ZEI'S POV
Mabilis na lumipas ang panahon.
Noche Buena na mamayang gabi.
We prepared everything kasama yung pinsan kong si Vier.
Oo nga pala, kakarating lang niya galing sa isang linggong bakasyon sa kapamilya rin namin sa kabilang bayan.
"Vier, how's your vacation?"
Tanong ko sa kanya.
Nakangiti siya ng malapad.
"Ok naman. Ikaw Zei, mag-isa ka lang dito , ok lang ba?"
Tanong naman niya.
"Oo naman, sanay na rin naman ako eh," sabi ko habang nagcho-chop ng carrots.
"Mabuti kung ganun," sabi niya at nagpatuloy rin sa ginagawa niyang pag bake ng cookies.
Mahilig talaga sa cookies si Vier.
Mula noong bata pa kami.
Naaalala ko pa dati noong nag-aaral palang siyang mag-bake niyan.
Ang dami niyang sinayang na ingredients sa paulit-ulit na gawa niya.
Mahilig rin siyang magluto, masarap pa.
At ang hindi ko matanggap ay mas masarap pa ang luto niya kesa sa luto ko.
This is how I celebrated Christmas this year.
Only with my cousin.
"Here, Merry Christmas couz," sabi niya at inabot sa akin ang regalo niya.
"Thanks, here, Merry Christmas," at inabot ko rin sakanya ang regalo ko para sa kanya.
"Thanks," sabi niya at nagtawanan lang kami.
Kahit dalawa lang kami masaya pa rin.
Kumain lang kami at matapos naming kumain ay napag-desisyonan naming lumabas at gumala sa park.
Ok na rin siguro ito upang makapag-relax kaming dalawa.
Hayss. Maganda kase ang view doon.
Naupo lang kami sa isang bench at may dala kaming ice cream. Oo, gabi at malamig pero trip lang talaga naming mag ice cream. Tsk. Naalala ko si Brylle, but instead of missing the memory I slowly realized that he is not worthy to be missed.
Why would I miss him?
Iniwan nga lang niya ako nang walang paalam.
Ipinagwalang bahala ko na lamang ang alaala at inisip kong marami naman ang nagmamahal sa akin eh.
Masaya naman ako kahit ako lang.
Hahahahaha.
As usual dahil gwapong si Vier ang kasama ko maraming babae ang nakatitig sa amin.
*poke*poke*
"Grabe couz, hindi pa rin nawawala ang charisma mo," sabi ko sakanya habang nakangiti ng nakakaloko sa kanya.
"Sus, kailanman hinding-hindi mawawala ang charisma ko, hahahahahahah," sagot niya.
"Sus, ang hangin, ang yabang. Yuckkks," sabi ko at tumawa lang kaming dalawa.
"Wow, cute couple, ang sweet nila," girl 1
"Ang gwapo nung guy," girl 2
"Ang ganda naman ni girl kaya bagay sila," girl 3
Natawa na lamang kami ni Vier sa mga narinig namin. Hahahahaha.
Napagkamalan pa kaming couple. Tch. Haha.
"Ikaw nga rin Zei, tingnan mo ang daming lalaking nakatingin sayo, ang sarap lukutin ng mga mata nila eh," sabi ng pinsan ko.
Natawa ako.
"Naku, hahahah. Pabayaan mo na, ang importante hindi nila ako hinahawakan," sabi ko.
"Tch, kahit na, lalaki pa rin sila Zei ," sabi niya na halatang naiinis.
"Zei, dito ka lang muna huh, may pupuntahan lang ako," sabi niya.
"Oh, saan? Sino?" Tanong ko.
"Ah, eh," sabi niya na halatang nahihiya dahil nakahawak na naman sa batok niya
"Oh, sige,sige na. Puntahan mo na siya," sabi ko at nakita kong lumiwanag yung mukha niya. Naiintindihan ko naman kung ano ang ibig niyang sabihin eh.
"Bye, thanks, see you!" Sabi niya at nag wink pa.
Tsss. Edi siya na ang gwapo. Ang swerte ng babaeng magugustuhan ng pinsan ko.
Ngayon mag-isa na akong nakaupo rito.
Nilibot ko ang paningin ko.
Paskong-pasko na nga.
Christmas trees and lanterns can be seen around. Christmas lights gives light and aesthetic sa paligid.
Christmas songs are also playing. It sways with the heartbeat of evry people.
Halos lahat ng nasa paligid ko masaya.
Buong pamilyang nakangiti at halatang nagsasaya.
Mayroon din namang mga nag-iisa tulad ko ngunit may mga ngiti sa labi nila.
At may mga couples.
If only..
If only...
Napatigil naman ako nang may nakita akong isang pamilyar na lalaking nakatingin sa akin at nakangiti.
Palapit siya sa akin.
Napatayo ako dahil sa nakita ko.
Nang makalapit siya sa akin ay niyakap niya ako.
Am I dreaming???
Please wake me up from this nightmare.
BINABASA MO ANG
Because this is My First Time
Roman pour AdolescentsZei Rim lost someone special to her. She met a the two inseparable bestfriends but it seems like she gradually made them to. Who? How? Why were choices made when sometimes it just leaves us broken?
