Because this is My First Time

CHAPTER 1

CHAPTER 1

Z E I

Muling tinanaw ko ang buong kwarto, ang bawat sulok, at ang bawat piraso ng kasangkapan na tila may kwentong nais ikwento. Mamimiss ko ito. Mamimiss ko ang mga sandaling magkasama kami dito, kung paano kami nagtatawanan, nagkukuwentuhan, at nagdadamayan. Mga sandaling alam kong hindi na kailanman babalik, gaya ng mga pahina ng isang libro na natapos na, ngunit hindi ko malilimutan.

Bawat sulok ng bahay ay nagbabalik ng mga alaala ng aming pinagsamahan. Ang mesa sa kusina kung saan kami magkasamang nag-aalmusal, ang sofa kung saan kami nagrerelaks at nanonood ng mga paborito naming pelikula. Ngunit ang bawat alaala'y nagbibigay ng kirot sa aking puso. Ang bawat tawa, bawat yakap, at bawat halakhak ay ngayo'y tila mga aninong nagpapahiwatig ng pangungulila.

Marahil, panahon na upang lisanin ko  ang lugar na ito at magsimula ng bagong buhay. Isang bagong simula na may pag-asa ng mas magagandang alaala, ngunit hindi kailanman malilimutan ang mga nangyari dito. Ang bawat hakbang patungo sa bagong simula ay baon-baon ang mga alaala, hindi bilang isang pabigat, kundi bilang inspirasyon na magpapaalala na minsan, dito nagsimula ang lahat.

Hindi ko gusto but  'I have to." So that I could begin, again. Probably.

"It breaks my heart, but we must leave. Forgive me. I miss you dearly. Wherever you may be, I know you're watching over me. I promise to seek out the person you mentioned. If that is your wish, I will fulfill it. But please, never forget that I will always treasure and cherish every moment we shared. I love you, always."

Sambit ko bago tuluyang lumabas ng kwarto. Biglang pumatak ang aking mga luha, ngunit agad ko itong pinunasan. Nakakalungkot lang talaga.

Ayaw niya akong makitang malungkot. Gusto niya maging masaya ako, ngunit parang malaking kalokohan ito. Paano nga ba ako magiging masaya kung wala siya?

Bawat hakbang ko palabas ng kwarto ay parang hakbang palayo sa lahat ng masayang alaala namin. Ang bawat sulok ng kwartong ito, ang bawat kasangkapan, ay tila saksi sa aming pagmamahalan. Ang mga tawanan, kwentuhan, at simpleng sandali ng magkasama, lahat iyon ay nananatili dito.

Habang tumatagas ang aking mga luha, pilit kong pinapaalalahanan ang sarili na ayaw niya akong makitang ganito. Gusto niyang makita akong masaya at puno ng pag-asa. Pero hindi ko maiwasang tanungin, paano ko nga ba magagawang maging masaya kung wala na siya? Ang bigat sa dibdib, ang lungkot na tila walang katapusan, lahat ito'y nagpapahirap sa akin na magpatuloy.

Pero kailangan kong lumaban. Kailangan kong magpatuloy, sa kabila ng lahat. Para sa kanya, at para sa aming mga alaala. Kahit na mahirap, susubukan kong maging masaya, unti-unti, isang hakbang sa bawat araw. At balang araw, baka sakaling matutunan ko ring ngumiti muli, dahil alam kong iyon ang gusto niya para sa akin."

"Let's go Mom, Dad."

--------

5:00 AM

Bagamat naninibago pa ako sa bagong bahay at lugar na ito, pati na rin sa lahat ng bagong bagay dito, alam kong darating ang panahon na masasanay rin ako. Kailangan ko lang sanayin ang aking sarili. Balang araw, sigurado akong magiging maayos rin ang lahat.

Ah, may pasok na pala. Bagong paaralan. Bagong mga tao na aking makakasalamuha.Napangiti ako dahil sa kakaibang pakiramdam na ito. Yung tipong hindi ka pa kilala ng kahit sino. Isa itong napakagandang pagkakataon para magsimula ng bagong kabanata sa aking buhay.