More Little Secrets (Voltooid)

Hoofdstuk 3- de ontmoeting

Ik hoop dat ik nooit iets voor Rosalie ga voelen qua verliefd zijn. Dat heeft twee redenen; één omdat ik Stefan dam op mijn kop krijg, en twee omdat ik het wel relaxed vind zo, en ik niet aan een nieuwe relatie toe ben. En al helemaal niet met mijn beste vriendin.
-

{Pov Sam}

"Die krijg je terug!" roept Rosalie terwijl ze met haar verfkwast in mijn gezicht wrijft. Spetters blauwe verf vliegen in het rond. We zijn net klaar met de muren, en ik moet toegeven; het is een prachtige muur geworden. De kleur blauw knalt er echt vanaf, maar het is niet te fel. Het doet me denken aan een oceaan. Ik laat mijn kwast vallen en doe alsof ik verf ik mijn ogen heb gekregen. "Ahh!" roep ik met een pijnlijke kreet. Ik laat me dramatisch op de grond vallen. Meteen zit Rosalie op haar hurken naast me. "Oh mijn god! Sam, sorry, sorry sorry!"
Ik houd het niet meer en barst in lachen uit. "Dacht je nu echt dat ik pijn had?" Ik lig lachend op de grond. Rosalie zucht en schiet dan in de lach. "Je bent stom." zegt ze pruilend.
"Weet ik. Heel stom." zeg ik schaterend. Rosalie legt haar hoofd op mijn borst. "Zeg." zegt ze.
"Zeg wat?"
"Moeten we geen nieuwe bank kopen?"
"Moeten we geen nieuwe bank kopen?" zeg ik braaf. Rosalie slaat me met de borstel op mijn buik. "Hé!" zeg ik. "Dat moest ik toch zeggen?"
"Je bent stom!"
"Je valt in de herhaling, Rose."
"Arg!" Rosalie duwt haar gezicht in mijn t-shirt. "Jongens zijn zo irritant!"
"Hé!" horen we Stefans stem verontwaardigd. "Jeetje, zeg. Rosalie toch! Ik voel me oprecht beledigd"
"Sinds wanneer ben jij een jongen dan?" grinnikt Rosalie.
"Sinds jij een meisje bent." zegt Stefan droog.
"Ik heb een zwaar leven." jammert Rosalie.
"Ja, heel zwaar. Met al die knappe jongens om je heen." zeg ik troostend.
Rosalie schiet in de lach. "Knappe jongens? Say what?"
"Nu voel ik me beledigd" zegt Stefan terwijl hij de keuken uit komt lopen.
"Zwaar leven." zeg ik. Opeens ga ik rechtopzitten. Rosalie valt met een bonk van me af. "Au?" vraagt Rosalie verbaasd.
"Ik heb een idee!" zeg ik.
"Oh-oh." klinkt het uit twee monden.
Ik spring op en begin rondjes door de kamer lopen. "Nou wat is het idee, Samu-" begint Rosalie maar ik onderbreek haar.
"Shh. En het idee is.. Werk!" zeg ik grijnzend, blij met mijn idee.
"Werk." zeggen Stefan en Rosalie.
"Ja, werk ja. Je weet wel, geld verdienen.. Baantje.."
"Ja, maar ik ben daar te lui voor. Ik vind het wel relaxed zo." zegt Rosalie terwijl ze op de bank ploft.
"Same here." zegt Stefan, leunend op de tafel.
"Ja maar ík niet! Jullie kunnen jullie eh.. Vermaken met elkaar, maar ik verveel me te pletter!" zeg ik terwijl ik een hand door mijn haar haal.
"Ja, dat klopt." zegt Stefan twijfelend. "Maar wat wil je doen dan?"
"Weet ik veel!" zeg ik. "Gewoon, iets leuks."
"Maar wat voor leuks?" vraagt Rosalie.
"Geen idee. Iets leuks!" zeg ik gefrustreerd. "Laat maar zitten. Ik ga jagen."
"Sam.." zegt Rosalie. Ze wil me vastpakken, maar ik loop naar buiten. Holy. De hele tuin is wit van de sneeuw! Dat is waar ook, het zou gaan sneeuwen! Bewonderend kijk ik de tuin in.
"Laat hem maar even," hoor ik Stefan zeggen.
