ရင်ခွင်နန်းတော်
အပိုင်း(၁၄)
..................................
သူရိန်ထက်
တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် နောင်တမရစဖူးရနေမိသည်။
အတွေးတွေရှုပ်ယှက်ခတ်နေရင်း တစ်ဖက်ကပြောတဲ့စကားတွေကိုလဲ နားထောင်နေရသေးသည်။
နေရာကိုမှတ်သားနေရင်း ဦးနှောက်ကိုအလုပ်လုပ်နေရသည်။
ဟိုဖက်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း
တစ်ယောက်တည်းလာပါ ဘာညာပေါ့။
သူရိန်ထက်တို့က သူများပြောတာနားထောင်တတ်တဲ့ ရာဇဝင်မရှိပါ။
ကိုယ့်အဖွဲ့တွေကို ဘယ်လိုနေရာချရမလဲ။သူတို့ပြောတဲ့ နေရာနားကို မျက်လုံးနဲ့ပုံဖော်နေမိသည်။
သူတို့ခေါ်သွားတာက ကိုယ်ဖြစ်နေရင်တောင် တုန်လှုပ်မိမှာမဟုတ်။
အခုက ချာတိတ်...
သူခေါ်တာထင်လို့ပဲ လိုက်သွားလေသလား။
"ကိုကြီး..."
ရုတ်တရက် ချာတိတ်အသံကြားလိုက်ရတော့ သူဆတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။
"ဒီလောက်ဆို သဘောပေါက်လောက်ရောပေါ့။ငါလိုချင်တာက ဟိုနေ့ကမင်းကြောင့်ရှုံးသွားတဲ့ပမာဏပဲ"
"မင်းတို့လိုချင်တာ ရစေရမယ်"
ပြောပြီး ဖုန်းကိုချပစ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါအစီအစဉ်က လွဲချော်သွားလို့မဖြစ်။
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းတုန်းက သေသေရှင်ရှင် မကြောက်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ချာတိတ်ကိုတော့သူအဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပါ။
ပြီးတော့ သူလဲ ချာတိတ်နဲ့ခွဲမသွားနိုင်သေးပါ။
ဟိုနေ့က အဖေပြောတဲ့စကားကို လိုက်နာပြီး အလုပ်တွေကို ပိုကြိုးစားနေပေမဲ့ ဗီဇဆိုတာကဖျောက်ရခက်တော့လဲ ဟိုလူတွေနဲ့ ထပ်ငြိရာက အခုတော့ ပြဿနာတွေထဲ ချာတိတ်ကိုပါ ဆွဲထည့်မိသလိုဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။
~~~~~~~~~~~~~
"သူရိန်"
"ဗျာ အဖေ"
