ရင်ခွင်နန်းတော် အပိုင်း(၃)
~~~~~~~~~~~~~
~~~သူရိန်ထက်~~~~~
"ခင်ဗျားကအတိတ်မေ့သွားတာလား?အဲ့လိုတော့ဘယ်ဖြစ်မလဲဗျ...ကျွန်တော်ကတစ်ယောက်တည်းနေတာလေ။ကျွန်တော့်ဘာသာတောင်မနည်းနေနေရတာ။တခြားလူတစ်ယောက်ကိုဘယ်လိုလုပ်တာဝန်ယူရမှာလဲ?"
ရှပ်ပျာပျာပုံစံလေးနှင့်စကားတွေတရစပ်ပြောပြီး ကျွန်တော့်လက်ထဲမှရေခွက်ကိုယူ၍ သူ့ဘာသာရေထည့်သောက်နေသည်။
ကောင်လေးက အသားဖြူဖြူနုနုလေးဖြစ်သည်။ အသက်ကကျွန်တော့်ထက် တော်တော်ငယ်မည့်ပုံပင်။ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးများက အခုရေသောက်ထားတော့ရဲရဲစိုစိုလေးဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် မျက်နှာလေးကလဲ ခပ်ရဲရဲလေးဖြစ်နေလေသည်။
ကျွန်တော်လဲဘာမှမပြောရသေးပါပဲ သူထင်ရာသူပြောနေသော ကောင်လေးကိုကြည့်ကာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲပျော်မိသလိုလို ရင်ခုန်မိသလိုလို ဘာမှန်းမသိ။
သူ့ဘာသူထင်ချင်ရာထင်သွားလဲကောင်းတာပဲလေ။ ကျွန်တော် ဘာမှရှင်းပြနေစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။
"ခင်ဗျားကပြုံးနိုင်သေးတယ်လား?"
ရုတ်တရက်သူမေးလိုက်တော့ ကျွန်တော်ရယ်ချင်မိသွားသည်။သို့သော် သူ့ကို နောက်ချင်သဖြင့်ရုပ်တည်နဲ့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"နေစမ်းပါဦး...မင်းကအသက်ဘယ်လောက်မို့လို့လဲကွ?"
"အသက်? ဘာလုပ်မလို့လဲဗျ ခင်ဗျားကအတိတ်မေ့နေတာဆို။ပြောတော့ရောဘာထူးမှာလဲ?"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းပုံစံက ကိုယ့်ထက်ငယ်တဲ့ပုံမို့လို့မေးကြည့်တာပါ"
ကံကောင်းလို့ပေါ်တော့မလို့...ဟူး....ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ်ပြုံးမိပြန်သည်။
သူကတော့ဘာတွေတွေးနေသည်မသိ ငြိမ်နေလေသည်။
"ချာတိတ်"
ကျွန်တော်ခေါ်လိုက်တော့ သူကမကြည်သလိုကြည့်လာသည်။
"ကိုယ် ခေါင်းကိုက်သလိုလိုဖြစ်လာလို့"
