More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 5- Ik vertrouwde je

{Sam}

"je hebt een blaadje in je haar." zegt Lauriel terwijl ze een blaadje uit mijn haar haalt.
"Oh Thanks!" zeg ik. "Stel je voor dat ik de hele dag met een blaadje in mijn haar moest rondlopen!" Ik trek een geschrokken gezicht.
Lauriel grinnikt en gooit het blaadje op de grond. "Hé." zegt ze dan. "Evan is hier in de buurt!"
Meteen stokt mijn adem in mijn keel. "Evan?" vraag ik, een octaaf hoger dan normaal.
"Ja, Evan. Mijn broer, remember?" Lauriel dartelt een beetje rond. "Ev!" roept ze. "Evan!"
"Hier." horen we een stem. Evan schiet tussen de bomen door en remt vlak voor Lauriel, die een gil slaakt van schrik. "Gast!" roept ze.
Evan grinnikt. "Sorry, elfje. Wat doe jij hier in het bos met hem?" Hij knikt naar mij. Kippenvel verspreid zich over mijn armen. Zijn ogen staan donker. Al het felrode is weg, het enige wat je zit is een héél klein laagje donkerrood. Maar alleen als je goed kijkt.
"We gingen een wedstrijdje rennen doen. Die sukkel won." Lauriel kijkt me nep boos aan.
Ik schiet in de lach. "Jíj wou een wedstrijdje doen! Ik niet!"
"Ja, maar.. Ik moest winnen!"
"Had je sneller moeten rennen!" zeg ik.
"Ik rende snel! Maar jij rent gewoon zo snel! Niet normaal! Zelfs Evan rent niet zo snel!" zegt Lauriel. Er valt een stilte en ik kijk kort naar Evan. Tenminste, dat was de bedoeling. Evan staart mij recht in mijn ogen aan. Gevangen door zijn blik blijf ik staren. Hoe graag ik mijn blik ook wil afwenden, het lukt niet. Het is alsof iemand alle spieren van mijn ogen zó heeft geste dat ik alleen nog maar naar hem kan kijken. "Evan." hoor ik Lauriels stem. "Ev." zegt ze iets harder en dwingender als Evan niet reageert. Met een zucht kijkt Evan op. "Ja?" vraagt hij. Verward knipper ik met mijn ogen. Wat wás dat? "I-ik ga naar huis.." mompel ik verward. Snel ren ik weg.

{Pov Lauriel}

"Je wéét dat het niet kan!" zeg ik boos. Evan staart verward naar de plek waar Sam is weggerend.
"Het was hem." zegt Evan. "Ik wist het vanaf het eerste moment. Ik weet echt zeker, Lau."
"Serieus, Evan, hij is het niet. Ik weet al het één en ander van hem, en ik weet zeker dat hij het niet is. Laat hem met rust"
"Wat is er met jou, zeg?! Vind jij hem leuk ofzo?" Evan kijkt me geïrriteerd aan.
"Nee!" zeg ik. "Nee, maar ik wil gewoon niet dat.."
"Dat ik hem besmet?" vraagt Evan sarcastisch.
"Nee. Ik wil niet dat je hem verdrietig maakt. En ik wil ook niet dat jij verdrietig bent, Ev. Je bent m'n broertje!"
"Ja, dus laat me! Ik kan er ook niets aan doen dat ik zo ben!"
"Nee, dat weet ik. Maar dat jij het bent betekend niet dat Sam het is! Ik weet het zeker. Hij heeft miljoenen vriendinnen gehad! Dat heeft hij me doodleuk verteld! Ik wil je niet verdrietig zien. Ik ben je al een keer bijna kwijtgeraakt.. Ik wil niet dat ik je weer kwijtraak!"
"Ik doe het niet zo als de vorige keer, Lauriel. Dat beloof ik je. De vorige keer was ik dom. Ik had Hem niet moeten vertrouwen. Maar Lauriel, als ik naar Sam kijk, dan zie ik Hém! En het doet zo'n pijn, Lau. Het doet zo'n pijn, hier." hij legt zijn hand op zijn borst. "Vanbinnen. Het maakt me zo boos.. Hij achtervolgt me. Zo lijkt het. Maar dat kan niet want Hij is dood.." Ik sluit Evan in mijn armen. Evan houdt me stevig vast. "Hij leek te vertrouwen.." murmelt Evan. "Hij was de liefste en leukste jonge op aarde. Dacht ik. Hoe heeft het zo kunnen eindigen?" Evan laat me los. "Ik wil even alleen zijn.." mompelt hij. Ik laat mijn armen vallen. "Doe geen domme dingen."
Evan geeft mij een kus op mijn voorhoofd en dan is hij weg.

