ရင်ခွင်နန်းတော်
အပိုင်း (၁၅)
....................
ပြည့်မင်းမြတ်
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က အခု ကိုကြီးရဲ့အိမ်မှာရှိတဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာဖြစ်သည်။
ဒါဆို ကိုကြီးရော...
ပြတင်းတံခါးအပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အပြင်မှာ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။
အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထကာ အခန်းအပြင်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။
ကိုကြီးဘယ်ရောက်သွားလဲ လို့ သူ့တပည့်တွေကို
မေးရမည်။ လောလောဆယ်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ရ။
အခန်းတံခါးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်ဖွင့်ကြည့်မိသည်။
နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပါပြီ။
ကိုကြီး...
ကုတင်ပေါ်မှာလှဲနေပြီး ကိုကြီးရဲ့လက်မှာဆေးသွင်းထားရလေသည်။
အခုထိ သတိရသေးပုံမပေါ်ပါ။ အောက်ဆီဂျင်မျက်နှာဖုံးလေးအောက်မှာ အသက်ကိုမှန်မှန်လေးရှူနေလေသည်။
ဒါဆို ကိုကြီး မသေဘူးပေါ့။ဘာမှမဖြစ်ဘူးပေါ့။
တော်ပါသေးရဲ့။
ကျွန်တော် ကိုကြီးဘေးနားကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ကာ ကိုကြီးရဲ့လက်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းနားယူကာ ဖွဖွလေးနမ်းနေမိသည်။
"ကိုကြီး...ဘာမှမဖြစ်တော့ရင်လဲထပါနော်။ကျွန်တော့်ကို ရင်ကွဲအောင်မလုပ်ရဘူးနော်"
စကားတွေ တတွတ်တွတ်ပြောနေမိရင်း ကိုကြီးကို နဖူးလေးသပ်ပေးလိုက်၊ပါးလေးတွေ ကိုင်ကြည့်လိုက်လုပ်နေမိသည်။
ကိုကြီးရဲ့မျက်နှာက အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်မှလွဲ၍ အခုထိခန့်ညားချောမောနေဆဲပါ။
တံခါးဖွင့်သံကြားရတာကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
"အကိုလေး...သတိရလာပြီလား။ကျွန်တော်တို့မှာလန့်ဖျပ်သွားတာပဲ။တစ်ခုခုစားမလားဗျ။ ကျွန်တော်တို့ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
