Because this is My First Time

CHAPTER 40

CHAPTER 40

SHANNENE'S POV

It's Christmas.
Well , ano pa nga ba ang ginagawa kundi simbang gabi. Gift givings. Christmas Party, etc. Whatever. But I have no choice. Kailangan kong samahan na magsimba ang lola ko.

Palabas na kami ng simbahan nang makita ko si Josh. I smiled at first it was a real smile but then it became a bitter smile noong nakita kong kasama niya si Zei.

Well, I can't blame Zei. Ican't blame Josh either. Well, should I blame myself? Damn it. Ang tanga ko kase. I hate to admit it pero totoo naman diba? I know most of you might agree. That I am.. Uhhh. Nevermind.

I heard Brylle and Zei broke up? Why?
I thought they are inseparable. For a moment I felt pity for Zei. Seeing her like that. I know she is not ok.

Babae ako kaya alam ko.

Habang papunta kami sa seat kung saan gustong pumwesto ni  lola ay may nahagip na pamilyar na mukha ang mga mata ko. May nakita akong lalaking kamukha ni Brylle sa loob ng simbahan kanina.

Tsk. Napailing ako. Imposible. It can't be. Wala sila dito paanong siya ang nakita ko. Baka nga kamukha lang iyon ni Brylle. She is with a girl. A pretty girl. Kilala ko siya.

Mina Katherine Sanchez. The only daughter of Sanchez family and the heir of Sanchez group of companies, right now their company is one of the biggest names in the business industry together with the Ferminos. We were friends before.

Pero kung si Brylle yun bakit kasama niya si Mina? Oh my G, baka naman si Mina ang dahilan? Pero sa pagkakaalam ko Brylle really loves Zei.

Don't tell me Mina is the....
Errr.. No. It can't be.

Kilala ko siya. Hindi niya iyon magagawa. Maybe there is another interesting reason.
ZEI'S POV

Nakatunganga lang ako sa sunrise.
Bakit nga ba? Why am I trying to remember that memory? Tss. Right now I am supposed to forget those memories to protect myself from hurt but I just can't. If only I could forget everything in a snap of a finger. Of only   those memories didn't have to be this valuable.

Napailing na lang ako. Tahimik lang kami. Even Josh, kanina pa siya tahimik ah. Parang hindi ako sanay na ganyan siya. Nakatingin lang siya sa magandang view. Siguro may iniisip lang siya. Siguro.

I took the last sip of my coffee. Medyo tumataas na rin yung araw.

"Josh, let's go," sabi ko ngunit tila hindi niya ako narinig. Nakatunganga lang siya sa sunrise. Oh, tulala siya ah.

I poke his face. Finally lumingon siya. I smiled a wide smile pero seryoso lang yung mukha niya. Tila natulala siyang nakatingin sa likuran ko at mukhang gulat na gulat pa.

Huh? Who's there?
Lilingon na sana ako kaya lang biglang kinurot niya yung pisngi ko.

"Ooouuchhhh.." reklamo ko.

T_T

Ang sakit nun ha. Bakit ba lagi nalang nila kunukurot yung face ko. Helloooo, hindi na ako bata.

"Tara na," he said as calmly as he can but I know something is bothering him.
Tumayo siya.
Nakapamulsa at nagsimula nang maglakad.

"Hey, are you ok?" I tried to ask him. Tumango lang siya at patuloy lang sa paglalakad.

Sa ibang direksyon siya tumungo. Sumunod na lang ako. Kunsabagay may dalawang door yung shop na ito at mukhang mas malapit ng yung tatahakin namin.

Ok na rin ito. Pero parang may mali talaga.

Paglabas ko ng pinto bigla akong hinila ni Josh papasok ng kotse. Tila nagmamadali siya.

"Hey, what's wrong?" Tanong ko sa kanya pero walang sagot. Pinaandar na niya yung kotse.

"Fasten your seatbelt," he said.

I unconsciously wore the seatbelt. Mabilis niyang pinaandar yung kotse.

"Where are we going?" Tanong ko nang makitang sa ibang direksyon papunta ang kotse at hindi sa bahay nila o bahay namin.

"Somewhere," he answered.

Tsk.

"Hahaha. Josh? Seriously? Ikaw ba yan? Kailan ka pa ba natutong sumagot ng ganyan?"

I asked pero nanatili siyang focused at walang akong nakuhang sagot. Something's weird.

Pinili ko na lamang na manahimik at mag-isip kung may nagawa ba ako o nasabing mali na maaring dahilan ng pagiging weird ni Josh.

Pero, parang wala naman.

BRYLLE'S POV

"Hey, Brylle. Daan muna tayo rito," sabi ni Mina.
We are on our way home.
Tinigil ko yung kotse sa harap ng isang coffee shop kagaya ng sinabi ni Mina.

"Thanks, I heard the sunrise is visible and the view here is quite beautiful. I just want to see it, " she said, tumango lang ako.

Lumabas na kami ng kotse.
She is Mina Katherine Sanchez. My fiance. Well it's because of that engagement formed by our families.

Sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin. Pumasok na kami at umorder na rin.

Pumunta kami sa isang table kung saan maganda yung view. Well, mukhang halos lahat naman yata ng pwesto.

"It's nice here," sabi ni Mina the moment after she took a first sip of her coffee.

I smiled as a response at simula nun ay wala nang umimik sa aming dalawa. Both of us are just enjoying the view.

Napadako ang paningin ko sa pinto.
Napatingin ako sa babaeng papalabas kasama ang isang lalaki. Halos lumabas ang puso ko.

Hindi ako maaring magkamali.

Zei.

She is Zei.

Napatayo ako at napatakbo.

"Hey, where are you going Brylle?"
Dinig ko pang tanong ni Mina pero nagpatuloy lang ako sa paglabas.
Ngunit pagdating sa labas, wala na.
Walang Zei.

Nagmamalik mata nga lang ba ako?

Damn.

Napahigpit ang hawak ko sa pinto.

"Hey Brylle, are you ok? What's wrong?" Tanong ni Mina.

"Nothing," I said at bumalik na kami sa table.

For that whole day. I kept thinking about Zei.
I am certain it was her.

I miss her more now that I've seen her. Hindi ko mapigilan. I always think about her.

How can I forget that girl.
How can I forget the girl I love.

I have decided.

I am going to see her and talk to her.
I want to see her and hear her voice.

Pero sa lahat ng nagawa ko.

Maaari pa nga ba?

Please Zei.
This time, I swear, I won't hesitate anymore. I will choose you over anything else. No matter what happens.

• • •

Thank you for reading :)