More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 12- Dealorian is back

{Point of View Sam}

"Ik vergeef het je." zeg ik nog eens een keer. Evan zegt niets, maar kijkt me alleen aan.

"Evan?" vraag ik twijfelend. "Ik snap als je me niet meer wil.."

Evan likt even over zijn lippen en dan verschijnt er een bleek lachje op zijn gezicht. "Meen je het?"

"Ja." zeg ik. We zwijgen even en kijken elkaar alleen maar aan. Ik zie hoe Evans ogen beetje bij beetje beginnen te glimmen. "Kom hier." zeg ik en ik open mijn armen. Evan vliegt er in waardoor we naar achter vliegen en tegen een boom smakken. Ik sla mijn armen om hem heen en druk hem tegen me aan. Ik ben kleiner dan Evan, en mijn hoofd past net onder zijn kin. Ik zucht tevreden en schiet in de lach als Evan dat ook doet. Ik heb nu pas door hoe gek ik op hem ben. Als mijn hart zou kunnen kloppen, zou hij zo hard kloppen als het hart van een muisje. Ik voel me zo thuis nu. Evans handen stevig om mijn nek heen en mij stevig tegen zich aan geklemt. "Sam?" vraagt Evan na een tijdje zo hebben te staan.

"Ja?" vraag ik. Evan laat me ietsjes los zodat hij me aan kan kijken. "Waarom heb je besloten het me te vergeven?"

"Omdat ik van je hou, gek!" zeg ik. "En omdat ik gek werd van het gevoel dat je niet bij me was."

Evan grinnikt tevreden en trekt me dan weer na hem toe. "En nu?" vraagt hij. "Hoe gaat het nu met ons?"

"Gewoon." zeg ik. "Ik hou van jou en.. Hoe het met jou zit weet ik niet. Dat moet je zelf maar zeggen."

"Ik hou ook van jou." zegt Evan zachtjes in mijn oor. Af en toe raakt zijn lip mijn oor, die dan meteen begint te tintelen. "Nou, dan weet ik de oplossing al." zeg ik met een borrelend gevoel in mijn maag. Evan kijkt me vragend aan. Zachtjes druk ik een kus op zijn lippen, die zich gelijk in een glimlach plooien. Evan legt zijn hand tegen de zijkant van mijn hoofd en aait met zijn duim over mijn wang, in de buurt van mijn lippen. Ik kijk hem ondeugend aan en lik kort over zijn vinger. "Ts." zegt Evan kort terwijl hij zijn vinger afveegt. "Nu ben ik boos en loop ik weg!" Evan draait zich van me om, maar ik pak zijn hand en trek hem naar me toe. "Niet doen." zeg ik met een pruillip voor ik mijn lippen ruw op de zijne druk.

"Ik beloof het." zegt Evan terwijl hij mijn hand pak. "Ik beloof dat ik niets laat merken over mijn gevoelens voor u, mijnheer Samue-"

"Sst." zeg ik zogenaamd boos. "Noem me geen Samuel, dat is niet volgens de regels!"

"Sorry mijnheer Sam." zegt Evan terwijl hij met onze armen heen en weer zwiept.

"Wilt u mijn arm er niet af trekken mijnheer Evan?"

"Het spijt me." zegt Evan terwijl hij zijn arm om mijn heup heen slaat. "Kun je het me vergeven?"

"Weet ik niet." zeg ik. "Daar moet ik overna-" ik word onderbroken door zijn lippen. Kort kust hij me, dan trekt hij zich terug.

"Oké vergeven." zeg ik lachend terwijl ik verder loop.

Evan lacht. "Ik had ook niets anders verwacht, Sam!"

"Heb je eigenlijk gejaagd?" vraagt Evan na een tijdje aan mij.

Ik knik schuldig. "Ja, sorry."

"Ach joh, zit er niet over in. Ik kan ook normaal eten eten, remember?"

"Dat klinkt raar, begin je dan helemaal geen kots neigingen te krijgen?"

"Nee, het valt heel erg mee. Het is gewoon zo als vroeger!"

"Dat wil ik ook!" zeg ik zuchtend. Dan kijk ik op mijn horloge. "Hoe laat is het?" vraagt Evan nieuwsgierig. "Half zeven." zeg ik terwijl ik mijn arm weer laat zakken. "Holy. Dan zijn er best lang weg!"