More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 21- Een vaag mixje

{Point of view Sam}

In gedachten verzonken zit ik aan tafel. De eetgeluiden om mij heen zakken maar de achtergrond. Hoe kan het dat Marcel leeft? Hij was dood. Ik weet het honderd procent zeker. Ik was op zijn begrafenis! Hoe kan het dat hij nu leeft? Het is echt onmogelijk. Telkens als Evan me vertelde over Marcel zei een stemmetje in mijn hoofd dat het misschien wel eens mijn Marcel kon zijn. Marcel was namelijk niet met een natuurlijke dood om het leven gekomen. Op zijn hoofd zaten wonden van een gevecht, maar er waren geen sporen van de dader op zijn lichaam. Nu weet ik wie het is geweest; Evan. Ik ben niet boos op hem, Marcel was een slecht mens. Hij heeft meisjes verkracht, hij dealde drugs, sloeg mensen in elkaar, spijbelde en hij zat dagelijks bij het politie bureau - kortom, alles wat slecht is deed hij. Mijn ouders schaamden zich niet voor hem, het was hun zoon. Toch durfden ze na een tijdje niet meer normaal op straat te lopen. Ze werden nagestaard en uitgelachen. Mijn ouders probeerden Marcel te helpen, op alle mogelijke wijzen, maar het mislukte. Op een dag kregen we een bericht dat hij was aangetroffen in een huis. Dood. Mijn ouders waren verdrietig, hun oudste zoon was overleden. Ik vond het natuurlijk ook verdrietig, alleen... Marcel was zó slecht. Ik had liever dat hij dood ging dan dat er andere mensen dood gingen door hem. Ook al was hij mijn broer.

We hadden niet door dat Marcel iets met een jongen, Evan, had. Het is raar, eerst heeft Evan een relatie met mijn broer, dan met mij. Haast onmogelijk, maar het is hoe het is. Ik laat mijn relatie met Evan niet schieten voor Marcel, daar ben ik zeker van. Evan betekent te veel voor me. We hebben dan wel eens ruzie, maar dat heeft iedereen wel eens toch? Ruzies zijn er om opgelost te worden.

"Sam?" vraagt Lauriel aan mij. "Moet jij niet zo gaan?" Ze wijst naar de klok, die kwart voor tien aan geeft. "Ja, klopt." ik schuif mijn stoel naar achter. "Tot vanavond, denk ik."

"Hoe laat ben je thuis?" vraagt Rosalie.

Ik haal mijn schouders op. "Ik laat wel wat van me horen." Ik geef een kus aan Evan en pak mijn jas, sleutels en mobiel. "Tot vanavond!" zeg ik. Daarna loop ik naar buiten. Ik besluit met de auto te gaan, dat gaat sneller dan fietsen of lopen, en daarbij komt dat er regen wordt verwacht. Ik maak de auto open en stap in bij de bestuurderskant. Ik draai de autosleutel om, waardoor de auto begint te brommen. Achteruit kijkend rij ik de weg op. Voorzichtig geef ik gas. Terwijl ik de radio aan zet kijk ik op de klok in het dashboard. Tien voor tien. Ik red tien uur nog net, hoop ik. Langzaam zoeft de auto over de weg. Vrolijke jazz muziek vult de auto en ik neurie vrolijk mee.

Na een tijdje stop ik voor The Black Horse. Ik zoek een parkeerplek en rijd hem er achteruit in. In mijn hoofd geef ik mezelf een schouderklopje. Ik haal de sleutel uit het contact en de auto is meteen stil. Ik spring uit de auto en gooi de deur dicht. Met mijn jas over mijn schouder geslagen sluit ik de auto af en loop ik het café in. Er is nog helemaal niemand. Helemaal op mijn gemak loop ik achter de bar. "Hey Sam!" hoor ik Andrea. "Lekker geslapen?"

"Ja hoor." lieg ik. "Jij?"

"Heerlijk." ze zet wat glazen in een kast.

Ik begin haar te helpen. "Zijn er meer mensen hier?"

"Alleen Stephanie, jij en ik. Zoë komt later." zegt Andrea. Voorzichtig zet ik wat glazen in de kast. Zwijgend werken we verder en dan sluit ik de deuren van de kast. "En nu?" vraag ik. Andrea kijkt op haar horloge. "Hebben we tijd over. De eerste gasten komen rondom het middageten."

Ik besluit, dat als ik toch tijd over heb, ik Andrea iets beter ga leren kennen. "Kom." zeg ik. Andrea en ik lopen het restaurant in en gaan aan een van de donkere, houten tafels zitten. "Hoe lang werk jij hier?"

"Ehm. Ik denk.. Anderhalf jaar." zegt Andrea. Als ze mijn gezicht ziet lacht ze. "Het is hier gewoon heel gezellig. Een soort tweede huis. Ik kwam hier vroeger al toen ik een brugwup was."