"Maar ik wil niet dat hij boos is!" zegt Rosalie zacht. Dan sluit de deur achter me.
Langzaam begin ik te rennen. Ik ga niet jagen, geen zin in. Ik wil gewoon weg van.. Huis! Ik voel me er een beetje buitengesloten ofzo. Niet dat ik Stefan en Rosalie wil tegenhouden met hun liefde voor elkaar, alleen.. Het blijft mijn huis! Ik heb het gekocht.
Zigzaggend ren ik tussen de bomen door. Het bos is betoverd door alle glinsterende sneeuw die de bomen en paden bedekt. Ik hoor vogels een vrolijk liedje fluiten. Dan minder ik vaart. Ergens naast me hoor ik voetstappen. Het is geen mens, ik ruik geen bloed. Het is een vampier. Ik weet het zeker. Voorzichtig versnel ik. Altijd voorzichtig blijven.. Schiet er door mijn hoofd. Na al het gedoe rondom James (zie Little Secret) ben ik voorzichtiger geworden. Ik sta stil als ik twee vampiers zie staan. Een jongen en een meisje. Ze staan op een open plek naast een beekje. Ik kuch. De vampiers draaien zich geschrokken om. Ik bestudeer het meisje kort. Blond haar, vel rode ogen. Dan glijden mijn ogen over de jongen. Zwart, warrig haar, dat een nonchalant over zijn voorhoofd ligt. Zijn ogen zijn felrood en zijn gezicht ziet er gevaarlijk uit. In zijn wenkbrauw zit een piercing. "Wie zijn jullie?" vraag ik.
"Wie ben jij?" vraagt het meisje.
"Geen vragen stellen voor mijn vraag. Maar ik ben Sam," ik steek mijn hand uit. Het meisje stapt naar voren. "Lauriel," zegt ze. "En dit is mijn tweelingbroer Evan," ze wijst naar de jongen. De jongen kijkt me met een donkere blik aan.
"Wat doen jullie hier?" vraag ik terwijl ik naar Lauriel kijk.
"Beetje rennen. We zijn hier net komen wonen. We wisten dat jullie hier wonen, en we hebben zin om met andere vampiers om te gaan. Waar we eerst woonden waren helemaal geen vampiers." ratelt vrolijk. Ik zwijg even. "Hoe oud zijn jullie?" vraag ik dan. "Als vampier?"
"We zijn allebei net tien jaar vampier. Het begon op te vallen dat we jong bleven. Onze buurvrouw vroeg welke crème ik gebruikte. Dat was zo hilarisch! Ik heb-" Lauriel wordt onderbroken door Evan. "Lauriel, hou je mond." verbaasd kijk ik hem aan. Zijn stem past zo perfect bij zijn uiterlijk! Donker, zwaar.. Maar toch helder. Lauriel staart me verlegen aan. "Oh sorry, mensen knappen vaak op me af omdat ik zoveel praat. Maar ik kan er niets aan doen ik- oh god, ik praat weer teveel."
"Valt wel mee hoor." zeg ik wuif ik het weg. "Waar komen jullie vandaan?"
"Klein plaatsje in Amerika." zegt Lauriel.
"Aha. Zijn jullie bezig met jagen?" vraag ik, meer aan haar dan aan Evan.
"Nou, ja. Nee. Eigenlijk niet. Net terug." zegt Lauriel vrolijk.
"Jullie kunnen meekomen naar mijn huis, als jullie willen?" nodig ik ze uit.
"Graag. We zijn al de hele dag buiten. Wat een sneeuwbui, zeg! We waren net aan het rennen toen.." Lauriel praat vrolijk verder terwijl mijn blik afdwaalt naar Evan. Ik bestudeer zijn outfit. Zwarte jeans, zwart shirt dat nauw om zijn gespierde borstkast sluit. Zijn armen zijn, net zoals zijn bovenlichaam, gespierd. Witte, simpele sportschoenen aan zijn voeten. Onder zijn zwarte lange mouwen shirt zie je nog net het einde van een tattoo. Als ik omhoog kijk naar zijn gezicht ontmoet ik zijn ogen. Hij kijkt me met donkere ogen aan. Haastig kijk ik weg naar Lauriel. Ze eindigt haar lange reeks woorden en kijkt me lachend aan. "Gaan we nu naar jou huis?"
