maar niet zoiets als je hoort als de wind er doorheen blaast. Eerder een onheilspellend geruis. Mijn keel wordt kurkdroog. Voorzichtig wend ik mijn hoofd een klein beetje naar links. Ik kijk recht in een paar zwarte ogen. Alsof ik gevangen ben kijk ik in de ogen. Zwart. Zwarter dan de nacht. Het gevoel alsof ik in een tornado zit wordt steeds groter. Ik word misselijk. Even heb ik het gevoel dat ik moet overgeven, maar het is meteen voorbij als de ogen weg zijn. Even staar ik in het donker. Alles wat zwart leek, is opeens grijs vergeleken bij het zwarte wat ik net zag. Het was zo intens eng! En donker, het was donker. Zo zwart als kwaad, de hel, al het slecht bij elkaar.

Huiverend wil ik de deur dicht doen als ik een hand op de mijne voel. Ik wil een schreeuw geven en mijn hand weg trekken als ik Evans geur ruik. "Sam?" vraagt hij bezorgd. "Is alles oké?"