More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 27- het briefje

{Point of View Evan}

"Hey." ik plof op de bank. Ik kijk op naar Rosalie. "Weet je zeker dat je ouders niet thuiskomen?"

Rosalie kijkt even om zich heen naar haar ouderlijke huis. "Ik weet het zeker. Mijn ouder keken hier al maanden naar uit. En het staat ook op de agenda."

"Dan is het goed." Zeg ik. Opeens hoor ik mijn buik knorren. Beschaamd leg ik mijn hand op mijn buik. Rosalie lacht. "Heb je trek?"

"Een beetje." geef ik toe.

"Zal ik wat eten maken?"

"Ehm." zeg ik. Ik kijk even naar buiten. "Ja is goed." beslis ik dan. Ik ga sowieso het huis niet uit, ik laat Sam niet alleen! "Ik help wel." Het is niet dat ik Rosalie nou zo ontzettend aardig vind, ze wilde niet eens dat ik het brandende huis in ging (!!), maar ik moet haar beter leren kennen. Ze is ten slotte wel de beste vriendin van mijn vriendje. Meteen vliegt er een grijns over mijn gezicht. Mijn vriendje. Klinkt goed. Ik sta op en loop met Rosalie mee naar de keuken. Zwijgend opent Rosalie de koelkast. Dan draait ze zich om. "Wat wil je eten? Iets warms of iets kouds."

"Doe maar iets warms." zeg ik. Ik leunt geen het aanrecht en volg Rosalie terwijl ze de koelkast door neust. "Ik zie hier genoeg spulletjes om groentesoep van te maken. Is dat oké?"

"Ja, tuurlijk." zeg ik. "Lekker."

Rosalie begint allemaal dingen te snijden en in een pan te gooien. Na een tijdje klinkt er een vrolijk gepruttel en gesis en staat er een pannetje met soep op tafel. "Ik vraag wel even aan Dealor en Lau of ze iets willen." zeg ik en ik spring van het aanrecht af. Rustig wandel ik naar de woonkamer, waar Stefan, Dealorian en Lauriel bij elkaar zitten. Stefan zit uit en boek voor te lezen, terwijl Dealorian bij Lauriel op schoot zit. Het lijkt alsof ze een gezinnetje zijn. Ik ga er stil bij staan en luister aandachtig naar het verhaal. Stefans stem is diep en laag, waardoor je al meteen in het verhaal zit. "- ze deden hem dicht, de deksel er op. Alle mensen slaakte een zucht van verlichting. Weg waren alle slechte dingen. Wat overbleef was een wereld voor liefde en vrede." Met die woorden doet Stefan het boek dicht. Dealorian slaakt een zucht. "Je kan zó mooi voorlezen, Stefan. Ik was even vergeten dat ik hier zat."

Stefan lacht bescheiden. "Valt mee hoor!" Dan keert hij zich naar mij. "Wat is er?"

"Rosalie en ik vroegen ons af of Lauriel en Dealorian zin hebben in soep?" Bij de laatste woorden keer ik me om naar Dealorian en Lauriel.

"Lekker!" Dealorian springt op en huppelt naar de keuken. Stefan rent er achteraan. Als ik Lauriel aan wil kijken ontwijkt ze mijn blik. "Wat is er, Lau?" vraag ik. Lauriel maakt een gebaar met haar handen. "Waarom.. Ik bedoel.. Nou ja.. We doen nóóit meer iets samen! Zelfs praten doen we haast niet meer!"

"Hoe bedoel je dat? Doordat ik sinds kort iets met Sam heb?"

"Misschien." zegt Lauriel. "Maar als je het niet erg vind ga ik nu even wat eten." Ze staat op en loopt weg. Ik achtervolg haar. In de keuken is het behoorlijk druk. Dealorian lepelt een bakje dampende soep op terwijl Stefan en Rosalie aan het praten zijn. Terwijl Lauriel aan tafel gaat zitten, pak ik een bakje soep. "Ik ga even naar boven, naar Sam." zeg ik. Niemand reageert. "Dan niet." zeg ik chagrijnig. Ik vis een lepel uit de la en loop met grote passen naar boven. Als ik boven ben valt mijn oog op een beetje zwart as, dat op de leuning van de trap ligt. Waarschijnlijk is het van iemand afgevallen. Whatever. Ik veeg het hoopje in mijn hand en loop, met in de andere hand de kom soep, naar Sam's kamer.

{Point of View Sam}

Het gefluit van vogeltjes vult mijn oren en ik kreun zacht. Gister heeft Evan me laten slapen, om mijn lichaam even te laten rusten. "Sam.." Evan fluister zacht in mijn oor. "Sorry, ik moest je wakker maken. Je hebt al te lang geslapen."