ရင်ခွင်နန်းတော်
အပိုင်း(၁၃)
......................................
ပြည့်မင်းမြတ်
ကိုကြီးအဖေက လှေကားမှဆင်းလာကာ အနားကို လျှောက်လာလေသည်။
"မင်းလွန်လှချည်လားကွ"
ကိုကြီးအဖေက ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ရွယ်ကာ ထိုးချလိုက်လေသည်။
ကျွန်တော်မျက်လုံးကို မှိတ်ချလိုက်သည်။
သွားပြီ....
ဟင်....ဘာသံမှမကြားရပါလား
ကျွန်တော်မရဲတရဲနှင့်ပြန်မော့ကြည့်မိတော့
ကိုကြီးတို့သားအဖက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖက်နေတာဖြစ်သည်။
"အဖေလုပ်တာနဲ့ သူလန့်သွားပြီဗျ"
သူတို့သားအဖပြန်ခွာလိုက်ပြီးတော့မှ ကိုကြီးက ပြောလေသည်။
နောက်နေကြတာတဲ့လား။ကိုကြီးနောက်တာတောင် တော်တော်ဆိုးလှပြီထင်နေတာ။
သူတို့တစ်အိမ်လုံးက နောက်တတ်တယ်တဲ့လား။
ဘုရား...ဘုရား....ကြာရင် ရင်တုန်ရတာနဲ့သေမှာပဲ။
"ဟားဟား....အဖေပြောတာမှားလို့လားကွ...မင်းပြန်လာတာတောင် ကောင်းလှပြီကို
နောက်တစ်ယောက်ပါပါတယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာစရာပေါ့"
ကိုကြီးရဲ့အကိုက ပြန်ထွက်လာကာ
"ဟုတ်တယ်...ညီလေးရေ...အဖေက သူ့သားမနိုင်မနင်းကြီးကို လက်လွှဲချင်နေတာ"
"ဟာကွာ...လရောင်ကလဲ"
ကိုကြီးက သူ့အကြောင်းပြောတော့ နည်းနည်းရှက်သွားသလိုပါ။
"အဖေ...သူ့နာမည်က ပြည့်မင်းမြတ် တဲ့"
ကိုကြီးကမိတ်ဆက်ပေးလေသည်။
"အင်း...လိမ္မာမဲ့ပုံမျိုးလေးပါပဲ။မင်းနဲ့တော့ကွာပ။မောင်ရင်လဲလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေနော် ဘာမှအားမနာနဲ့"
သူ့သားကိုစနောက်နေရင်း ကျွန်တော့်ဘက်လှည့်ပြောတော့ ကျွန်တော် ပြန်ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါသည်။
အခုမှပဲ ရင်ထဲက အလုံးကြီးကျသွားတော့တယ်....ဟူး။
"အဖေ...မနက်စာ စားလို့ရပါပြီ"