"Ja, kom maar mee." mompel ik. Lauriel huppelt vrolijk naast me terwijl ze me verteld over haar zelf. Ik kijk af en toe schuw naar Evan, die met zijn handen in zijn broekzakken naast haar loopt. Af en toe trapt hij wat weg. Ik weet niet wat het is, maar iets aan hem trekt mijn aandacht. Misschien is het zijn uiterlijk en de manier waarop hij zich gedraagt. Alsof hij iedereen duidelijk wil maken dat ze afstand moeten houden.
"Zeg Sam?" vraagt Lauriel.
Ik kijk op. "Ja?"
"Wonen er nog meer personen in jou huis? Ik ruik ze."
"Hm, ja. Rosalie en Stefan." zeg ik.
"Stefan en Evan. Dat kan wat worden." grijnst Lauriel. "Zijn ze vampiers?"
"Ja. Na wat drama wel ja." zeg ik, terwijl ik even naar het vrolijke meisje naast me kijk.
"Vertel." zegt ze. "Ik ben wel in voor wat drama!"
"Ehm nou. Het is een iets te lang verhaal om nu zo in een paar seconden te vertellen, maar later zou ik je het graag willen vertellen."
Lauriel knipt met haar vinger. "Daar houd ik je aan!"
Ik schiet in de lach. Door dit meisje wordt je gewoon vrolijk! Druk pratend over van alles en nog wat (skippyballen, lievelingskleuren, schoolniveaus, muziekinstrumenten...) komen we aan bij het huis. Ik open de veranda deur. Ik zie dat Stefan en Rosalie alles al hebben opgeruimd en op de oude plek hebben terug gezet. "Sam!" roept Rosalie terwijl ze me om mijn nek vliegt. "Sorry!"
"Geeft niet, gek!" zeg ik grinnikend. Ik knuffel haar kort terug en laat haar dan los, terwijl ik mijn arm om haar schouders laat liggen. "Ik ben wat.. Eh.. Mensen tegen gekomen." zeg ik. "Dit zijn Evan en Lauriel." ik gebaar naar de tweeling. Lauriel zwaait even en Evan knikt kort naar haar. "Lauriel, Evan, dit is Rosalie en dat" ik gebaar naar Stefan. "Is Stefan."
Lauriel springt naar voren en knuffelt Rosalie. "Hoi!" zegt ze blij. Rosalie schiet in de lach. "Hi!"
"Ik ga even naar buiten. Roken." en weg is Evan. Verbaasd kijk ik hem na.
"Sinds wanneer kunnen vampiers roken?" vraag ik.
"Geen idee, maar ze hebben longen dus het kan." zegt Rosalie.
"Blijkbaar." zeg ik en ik laat Rosalie los. Hm. Een rokende vampier. Dit kan wel eens interessant worden.

-

Heeii ma Secret keepers!
Ik heb twee vragen. Één is voor iedereen, en de andere .. Eigenlijk ook. En ik heb ook nog een mededeling

- vinden jullie het fijn als ik de datum van de dag dat ik een hoofdstuk publiceer eronder zet?

- hoe vinden jullie Evan en Lauriel?

- en ik heb besloten om te proberen elke dag te updaten MAAR niet elke dag uit dit boek. Alle drie mijn boeken (één per dag). Dus dan ziet het er bijvoorbeeld deze en volgende week uit (Sailing With One Direction wordt zo vaak ge-update doordat we die met zijn vieren maken)

Woensdag- More Little Secrets
Donderdag- Sailing With One Direction vanuit Marloes
Vrijdag- the Balloon
Zaterdag- Sailing With One Direction vanuit Gwendolyn
Zondag- More Little Secrets
Maandag- Sailing With One Direction vanuit Fleur
Dinsdag- The Balloon
Woensdag- Sailing With One Direction vanuit Sara

BIJVOORBEELD. En ik weet zeker dat ik soms een dag vergeet te updaten vanwege toetsen of huiswerk (dat gaat voor).

Oké?

xx Sara {22/01/2014}