Chapter Thirty Seven (Borrowed Time)

196 6 1
                                        

Nakaupo si Erika sa hospital bed niya habang nakasandal siya sa headboard ng kama.

Nagsusulat siya sa isang magandang notebook na color brown.

Tila siya nagsusulat sa isang diary.



Ng bigla ay bumukas ang pintuan at iniluwa non si Richard.

Dala dala ni Richard mula sa likuran niya ang gitara niya.

Hawak hawak naman nito ang violin niya.

Ngumiti si Erika.

Umupo sa tabi niya si Richard.

Pagkatapos ay ibinigay ni Richard sa kanya yung violin niya.

"Na miss ko to." Ani Erika.



Pagkatapos ay sinubukan ni Erika ang tumugtog.

Habang tumutugtog siya ay biglang nagsalita si Richard.

Kaya naman natigil bigla si Erika.

Hinawakan ni Richard ang kamay niya.



"Bakit?" tanong ni Erika.

"Gusto. Wag ka ng mag isip ng kung ano ano." Ani Richard.

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Erika.

"Basta kung anong makakapag pasaya sayo. Gawin mo. Don't think of anything else. Just think about yourself." Ani Richard.

"Kung ganon, pwede akong humingi sayo ng kahit na anong gustuhin ko?" tanong ni Erika.

"Of course. Just do." Ani Richard.



"Dito ka lang. Please don't ever leave me." ani Erika.

"Wish granted." Ani Richard.

"Inaantok na ko." Ani Erika.

"Matulog ka na. Dito lang ako hanggang pag gising mo." Ani Richard.



Humiga na si Erika.

Kinumutan naman siya ni Richard.

Pagkatapos habang nakahiga na si Erika ay hinahaplos ni Richard ang noo niya.

"Pwede mo ba kong kantahan?" tanong ni Erika.

"Ano ka bata? Kailangan ng lullaby?" tanong ni Richard.

"Sige na. Sabi mo gagawin mo lahat ng gusto ko." Ani Erika.

"Sige na nga." Ani Richard.



Pagkatapos ay nag start na siyang mag strum ng gitara niya.

At nag umpisa na rin siyang kumanta.



Every fight needs mending

Every start has an end

Like the sunrise and the sunset

That's just how it is



Love on borrowed time

Endless LoveTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon