PROBLEM |PART ONE|

Możesz mnie po prostu przytulić?

Peter POV'S

To są kurwa jakieś żarty. Przez tego chuja utknęliśmy wszyscy w szpitalu w Leeds. Większość z osób po prostu nawdychała się dymu, albo gdzieś zadrapała. Natomiast na Theo spadło coś i ma złamaną nogę, ale chociaż się obudził. Rebecca jest w śpiączce i nie wiadomo na jak długo. Abby ma problemy z ręką, wstrząśnienie mózgu, który jednak ma i jest poparzona. Również z Zoe nie jest najlepiej, bo upadając uderzyła się w głowę i ma lekki wstrząs. Najgorzej na tym wyszedł Dylan. Chłopak jest bardzo poparzony, ma złamane żebra i nadal się nie wybudził.

- Czy ktoś z was czegoś potrzebuje? - spytały pielęgniarki, które pilnowały nas na korytarzu i po kolei brały do obejrzenia, i opatrzenia.

- Mogę poprosić wodę? - odezwał się Jack, który siedział obok mnie. Już po chwili dostał to o co poprosił. - Popierdolone, dlaczego nie możemy do nich wejść?

- Nie jesteśmy rodziną, poza tym, uspokój się, mówili, że i tak będą brani na jakieś badania - oznajmiłem, chociaż sam byłem mega wkurwiony i zaniepokojony tą sytuacją. - Zadzwonię do Ryana..

- Nie musisz, rozmawiałem z Connorem, będą za co najmniej trzy godziny, jak dobrze pójdzie - rzucił. - Ja jebie, kiedy ona w ogóle się od nas odłączyła, kurwa - wstał i ruszył w stronę wyjścia. Powiedział coś kobiecie, a ta zrobiła niezbyt ciekawą minę i chyba nie miała zamiaru go puścić na zewnątrz, ale jednak tak się stało, że wyszedł.

Odwróciłem spojrzenie, kiedy drzwi od sali się otworzyły i wyszedł nimi Drew, a zaraz za nim Carmen, po której były widać totalne załamanie. Jej oczy były całe czerwone od płaczu i sama chyba nad sobą nie panowała.

- Gdzie czarny? - na miejscu Watsona usiadł Williams.

- Wyszedł, prawdopodobnie zapalić - mruknął Scott, który siedział naprzeciwko nas.

- Peter Carter - zostałem zawołany do gabinetu.

Po zamknięciu drzwi usiadłem na stołku. Kobieta zadała mi kilka podstawowych pytań i opatrzyła zadrapania na skroni, i ręce.

- Potrzebujesz jakieś leki przeciwbólowe?

- Jak mogę to poproszę.

Wyszedłem i od razu zauważyłem jak parę osób pomaga przenieść dwie dziewczyny i chłopaka do sali. Nie musiałem się odzywać, a Price i tak powiedział o co chodzi.

- Liam i jedna z nich zemdlała, a druga omal nie zwymiotowała.

*

Abigail POV'S

Otworzyłam powoli oczy i momentalnie miałam ochotę je zamknąć. To nie był sen. Znowu byłam w moim znienawidzonym miejscu. Nacisnęłam guzik, który miał za zadanie powiadomić o tym personel. Lekarz z pielęgniarką przyszli po jakimś czasie.

- Witam, jestem Christan Smith i zajmuję się waszą cała grupą, co nie jest najłatwiejsze, ale widzisz, w zaistniałej sytuacji, brakuje nam lekarzy - wyjaśnił, a mnie mało to obchodziło. - Powiedz mi co cię boli.

Przynajmniej zaczął inaczej niż większość lekarzy.

- Nadal boli mnie ręka i czuję pulsowanie z tyłu głowy - wyznałam, widząc jak to wszystko sobie zapisywał. - Co z moimi przyjaciółmi?

- Najpierw porozmawiajmy o tobie, później postaram się odpowiedzieć na resztę pytań - rzekł. - Nie masz problemu z oddychanie, patrzeniem, albo czuciem?