Dziennik depresji

Duo et viginti

24.03.2018, sobota, godz. 22:22

Soundtrack:

~ Linkin Park - Heavy

~Eminem - Lose Yourself

Piszę bo muszę się wygadać albo zaraz zwariuję. Chociaż w sumie już jestem wariatką. No ale mniejsza. To co dziś czuję to pustka. I bezsilność. Bardzo chciałabym móc coś zrobić, ale nie jestem w stanie. Wzięłam leki więc może wcześniej zasnę żeby przestać myśleć. Chcę przestać myśleć. Mogłabym być robotem, przynajmniej bym nic nie czuła.

Zadaję sobie sprawę, że niczym się nie różnie od niego, od ojca. Ale może to część mnie, której nie da się usunąć. Boję się, że stanę się jak on i któregoś dnia zniknę tak jak on to zrobił. Jest tak mało czasu, a ja nie umiem nic zrobić. Chcę go spożytkować, ale nie potrafię. Matko, jest gorzej niż myślałam. Każdy ma te swoje demony, prawda? Szkoda, że moje ciągle widuję. Te cholerne sny znowu się pojawiają. Przynajmniej mnie nie budzą i przesypiam noc, ale chcę by zniknęły. Dzięki lekom są mniej wyraźne, ale są.

Wczorajszy atak nie był silny, ale nie pozwala mi się dziś skupić. Nie wiem co zrobić. Siedzę w tym cholernym pokoju jak w więzieniu. Ale chyba wolę być tu niż gdzie indziej i ranić. Boję się każdego dnia i nie mogę pozbyć się uczucia, że wszystko się zawali, a ja zostanę sama. Przez tą pierdoloną chorobę jestem takim nieudacznikiem. Chcę być lepsza, ale to wszystko jest pieprzoną blokadą.

Patrząc dziś na topniejący śnieg, zrozumiałam czemu nienawidzę zimy. Nie dlatego, że zamarzam i mam ochotę przez to zabijać. Śnieg przytłacza. Ukrywa piękno jakim jest natura, zieleń. Lato jest dla mnie szczęściem, odkryciem. Zima zasłania to szczęście. Chociaż moje serce mogłabym porównać do takiej zimy. Gosh, jakie to popieprzone. Idę poleżeć, może posłuchać muzyki, nie wiem. Muszę jakoś zająć te cholerne myśli.