More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 11- vergiffenis

Heeii!

Bedankt dat jullie me het laten weten als ik een foutje in mijn boek heb. Dat helpt heel veel! Allemaal bedankt voor de lieve comments en de miljoenen votes!

x Sara

{Point of view Sam}

"Denk je dat onze liefde zo sterk is dat het ons samen zou kunnen laten vertrekken?" mompelt Rosalie met de tekst. "Ik denk dat onze liefde alles kan, zolang wij er maar in geloven."

Het blijft stil in de kamer, en dan begint de aftiteling. Rosalie slaakt een droevige zucht. "Het is dat ik nu geen tranen heb, anders was de hele vloer hier nu nat van de tranen."

Lauriel knikt instemmend. "Rose, ik denk dat wij meer dingen gemeen hebben dan we denken."

Iedereen blijft naar het beeldscherm staren, waar duizenden namen langs flitsen. Na een tijdje spring ik van de bank en zet ik de tv uit. "Zo." zeg ik terwijl ik me omdraai. Even kruizen mijn ogen die van Evan, wat me de adem ontneemt. Snel kijk ik naar de anderen. "Ik denk dat het tijd is om naar bed te gaan!"

Iedereen grinnikt en staat op. Rosalie kijkt me aan. "Hé Sam, morgen is de dag van jouw baantje, toch?"

"Ja." zeg ik glimlachend. "Gelukkig wel! Ik heb zin om iets te doen."

"Snap ik. Hoe ga je er heen?" vraagt Rosalie.

"Gewoon, lopend." zeg ik terwijl ik de dvd in zijn hoesje doe. "Wat dan?"

"Dan moet je 's avonds wel alleen in het donker naar huis. Wie weet hoe lang het daar duurt."

"Oh ja, en zijn ook echt gevaarlijkere wezens buiten dan ik." ik knipoog naar haar.

Rosalie wriemelt even aan haar shirt en grinnikt dan. "Oké, Sam. Maar je moet beloven dat je op tijd thuis komt!"

"Sinds wanneer maak jij je zo druk om hem?" vraagt Lauriel.

"Sinds altijd al?" zegt Rosalie een beetje verbaasd vragend.

"Oké!" zeg ik terwijl ik de é iets uit rek. "Ik ga even jagen, gaat er iemand mee?"

"Ik ga wel mee." zegt Evan terwijl hij opstaat van de grond en zijn zwarte broek afklopt. Ik draai even met mijn ogen. "Oké. Verder?"

"Ik ga bij Dealorian kijken." zegt Rosalie. "Samen met Lau, ze wil haar wel eens zien."

"En ik blijf wel hier." zegt Stefan.

"Oké, nou ik ga." zeg ik terwijl ik naar de veranda deur loop. Ik hoor Evans voetstappen. In mijn hoofd maak ik een soort regels voor mezelf.

1. Als hij je zoent duw je hem onmiddellijk van je af.

2. Luister niet naar zijn praatjes, hij wil je toch alleen maar omkopen.

3. Je haat hem, denk daar aan bij alles wat je doet.

4. Negeer hem

Die laatste wordt erg moeilijk, aangezien ik wel van hem hou- ondanks wat hij telkens doet. Maar het gaat me lukken. Ik stap de krakerige, houten veranda op en begin gelijk te rennen, Evan naast me. Ik ontwijk zijn blik, doe wat passen opzij als hij te dicht naast me loopt, en negeer hem. Ik doe alsof hij er niet is.

Opeens vraag ik me af wáár ik ga jagen. Misschien moet ik me daar eens mee bezig houden. Het is sowieso niet in dít bos, dat hadden we afgesproken.

"Sam waar ga je heen?" hoor ik Evans schorre stem. Negeren. Regel 4. Stug ren ik door. Geniet van dit moment! Van het rennen, van alles. Van de verlaten druppeltjes die op mijn gezicht en kleren vallen, de wind die met mijn haren speelt, mijn voeten die over de met dennennaalden verstopte bospaden rennen.. Alles. "Sam geef gewoon antwoord. Ik wéét dat je boos op me bent, maar je kunt toch wel even normaal doen?!" onderbreekt Evan het fijne gevoel van daar net.