{Pov Evan}

Verdomme! Fuck, fuck, fuck! Hij komt niet uit mijn hoofd! Heeft Hij een hekel aan me ofzo?
Ik ga wanhopig op mijn knieën zitten. "Evan.." hoor ik opeens een zachte stem. Ik kijk om me heen. "Wie is daar?" vraag ik.
"Evan.." hoor ik weer. "Kom hier.."
"Marcel?" vraag ik bang. "Marc?"
"Hier.. Kom bij me.."
Wanhopig sta ik op en kijk ik om me heen. "Waar ben je?"
Dam zie ik Hem opeens. Hij staat midden in het weilandje met zijn handen naar me toe gestrekt. Ik sta voorzichtig op. "Ben je dat echt, Marcel?"
"Ja, lieverd. Kom hier." zegt hij liefjes.
"Blijf je bij me? Ga je niet meer weg?"
"Ik beloof het." zegt hij rustig.
"Als je het beloofd dan geloof ik je." zeg ik terwijl ik voorzichtig naar hem toe loop. Ik weet dat hij weggaat. Hij verlaat me, zoals altijd. Maar ik wil zo graag dat dit echt is! Dat hij me vasthoud en me niet meer loslaat. Dat hij zegt dat het hem spijt, en dat hij me terug wil.
"Ik heb je gemist." zegt Marcel terwijl hij zijn hoofd schuin houdt. "Jij mij ook?"
"I-ik jou ook!" stamel ik. "Maar je bent dood! Ik heb je zelf gezien.. I-ik.. Ik kan het niet geloven!" Als ik bijna bij Marcel bent sta ik stil. "Ik geloof het niet.." mompel ik.
"Kom hier.." zegt hij en hij steekt zijn hand uit. Als ik hem wil vastpakken trekt hij hem weg. "Je bent even dom als vroeger." zegt hij honend.
"Wat bedoel je?" vraag ik, verrast door zijn stemmigsverwisseling.
"Je geloofd me. Ik heb je in mijn macht. En het voelt goed."
"Wat bedoel je?" vraag ik bang.
"Ik ben niet echt. Ik ben dood. Ik ben weg. D-o-o-d! Snap je! Door jou! Door jou ben ik dood!" Marcel spuugt de woorden haast uit. "Je bent een mislukkeling!"
"Stop!" roep ik wanhopig. "Het is niet mijn schuld!"
"Iedereen haat je! Je bent niets waard! Jíj had dood moeten zijn, niet ik!"
Ik leg mijn handen over mijn oren. "Hou op! Hou op! Ga weg!" schreeuw ik boos. "Je bestaat niet! Je loog! Ik vertrouwde je.. Ik vertrouwde je.."

-

:(

En? Ik ben redelijk trots op mezelf, twee hoofdstukken/hoofdstukjes op één dag. *applaus*
De liefste en zinnigste (tips) comment krijgt het volgende hoofdstuk. Ik let vooral op de tips, daar hou ik van (niet dat mijn gezicht niet oplicht als ik jullie lieve comments lees)
Thanks voor de 800+ reads! En op deel één al 70k :)
x Saar