ရင်ခွင်နန်းတော် အပိုင်း(၅)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
သူရိန်ထက်
စာအုပ်ရဲ့အထဲဖက်စာမျက်နှာလေးမှာ သူ့နာမည်လေးထပ်ထိုးထားတာကိုတွေ့ရပြန်သည်။
"အမိုးတို့ကိုသတိရလိုက်တာဒီအိမ်လေးထဲမှာကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဘဝကိုအဆုံးသတ်ရတော့မယ်ထင်ပါရဲ့"
သူ့အမေတွေကိုတမ်းတနေတာပဲဖြစ်မည်။ ဒီအိမ်မှာသူတစ်ယောက်တည်းနေသည်လို့် ပြောထားဖူးသည်ပဲ။
နောက်တစ်ရွက်လှန်လိုက်တော့
"၁၀ တန်းတုန်းက ကျောင်းနေဖက်ကောင်မလေးနဲ့ ဒီနေ့ပြန်တွေ့တော့ သူကပြောတယ် ကျွန်တော့်ကိုချစ်ခဲ့တယ် တဲ့။ ကျွန်တော်ဘာလို့သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဘာမှမခံစားရတာလဲ။တကယ်ဆိုကျွန်တော်ကယောကျာ်းလေးပဲလေ။မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အဲဒီလိုပြောတာတောင် ဘယ်လိုမှမနေဘူးဆိုတော့... ကျွန်တော်က သာမန်မှဟုတ်ရဲ့လား"
"ရိုးသားလိုက်တာ ချာတိတ်ရယ်"
ကျွန်တော်တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်မိသည်။
တချို့သောစာရွက်များမှာ နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေကျများကိုသာရေးထားလေသည်။
ကျွန်တော် တစ်ရွက်ချင်းဖတ်နေရင်း သူ ကြယ်ပုံလေးတွေဆွဲထားသော စာရွက်လေးဆီအကြည့်ရောက်သွားသည်။
"နောက် ၇ရက်ဆို ကျွန်တော့်အသက် ၂၀ပြည့်ပြီ အမိုးရေ...အမိုးတို့ကိုမြုပ်နှံထားတဲ့နေရာလေးဆီ သားဒီနေ့ကျောင်းကပြန်ရောက်တာနဲ့လာခဲ့ပါ့မယ်"
အဲဒီနေ့ကသူ ကျွန်တော့်ကိုတွေ့ခဲ့တာဖြစ်မည်။
ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်နောက်တစ်ရွက်ကိုလှန်လိုက်သည်။
ချာတိတ် ကျွန်တော့်အကြောင်းများရေးထားလေမလား။
"အမိုးတို့ကိုနှုတ်ဆက်ပြီးအပြန်မှာ လူတစ်ယောက်လဲနေတာကိုတွေ့ခဲ့တယ်။သူများကိုကူညီတာကောင်းတဲ့အလုပ်လို့ အမိုးတို့မှာထားတာကို သတိရပြီး ကျွန်တော်ဒီလူကိုကူညီဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။သူ့ကိုအိမ်ထိရောက်အောင်မနည်း သယ်လာခဲ့ရတယ်။ အရပ်ကြီးကလဲရှည်လိုက်တာလွန်ရော...
